The Napa Boys recensie: Veel grappen voor fans van vieze komedies

Dat “The Napa Boys” niet ieders kopje thee zal zijn – of in dit geval een glas wijn – voelt bijna als de bestaansreden van deze metakomedie. En om te zeggen dat zijn reeks grappen een schot in de roos was, is ook een daad van liefdadigheid. De meesten van hen missen het, ook al lijkt dat ook de kern van het probleem.

Co-schrijvers en co-sterren Nick Corirossi en Armen Weitzman (Corirossi regisseerde ook) hebben een reeks scènes samengesteld op zoek naar een verhaal, waarin sleutelmomenten uit verschillende films worden weergegeven, waarvan sommige echt zijn (“Aan de zijkant”, ‘American Pie’, ‘The Lord of the Rings’), sommige zijn gemaakt. Ik geef toe dat het een tijdje duurde voordat ik begreep wat de filmmakers aan het doen waren (hun grandioze uitspraken in de persmap van de film zijn opzettelijk niet verhelderend) en dus voordat deze onzin doordrong.

Maar als je eenmaal beseft waar je naar kijkt, zul je waarschijnlijk een meer afleidende (of minder slechte) tijd beleven dan je aanvankelijk dacht. Maar hoe lager uw entertainmentbalk, hoe beter.

Dit nauwelijks bestaande plot toont een groep vrienden en wijnliefhebbers, ook wel de Napa Boys genoemd, die samenkomen in een vallei in Californië (sub-Malibu) voor een gek avontuur dat onder meer een felbegeerde druivenwedstrijd met zich meebrengt tijdens iets dat het Great Grape Festival wordt genoemd.

(Weitzman), conflicterende familieman Kevin (Nelson Franklin), underdog-wijnboer Mitch (Mike Mitchell) en een vriendelijker, nieuw lid dat alleen bekend staat – in een verwijzing in hoofdletters naar “American Pie” – als Stifler’s broer (Jamar Neighbours). Ondertussen vergezelt een toegewijde en ‘onderzoekende podcaster’, Puck (Sarah Ramos), hen ook op hun afwijkende reis.

De belachelijke verwaandheid van de film is dat het het vierde deel is in de Napa Boys-filmreeks (gebaseerd op een inmiddels ter ziele gegane graphic novel), met de officiële titel op het scherm “The Napa Boys 4: The Sommelier’s Amulet” (Dig the “Indiana Jones”-stijl lettertype.). Als resultaat ontvouwt de film zich alsof het publiek al bekend is met de cultuur en kennis van de franchise, waardoor we midden in de dingen terechtkomen met weinig of geen context. Nog steeds in de war?

Deze tactiek geeft Corirossi (voormalig creatief hoofd bij Funny or Die) en Weitzman de vrijheid om lukraak en oppervlakkig te zijn, wat blijkbaar ook deel uitmaakt van de wankele grap van de film. Omdat deze alternatieve komedie er geen moeite mee heeft dat de personages of situaties logisch of realistisch zijn, kan alles – en dat gebeurt ook. Soms zou je willen dat het niet gebeurde.

Voorbeeld: nadat hij de verkeerde medicatie heeft ingenomen, stoot Jack Jr., de ondeugende (hij en Miles Jr. worden altijd aangesproken met het achtervoegsel), explosieve diarree uit in een wijnvat dat in aanmerking komt voor de wedstrijd, waarna hij er ‘spontaan’ in ejaculeert. En daarna mochten de juryleden natuurlijk het brouwsel proeven. Het is een aangrijpende, uitgesponnen reeks die de vraag oproept, satire of niet: is dit echt het grappigste stuk dat ze konden maken? (Om eerlijk te zijn, is de kans groot dat sommige kijkers het opeten.)

Bovendien zijn de reeks scènes, schetsen, geschreeuw en absurde scenario’s in de film die leiden naar de climax van het wijnkampioenschap meestal onschuldige grappen. Het gaat om seks, liefde, dood, bijna-dood, misschien incest, veel wijnproeven (waarom is de vino hier ijsthee bruin?) en een loslopende eland.

Er is ook een Jack Jr. “Wine Wagon” SUV-rit. een opvallende (kentekenplaat: IH8MERLOT), een prachtige montage ondersteund door bloemstukken die de ‘vreugde’ van het leven van Napa Boys vieren (‘Een Napa Boy zijn is vrij zijn!’) en een verrassende – en enigszins zinloze – cameo van de andere ‘brainiacs’ van de film, Jay (Jason Mewes) en Silent Bob (Kevin Smith). Er is ook een angstig bezoek aan de ex-vriendin van Jack Jr., een inmiddels bejaarde seksuoloog genaamd Milfonator (Eve Sigall). Oh, en is filmmaker en wijnboer Francis Ford Coppola echt iconisch als de ‘supergeheime beroemde gastjurylid’ van wijncompetities? (Twee keer raden.)

Al deze waanzin duurde meerdere dagen, gedurende welke tijd niemand zich omkleedde. Kan Jack Jr. niet minstens twee Hawaiiaanse shirts inpakken?

En hoe zit het met de ongrijpbare sommelier (DJ Qualls van ‘Road Trip’) en zijn mystieke groene talisman? Hij ziet er bijna plakkerig, Yoda-achtig uit, maar het is te weinig, te laat.

Tot de ongelijke cast van de game behoren Paul Rust (in de rol van Paul Reubens, die mede-schreef aan 2016 “Pee-wee’s grote vakantie”) als Squirm, Mitch’s wrede rivaal in de wijnbereiding; David Wain (die ‘Wet Hot American Summer’ regisseerde en mede schreef, nog een spoofy toetssteen hier) als gastheer van de eerlijke wijnwedstrijd; en speelde verschillende mannelijke liefdesbelangen: Chloe Cherry, Vanessa Chester, Riki Lindhome en Beth Dover.

De film, die naar verluidt in minder dan 10 dagen is opgenomen, bevat leuke scènes zoals ‘You Can’t Hurricane Love’ van de Supremes, ‘Family Tree’ van Gerry Rafferty en, nog belangrijker, de verleidingsscène ‘The Girls of Rock ‘n’ Roll’, gezongen door Alvin and the Chipmunks and the Chipettes. Hoe deze geroemde low-budget poging erin slaagde die nummers te licentiëren is net zo merkwaardig als de rest van dit rare gedoe.