Vooruitgang van kunstmatige intelligentie is snel getransformeerd van een abstracte nieuwsgierigheid naar een persoonlijke bedreiging voor miljoenen werknemers. Mensen vragen zich niet alleen af of banen zullen veranderen; ze vragen zich ook af wiens banen, hoe snel, en of hun banen zullen veranderen. Wat nog erger is, is dat sommige technologiebedrijven grote aantallen ontslagen hebben doorgevoerd, waarbij AI bijna altijd als oorzaak wordt genoemd.
Op zichzelf is de onvoorspelbaarheid van deze nieuwe en ontwrichtende technologische ontwikkelingen voldoende om ons van streek te maken, maar we weten allemaal dat technologie slechts een van de vele krachten is die een toch al diep – en groeiend – gevoel van onzekerheid in ons leven verergeren.
Voeg daarbij de volatiele spanningen tussen Amerika en Iran die de benzineprijzen hebben opgedreven, waardoor de financiën van huishoudens onder druk zijn komen te staan en velen zich afvragen hoe lang dit zal duren. Steeds meer vragen waar we elke ochtend mee wakker worden: hoe zijn de dingen van de ene op de andere dag veranderd – economisch, technologisch, geopolitiek en zelfs ecologisch?
Als het gewicht van dit alles overweldigend voelt – en je je afvraagt hoeveel meer instabiliteit je aankan – ben je niet de enige. Steeds meer mensen stellen stilletjes dezelfde vraag: hoe navigeren we door een toekomst die we redelijkerwijs niet langer kunnen voorspellen?
Ik las onlangs een artikel over Wall Street Journal waar is de auteur Jonathan Gluck laat zien hoe het is om te leven met een ongeneeslijke ziekte. Toen hij in 2003 op 38-jarige leeftijd werd gediagnosticeerd met multipel myeloom – een zeldzame bloedkanker die de plasmacellen in het beenmerg aantast – heeft hij nu ruim twintig jaar overleefd, dankzij grote medische vooruitgang. Maar elke dag leeft hij in chronische onzekerheid en beschrijft het als ‘emotioneel wreed – vaak net zo uitdagend als het fysieke lijden.’
Toevallig ken ik Jon, hij is mijn redacteur bij Snel bedrijf. Maar totdat ik zijn essay las – en zijn andere geschriften tijdschrift– Ik wist niet dat hij hiermee leefde. Haar schrijven veranderde mijn perspectief en riep diepere vragen bij mij op: Hoe kunnen mensen die met levensbedreigende of ongeneeslijke aandoeningen worden geconfronteerd, vooruitgang blijven boeken zonder te worden belast door de last van de ziekte? En wat leren de strategieën die ze moeizaam ontwikkelen – door elke dag hun eigen sterfelijkheid onder ogen te zien – de rest van ons over hoe we moeten navigeren in een wereld die steeds onstabieler aanvoelt?
Onze neiging is om controle te zoeken
De standaard menselijke reactie op onzekerheid is een steeds intensievere poging om controle uit te oefenen. We doen obsessief onderzoek, plannen voor elke onvoorziene gebeurtenis, verdubbelen onze routines en proberen resultaten te behalen met gegevens en expertise. Psychologen noemen dit de illusie van controle: onze natuurlijke neiging om te overschatten hoeveel invloed we hebben op een gebeurtenis. Magisch denken vertelt ons dat we door inspanning, planning, onderzoek of pure wil grote verstoringen kunnen vermijden – zoals een gezondheidscrisis of snelle technologische veranderingen – terwijl in werkelijkheid veel van wat er gebeurt buiten onze directe invloed ligt.
In stabiele tijden kan dit instinct ons zeker vooruit helpen. Maar te midden van de eindeloze onrust van vandaag geldt dat hoe meer we in zekerheden geloven, des te angstiger en vermoeider we zullen zijn als de toekomst niet kan worden nageleefd.
Mensen die jarenlang met levensbedreigende of ongeneeslijke aandoeningen hebben geleefd, hebben geleerd anders te manoeuvreren. Uit onderzoek naar de manier waarop ernstige gezondheidsuitdagingen kunnen worden overwonnen, blijkt dat er een bijna spirituele benadering ontstaat als mensen stoppen met vechten tegen het onbekende en er in plaats daarvan ruimte voor maken. Ze blijven naar hun werk, relaties en het dagelijks leven komen met een vorm van acceptatie en hoop die hen vooruit helpt zonder zich overweldigd te voelen.
Hier volgen vijf praktische lessen uit hun ervaringen die u kunnen helpen stabieler door de onvoorspelbare wereld van vandaag te navigeren.
Accepteer de onzekerheid in plaats van te vechten om deze te elimineren
Velen van ons beginnen met het proberen de harde realiteit te vermijden of elke variabele onder controle te houden. Aanvankelijk verdeelde Gluck zijn kanker in compartimenten en behandelde het als een apart pad dat hij stilletjes kon overwinnen door middel van medische routine en wilskracht. Gedurende twintig jaar van remissies en terugvallen ontdekte ze dat het zachtjes integreren van het onbekende in haar leven – het erkennen ervan zonder het elke gedachte te laten domineren – de emotionele last verlichtte.
