Toen de eerste Kerstmis naderde na de dood van mijn zoon William, kon ik de gedachte niet verdragen om een kerstboom. Ik kan me niet voorstellen dat ik alle notenkrakers die we samen hebben verzameld hier tentoonstel. Ik kon onze gebruikelijke familiebijeenkomsten niet bijwonen en doen alsof het goed ging. Ik was bang om door andere gasten in de gaten te worden gehouden, gefluisterd en medelijden te krijgen. Ik wist dat hun zorgen voortkwamen uit liefde, maar ik wilde niet dat iemand anders getuige zou zijn van mijn vakantieverdriet.
Dus besloten we om niet te gaan.
Wij bestelden vlucht naar San Franciscode stad waar Willem werd geboren. We reden langs de kust naar een klein huis aan zee. Wij versieren niet. Wij hebben niemand uitgenodigd. We staan onszelf alleen toe verdrietig te zijn.
Onze eerste kerst na verlies
In die tijd was ik er niet één rouwdeskundige of verdediger van verdriet. Ik was een moeder zonder reisgids en leefde plotseling in een verhaal dat ik nooit had willen lezen. We volgen dus onze instincten en doen wat voor ons het beste voelt, zonder ons zorgen te maken over de gevoelens van de mensen om ons heen. Eerlijk gezegd was die eerste kerst verschrikkelijk. We konden nauwelijks een reden vinden om te glimlachen, en we huilden allemaal op verschillende tijdstippen gedurende de dag, maar het was tenminste op onze voorwaarden.
Als je iemand kent die rouw om een groot verliesonthoud: hun behoefte om dingen te veranderen is geen afwijzing van familie of liefde. Het is zelfverdediging. Het kan zijn dat ze moeten ontsnappen, alleen moeten zijn of hun gebruikelijke vieringen moeten afwijzen. Geen overtreding. Bied ze de ruimte en gratie om te doen wat ze nodig hebben om te overleven.
Hij zal altijd deel uitmaken van onze vakanties
In de jaren sinds de eerste feestdagen na William’s dood zijn we op veel dingen teruggekomen tradities uit het verleden. Sommige jaren bezoeken we familie, sommige jaren ontmoeten we vrienden, sommige jaren zijn we zelfs gastheer. Maar het zal altijd anders zijn, en naarmate de tijd verstrijkt, leer ik het te accepteren.
Ondanks zijn meningsverschillen zal William echter altijd deel uitmaken van onze vakanties. Ik heb een plaats voor hem voorbereid Thanksgiving tafel. Haar kousen hingen aan de mantel naast die van haar overlevende broer. Ik stak een kaars voor hem aan en zei zijn naam hardop.
De auteur betrok zijn overleden zoon bij de vieringen van de feestdagen. Met toestemming van de auteur
Als u een bijeenkomst bijwoont waar iemand rouwt om een verlies, vermijd dan het onderwerp te vermijden. Zeg hun naam en breng ze naar de kamer. Stilte is veel erger dan alles wat je kunt zeggen. Zet uw eigen ongemak opzij en zorg ervoor dat de rouwende persoon zich op zijn gemak voelt. Stel vragen over de persoon, zoals ‘Wat is zijn of haar favoriete traktatie tijdens de feestdagen?’ of “Wat vinden ze leuk aan dit seizoen?”
Wij, de nabestaanden, verlangen ernaar deze verhalen te vertellen. De mensen van wie we houden zijn geen geheimen die we tijdens de feestdagen moeten opbergen. Ze maken deel uit van wat deze dagen zo speciaal maakt.
Wij geven aan anderen om hen te eren
Ik heb ontdekt dat geven buiten jezelf een zeer nuttige manier kan zijn om met de feestdagen om te gaan. Verlies kan ervoor zorgen dat uw wereld klein en onafhankelijk aanvoelt. Door een dienst te zijn breidt deze zich uit.
William’s verjaardag was vlak voor Kerstmis, dus het eerste jaar organiseerden we een speelgoed verhuizer voor lokale non-profitorganisaties. We vroegen zijn vrienden, die hem een verjaardagscadeau zouden hebben gegeven, om cadeaus te doneren aan kinderen in nood. Door die kinderen een zak speelgoed te geven, werd mijn hart gevuld op een manier die vóór dat seizoen nog nooit was bereikt.
De auteur gaf het aan anderen ter ere van zijn zoon William. Met toestemming van de auteur
Je kunt de leegte ook opvullen als je vakantie leeg voelt. Vrijwilliger in een gaarkeuken. Voer de vachtaandrijving uit. Bak koekjes voor je buren. De simpele handeling van opkomen voor anderen kan je hart diep helen.
Vreugde en verdriet kunnen tegelijkertijd voorkomen
Als we mensen zien lachen na een verlies, gaan we er vaak van uit dat ze ‘er overheen zijn’. Maar lachen betekent niet dat je verder bent gegaan. Dat betekent dat je een mens bent.
Je kunt huilen om een ovenschotel die niet smaakt zoals die van je moeder, en dan lachen, terwijl je je herinnert hoe ze altijd iets op haar nieuwe kleren morste. Je kunt mensen missen die er niet meer zijn en toch je geluk delen met degenen die er nog zijn.
De auteur maakt een bord klaar voor zijn zoon aan de feesttafel. Met toestemming van de auteur
Vreugde en verdriet kunnen naast elkaar bestaan. Voor mij zullen de feestdagen altijd de pijn met zich meebrengen van het verlies van William en de schoonheid van de herinnering aan hem en mijn overlevende kinderen. Dus als er dit seizoen een lege stoel aan je tafel staat, laat die stoel dan betekenis hebben. Laat het een symbool zijn van eeuwige liefde, een relatie die niet door de tijd kan worden uitgewist. Schakel de annulering in, zeg de naam, deel het verhaal.
