Ik begon te solliciteren in de eerste week van mijn laatste jaar bij Stanford Universiteitervan uitgaande dat ik iets gepland heb tegen het afstuderen, zo niet eerder. Ik werd omringd door vrienden die zich in de financiële en adviessector begaven, waar de werving al vroeg begint en aanbiedingen maanden, soms jaren van tevoren worden ontvangen.
Hoewel ik geen deel uitmaak van een traditioneel bedrijf, heb ik mijn studententijd besteed aan het bouwen aan doorbraken Silicon Valleymarketing beheren voor een opkomende startup.
Negen maanden lang hield ik elke aanvraag bij in een spreadsheet. In de loop van de tijd heb ik het vereenvoudigd door de kolom ‘Tweede ronde interview’ te verwijderen. Ik haalde niet eens de eerste ronde. Vaak zijn er helemaal geen updates.
Totdat ik in 2025 afstudeer, heb ik er nog steeds geen fulltime baan aangeboden.
Ik heb ervaring, maar het lijkt niet te tellen
Toen ik erover hoorde, was het niet voor een fulltime functie; het is voor een stage. Er kwam iemand via een verwijzingen van alumni. Anderen bevinden zich op terreinen die niets met mijn ervaring te maken hebben.
Wat deze situatie nog frustrerender maakte, was hoe overgekwalificeerd ik me voelde – misschien zelfs overgekwalificeerd.
Ik begon op 15-jarige leeftijd met marketingwerk en hielp lokale kleine bedrijven. Op de universiteit breidde dat werk zich uit naar functies bij technologiebedrijven, wat vaak 30 tot 40 uur per week in beslag nam naast mijn studie. Toen ik afstudeerde, had ik zeven jaar ervaring.
Als tweedejaars schakelde ik over van techniek naar Engels en taalkunde. Door de taal en het verhaal te beheersen, ben ik een betere marketeer. Maar als senior begon ik me zorgen te maken dat ik de stereotiepe werkloze zou worden Engelse majoor.
Ik studeerde financiële hulp en wilde mijn ouders na mijn afstuderen niet tot last zijn. Ik merkte dat ik rollen overwoog die de zoektocht die ik probeerde te voltooien alleen maar zouden verlengen.
De arbeidsmarkt voelt anders dan ik had verwacht
Op een zeer competitieve universiteit als Stanford lopen de meeste studenten elke zomer stage, in de hoop een voltijdbaan te krijgen. Dat pad heb ik gevolgd.
Maar toen ik met een aanzoek begon, leek de weg eerder naar een klif te leiden dan naar de gouden poorten van de volwassenheid.
In 2025 ga ik niet alleen concurreren met andere afgestudeerden. Ik loop tegen een kandidaat die onlangs kandidaat is geworden afgewezen. In veel van mijn doelsectoren is het aannemen van personeel vertraagd of zijn de functies helemaal verminderd.
Ik begon elke baan aan te nemen die ik maar kon vinden
Toen het afstuderen naderde, begon ik te sparen wat ik kon.
Een professor van mij vroeg mij om zijn boekencampagne te helpen uitvoeren. Ik vertelde hem dat ik nooit in de uitgeverij of op enig ander gebied had gewerkt public relationsmaar ik zei toch ja.
Rond dezelfde tijd begon ik een journalist te helpen via het alumninetwerk van mijn school, door zijn teksten te redigeren, verhalen te pitchen en zijn nieuwsbrief te beheren.
Zelfs te midden van mijn eigen ellende kan ik zien welk verschil mijn werk maakt. Het was spannend, ook al was het loon lager dan normaal.
Ik heb van die baan mijn eigen bedrijf gemaakt
Drie weken voor mijn afstuderen, nadat ik was afgewezen voor een minimumloonstage waarvoor ik al drie sollicitatierondes had doorlopen, creëerde ik mijn eigen rol: publicist en oprichter van Punctuation PR.
Tijdens het afronden van mijn scriptie heb ik documenten ingediend bij een LLC starten. Ik bouw een website. Ik vertelde mijn ouders dat ik, in plaats van werkloos te blijven in een onzekere economie, een marketing- en publiciteitsbureau voor schrijvers begon. De resultaten van mijn inspanningen zullen meer in mijn controle zijn.
Ze boden onverwacht steun. Mijn moeder vertelde me dat ze trots was – niet alleen omdat ik banen voor mezelf creëerde, maar omdat ik iets aan het bouwen was dat op een dag banen voor anderen zou kunnen creëren.
De dag na mijn afstuderen reed ik van de Bay Area naar Los Angeles en begon fulltime te werken vanuit een nauwelijks uitgepakt appartement.
Ik veranderde mijn nevenprojecten in klanten en stuurde academici en schrijvers een koude e-mail. Ik schreef contracten, stelde de facturering in en verhoogde de tarieven.
Inkomende verwijzingen. Het ene project leidt tot het andere.
Het werd mijn fulltime inkomen
De eerste paar maanden leefde ik van salaris tot salaris. Toen ik mijn creditcards niet kon afbetalen, verkocht ik mijn kleding en meubels. Ik werk vaak meer dan 12 uur per dag.
Binnen zes maanden verdiende ik meer dan de oorspronkelijke functie waarop ik solliciteerde.
Begin 2026 wordt PR-interpunctie een zescijferig bedrijf. Ik heb met meer dan een dozijn klanten gewerkt, relaties opgebouwd met uitgevers en media, en ervoor gezorgd dat mijn boeken honderdduizenden nieuwe lezers bereikten.
Wat begon als een tijdelijke baan, werd mijn fulltime inkomen.
Het heeft de manier veranderd waarop ik over werk denk
Ik geloofde altijd dat afstuderen – en soortgelijke prestaties – een soort ideale traagheid volgden: als het succes eenmaal op gang was gekomen, zou het op natuurlijke wijze en ononderbroken doorgaan.
In werkelijkheid is het leven een reeks ongelijke krachten. Je verandert van snelheid en richting. In 2026 zullen instituties die ooit stabiel aanvoelden, nu voor veel mensen steeds onveiliger worden.
Een bedrijf starten is nog steeds een van de meest risicovolle dingen die een mens kan doen. De komende jaren hoop ik mijn bedrijf op te schalen van zes naar zeven cijfers. Er is geen garantie dat ik het zal doen, maar er is ook geen garantie dat ik het niet zal doen.
Het is aan mij om te beslissen.