Onlangs New York Times In een interview sprak de voormalige Amerikaanse senator Ben Sasse – bij wie afgelopen december de diagnose stadium 4 alvleesklierkanker werd gesteld en aanvankelijk nog maar enkele maanden te leven had – over het verkrijgen van verrassende duidelijkheid door de waarheid frontaal onder ogen te zien in plaats van deze te ontkennen. Wanneer we de uitputtende vraag naar geruststelling die niet beschikbaar is, loslaten, maken we energie vrij voor de dingen die we daadwerkelijk kunnen vormgeven.
Blijf verschijnen op uw werk en uw dagelijkse routine
Toen de eerste diagnose werd gesteld, kreeg Gluck nog ongeveer 18 maanden te leven. Een van zijn eerste stappen was echter om zijn baas te bellen en zich ertoe te verbinden zijn redactiewerk voort te zetten. Sindsdien heeft hij via verschillende behandelingen een rol op hoog niveau behouden door consistente bijdragen te beschouwen als een solide basis voor normaliteit en doelgerichtheid. Hij realiseerde zich dat het toegeven van de beperkingen van ons leven de betrokkenheid juist kan aanscherpen, in plaats van terugtrekking te veroorzaken. In de huidige AI-gestuurde wereld, waar alle rollen zich bedreigd voelen, kunt u zich op uw verantwoordelijkheden richten, relevante vaardigheden opbouwen en daaraan vasthouden productief routines zorgen voor stabiliteit en een gevoel van keuzevrijheid, zelfs als het grotere geheel erg wankel aanvoelt.
Bescherm echte relaties met de mensen die er het meest toe doen
Onzekerheid wordt de zwaarste last als we er alleen mee geconfronteerd worden. Gluck heeft regelmatig pokerspellen met vrienden onderhouden als een bron van vreugde en normaliteit – en zijn nauwste relaties worden sterker naarmate hij de hoogte- en dieptepunten van zijn toestand deelt.
Sasse (die ook nog steeds hard werkt) reageerde op zijn diagnose door stevige grenzen te stellen – niet meer dan zeven nachten in hotels per maand en keukengerei opgeborgen tijdens het avondeten – om ononderbroken tijd met zijn vrouw en kinderen door te brengen. Keer op keer worden mensen geconfronteerd met ernstige gezondheidsproblemen rapport dat sterke, ondersteunende relaties veel beter bestand zijn tegen emotionele stress dan alleen plannen maken of piekeren. Zoals we van Gluck en Sasse hebben geleerd, is het opzettelijk doorbrengen van avonden en persoonlijke tijd met ondersteunende familie en vrienden de beste manier om ervoor te zorgen dat dit gebeurt.
Maak tijd vrij voor activiteiten die u volledig in beslag nemen
Eindeloze zorgen over de toekomst zullen ons alleen maar uitputten. Gluck vond verlichting in zijn passie van vóór de ziekte, vissen: zichzelf onderdompelen in de wereld van werpen, waterlezen en in de natuur zijn. De bredere inzichten van mensen met langdurige ziekten benadrukken hoe opwindende activiteiten als deze – beweging, creatieve projecten en hard werken – angst verlichten en het gevoel herstellen dat je gegrond bent in het moment. Wanneer de krantenkoppen en werkangsten meedogenloos aanvoelen, is het raadplegen ervan een krachtige manier om het huidige moment terug te winnen.
Richt uw energie op datgene waar u invloed op kunt uitoefenen en oefen realistisch optimisme
Degenen die met langdurige onzekerheid leven, realiseren zich al snel dat het gieten van energie in angst voorafgaand aan hun volgende controle of doktersbezoek hen alleen maar zal uitputten. In plaats daarvan richten ze hun inspanningen op dagelijkse gewoonten – en het doen van dingen die ze waarderen – die hun gedachten afleiden van de angstige momenten van wachten. Ze accepteren de risico’s van hun aandoening, gekoppeld aan de weigering om deze hun dagen te laten opslokken.
Alles accepteren zoals het is
Deze lessen komen van mensen die met meer persoonlijke onzekerheid te maken hebben gehad dan wij ooit zullen meemaken. Het herinnert ons eraan dat we veerkrachtiger en flexibeler zijn dan we vaak denken. Omdat er geen reden is om aan te nemen dat onze toekomst minder turbulent en onvoorspelbaar zal zijn, worden we eraan herinnerd dat onze reactie op wat er daarna gebeurt ons niet reactief, uitgeput of verlamd achterlaat.
Uiteindelijk betekent het onder ogen zien van onzekerheid niet het wegnemen van de ongemakken van het leven. Het gaat erom de dingen te accepteren zoals ze zijn, en er niet tegen te vechten. Het gaat erom vooruit te gaan en het meeste uit onze kostbare tijd op aarde te halen.
In zijn boek, De minder bereisde wegDe eerste zin van M. Scott Peck is “Het leven is moeilijk.” Wanneer deze waarheid volledig in ons bewustzijn doordringt, verdrijven we de illusie dat het leven onder onze controle staat, altijd volgens onze wensen zal verlopen – en dat het universum onze wensen moet gehoorzamen. Niemand van ons heeft de garantie van een toekomst – en dit is een bevrijdend idee omdat het ons aanmoedigt om van de ervaringen van het leven te genieten en er betekenis en vreugde in te vinden. Deze acceptatie helpt ons bewuster te worden van het leven dat we daadwerkelijk leiden en soepeler om te gaan met dingen buiten onze directe invloed.
