Recensie ‘Lee Cronin’s The Mummy’: Generieke horror is het best bewaarde geheim

Hoe gaat het met Lee Cronin? Goed. Je weet wel, nog steeds films maken. Dit is het derde kenmerk. Iemand – misschien Lee Cronin zelf, misschien niet – wil dat we weten dat zijn nieuwste project, ‘Lee Cronin’s The Mummy’, niet zomaar een mummiefilm is. Zeker niet wat je in gedachten hebt: verbonden dode mensen, misschien onheilspellende hiërogliefen Brendan Fraser. Dit is niet die mummiefilm. Dit is ‘The Mummy’ van Lee Cronin.

Wat betreft de betekenis van bezittelijk krediet zijn we nog steeds in de war. Het vorige optreden van Cronin was ‘Opstanding van de boze doden’ een vervolg dat sterk gewijd is aan het plakkerige spelplan van Fede Alvarez terugdenkend aan 2013 Vuile komedie van Sam Raimi. In deze tijd, waarin horror een rage lijkt te zijn (we zagen zelfs een Oscar-knikje naar de film). onvergetelijke tovenaar in “Weapons”) vertegenwoordigt Lee Cronin de veilige, oude manieren om taken op een verantwoorde manier uit te voeren en de klus te klaren voor een typische doordeweekse avond.

Er zijn ergere zonden in deze wereld. En soms is de beste manier om een ​​oude Egyptische vloek te introduceren een proloog die sterk lijkt op die in ‘The Exorcist’. Wie is de enge, glimlachende vrouw die naar een jong meisje aan de rand van haar tuin roept? Wat dan ook. Het kind wordt vermist en acht jaar later voelt zijn Amerikaanse familie, sinds ze naar een buitenwijk van New Mexico zijn verhuisd, nog steeds het verlies: tv-verslaggever Charlie (Jack Reynor), zijn gekwelde vrouw Larissa (Laia Costa) en hun twee half norse kinderen, Maud (Billie Roy) en Sebastián (Shylo Molina).

Wanneer hun dierbare Katie (die Natalie Grace speelt) echter op de een of andere manier aan hen wordt teruggegeven, bijna catatonisch met een gerimpelde, droge huid en knoestige teennagels die een pedi-technicus zouden doen gillen, is het moeilijk om hen de schuld te geven dat ze zich opgetogen voelen. Werkend vanuit zijn eigen scenario, snuffelt Cronin rond in de gapende gaten in het plot – een dokter heeft hier misschien wat gedachten over – en gaat aan de slag met de goede dingen terwijl de familie thuis in close-up kronkelt, terwijl de demon die daarbinnen leeft, in zijn slaapkamer rust.

“Lee Cronin’s The Mummy” werkt het beste als variatie Ari Aster’s carrière met ‘Hereditary’ gelikter en minder schuldig, met Grace’s Katie gevoelig voor adembenemende klikken en verre blikken, een draai aan Milly Shapiroeen hypnotiserende wending als de gedoemde gastheer. Uiteindelijk werd het duidelijker: zwevende rolstoelen, waarvan sommige aan het plafond zweefden. Als Cronin al een signatuur heeft – een voorliefde om precies te zijn – is het voor sappig bloed, de huid die van Katie afbladdert. Hij ging op eigen kracht naar de stad.

Al deze momenten zijn goed voor het gekreun van het publiek en er is hier een leuke, slechte film om te aanschouwen – namelijk wanneer Cronin de actie niet terugstuurt naar Egypte voor een ondermaatse mysteriereeks waarbij een eendimensionale detective uit Caïro (May Calamawy) de oorzaak van het probleem nastreeft. Waarom zou je een domme archeologieprofessor (Mark Mitchinson) inzetten als je hem maar één scène geeft om te knippen? Hij is het type personage dat doorgaans de grote finale haalt.

De film is verwikkeld in een wirwar van referenties: een bezitsthriller die ook nog wat korrelige videobeelden wil presenteren a la “The Ring” of “Breng hem terug” samen met braken van mond tot mond. Ironisch genoeg zijn eerlijke mummiefilms geconsumeerd met Exotica (de eerste film uit 1932 werd uitgebracht in de nasleep van de wereldwijde rage over het graf van koning Tut) tegenwoordig volkomen logisch, nu Amerika verloren is gegaan door een buitenaardse woestijn.

Is dat ooit bij je opgekomen? Dat zou je aan Lee Cronin moeten vragen. Dit is de film en dit is het mummieprobleem.