Net als elke andere hoopvolle gamer-dwaas zat ik in de duisternis van mijn huis en begon een spel waarvan ik hoopte dat het helder genoeg zou schijnen om de belofte waar te maken. Een zwart-witschieter die zich afspeelt in een stad vol ratten? Klassieke cartoon-animatiestijl? Een noir gumshoe-plot? De eigenaardigheden stapelen zich op als Jenga-blokken, en één verkeerd element kan ervoor zorgen dat de hele toren instort. Maar is dat niet altijd het geval in Gamer Town, waar veelbelovende aanbiedingen schaars zijn en slechts enkelen erin slagen hun gedurfde dromen waar te maken.
Muis: PI For Hire, de langverwachte indie first-person shooter bleek uit een bericht op Xkomt donderdag eindelijk uit na jaren van trailers en teasers, en voor een bescheiden $ 30. Hoewel de makers van de Poolse studio Fumi Games volhielden dat het uiterlijk van de game meer geïnspireerd was door de ‘rubberen slang’-animatiestijl uit de jaren dertig, gepopulariseerd door de tekenfilms van Betty Boop en Fleischer, is het niet moeilijk om de visuele overeenkomsten te zien met Steamboat Willie, het zwart-wit personage dat ouder was dan Mickey Mouse. De aantrekkingskracht van Lots of Mouse: PI For Hire ligt in de vintage tekenfilmstijl in contrast met het ruige vuurgevecht – en na een half dozijn uur spelen van het spel, wordt de aantrekkingskracht nog groter.
Maar het is leuk om te weten dat alle visuele stijlen over een verhaal heen liggen dat behoorlijk ingewikkeld is en vol klassieke noir-elementen zit. Spelers besturen Jack Pepper, een oorlogsheld die een hardgekookte detective is geworden en wiens zoektocht naar de zaak van een vermiste persoon hem van de felle lichten van de goede Mouseburg-samenleving naar de louche steegjes en gevaarlijke criminelen brengt, waarbij hij een grote samenzwering blootlegt.
Mouse: PI For Hire is gevuld met noir-nietjes zoals een gumshoe-hoofdrolspeler, een femme fatale-liefdesbelang, politieke corruptie, sociale ongelijkheid, vuile agenten en een prikbord waar onze detective de zaak aanwijzing voor aanwijzing invult. Ondanks de tekenfilmanimatie en het geweld met rubberen slangen wordt noir rechtdoor gespeeld; Wat wel duidelijk is, is dat dit een liefdesbrief is aan het detective-fictiegenre dat door Amerikaanse fictieschrijvers gepopulariseerd is.
In gesprek met Fumi Games-hoofdproducent Maciej Krzemień afgelopen juni tijdens Summer Game FestHet team dat aan de game werkte, liet zich inspireren door de verhalen van de beroemde noir-schrijver Raymond Chandler, en de verhalende hoofdrolspeler deed veel historisch onderzoek om de juiste periode te achterhalen.
“Het is duidelijk dat we zelf geen Amerikanen zijn. We wilden ons verdiepen in dit hele noir-detectiveverhaal, maar met wat lichte elementen erin”, vertelde Krzemień me.
Een groot deel van het succes van Pepper’s personage is te danken aan zijn stemacteur, Troy Baker, die oneliners en uiteenzettingen levert op een schorre toon die past bij de hardgekookte detective die de zaak gedurende het spel vertelt. De rest van de stemmencast is heel plezierig – onder anderen Florian Clare als journalist Wanda Fuller, Frank Todaro als politicus en oorlogsmaatje Pepper Cornelius Stilton – en levert een verscheidenheid aan voor de periode passende optredens, variërend van Mid-Atlantische verfijning tot straataccenten die afkomstig zijn van welke New Jersey-analoog ze ook hebben in de buurt van Mouseburg.
De dialoog is erg noirachtig en de schrijfstijl van het spel is een mix van duistere humor uit de jaren dertig en kreunwaardige woordspelingen (wat maar goed ook is, dat zweer ik). Ratten eindigen de dag met het slurpen van stinkende kaas om hun vermoeidheid te verlichten, dranksmokkelaars zijn “kaasleggers”, wapens gemodelleerd naar het Duitse Mauser-pistool worden Micers genoemd, enzovoort.
Hoewel de soundtrack van de game de juiste mix is van bigband en jazzy deuntjes, gaat de toewijding van Mouse: PI For Hire om de jaren dertig op te roepen zelfs nog verder. Optionele filters vormen een laag op filmkorrel en lichte onscherpte op beelden, en verlagen ook de audiokwaliteit van muziek, zodat het klinkt alsof het uit een cilinder van vinyl of was komt. Er meer vintage uitzien en klinken is een leuke toevoeging.
Maar Mouse: PI For Hire is in de eerste plaats een schietspel, en hoewel de gevechten meer voor- dan nadelen hebben, waren er genoeg uitdagingen bij het aanpassen van de prachtige animatiestijl aan 3D-opnamen om het als een allegaartje te laten voelen.
Mouse: PI For Hire is meer een leuk uitje dan een meesterwerkschieter
Mouse: PI For Hire voelt aan als een moderne versie van de vroege golf van first-person shooters, zoals Doom en Duke Nukem: vijanden komen de kamer binnen waarin de speler zich bevindt, schieten vanaf een afstand of komen dichterbij voor een gevecht. Net als de zogenaamde “Boomer shooters” die de afgelopen jaren zijn uitgebracht en die een ouderwetse shooter-sfeer oproepen met bijgewerkte besturing, hebben vijanden niet veel dynamische bewegingen, wat ertoe leidt dat spelers schoten uitwisselen en op dat moment de juiste wapens ruilen.
Spelers krijgen een groeiend BioShock-achtig arsenaal, leunend op pistolen, jachtgeweren en een Thompson-machinepistool om samen te werken met een nieuw Devarnisher-wapen dat klodders terpentijn (een chemische ouderwetse animator die wordt gebruikt om inkt te verwijderen) afvuurt om vijanden te smelten. Er zit meer in het latere deel van het spel, en upgrades om op te starten, die wapens tijdens het spel nuttiger maken.
Devarnisher smelt de vijand met terpentijn.
Mouse: PI For Hire probeert geen geavanceerde shooter te zijn, dus hij vindt het niet erg om vuurgevechten aan te gaan met statische vijanden. Het probleem ligt in de combinatie van visuele stijl en schietactie: vijanden zien eruit alsof ze rechtstreeks uit een tekenfilm komen, maar hun prachtig geanimeerde 2D-lichamen kunnen moeilijk aan te vallen zijn in een 3D-ruimte. Als ik beschiet, heb ik vaak moeite om kleinere vijanden te raken, en hun hitboxes kunnen een beetje verwarrend zijn, waardoor ik een aantal schoten mis waarvan ik dacht dat ik ze moest raken.
Dit maakt niet zoveel uit bij eenvoudige en standaardproblemen, die behoorlijk vergevingsgezind zijn, maar toen ik de modus in de harde modus schakelde (wat je snel kunt doen), maakte de zware schade mijn onzeker mikken een groter probleem. Ik struikelde hier en daar terwijl ik probeerde te voorkomen dat mijn kogels vijanden raakten, vooral vijanden die ver weg waren.
Hoewel een beetje verwarrend, is dit uiteindelijk een klein nadeel van een verder goed gemaakte ervaring. Mouse: PI For Hire is een leuke rit, en zolang ik kamers vol vijanden en bazen als smaakmaker voor een verhaal behandelde, was ik verre van teleurgesteld. Niet elke shooter hoeft de volgende Portal of Titanfall 2 te zijn, waarbij het genre opnieuw wordt uitgevonden, vooral een spel van $ 30 dat spelers waarschijnlijk tientallen uren zal laten spelen voordat ze de aftiteling halen.
Wat deze game goed doet, is de dubbele toewijding aan zijn animatiestijl en zijn complexe wereld. Ik zal nooit genoeg krijgen van het kijken naar rubberen slangachtige animaties van geweren die herladen of de hoofden van vijanden afblazen met directe shotgun-ontploffingen in hilarische uitbarstingen van geweld. Het is een leuk contrapunt voor Mouseburg, een gruizige maar geloofwaardige stad met alle personages en locaties, machtsstrijd en plotwendingen die je in andere noirs zou aantreffen.
In het begin van het spel zocht ik naar aanwijzingen in een operahuis waar ik een moordaanslag op een politicus verijdelde – hoewel dat gebeurde met een kanon op het podium dat de zaal in brand zette, en ik moest vechten tegen de potige zanger-minibaas Brunhilda om eruit te komen. De mix van gumshoe-nietjes met cartoonlogica maakt Mouse: PI For Hire echt uniek, en de Steamboat Willie-look verdoezelt dat het spel dieper is dan het aanvankelijk lijkt in zijn toewijding aan het vertellen van een detectiveverhaal, met alle grimmige wendingen van het genre.
“Zonder iets weg te geven: er zit een grotere samenzwering achter dit alles, en het is allemaal behoorlijk serieus in termen van de sociale onderwerpen, de sociale thema’s van het spel, en het weerspiegelt feitelijk het politieke klimaat van de wereld in de jaren dertig – en niet alleen in Amerika,” vertelde Krzemień me in juni.
Dus ja, dit is een spel waarin de niet-Mickey Mouse een pistool krijgt, maar het draait allemaal om het blootleggen van een mysterie, het bestrijden van een toenemende fascistische dreiging en hopelijk genoeg cheddarkaas krijgen om zijn schuld af te betalen.
Mouse: PI For Hire wordt op 16 april uitgebracht voor pc, Xbox One X/S, PS5 en Nintendo Switch 2.
