Dit interview is gebaseerd op een gesprek met Sarah Hayles, 44, een mijningenieur uit Queensland, Australië. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
In augustus 2008, op 26-jarige leeftijd, onderging ik een routineoperatie pterygium verwijderen. Dit is een klein, niet-kankerachtig gezwel in uw oog, ook wel bekend als ‘surfersoog’, dat, als het niet wordt gecontroleerd, mijn gezichtsvermogen kan beïnvloeden.
Zodra ik wakker werd uit de narcose, wist ik dat er iets mis was. Het was erg pijnlijk, maar er was ook een dof gevoel in het gebied en mijn oogbollen leken langzamer te bewegen.
In eerste instantie viel het niet erg op. Maar naarmate de weken en maanden verstreken, begonnen mijn oogleden te hangen en begonnen mijn ogen te rollen.
Ik heb een spoed-MRI gehad
Ik onderging herhaalde tests zonder enig resultaat en werd uiteindelijk doorverwezen naar een vooraanstaande oogarts in Brisbane, ongeveer 900 kilometer van mijn huis in de omgeving. Australische binnenland. Hij zag mij eindelijk in april 2010.
Binnen 15 minuten regelde hij een MRI voor dezelfde avond. Ik vroeg wat hij dacht dat er mis was, en hij zei dat het iets ernstigs kon zijn, zoals een hersentumor of… multiple sclerose.
Hayles onderging in 2008 een oogoperatie. Met dank aan Sarah Hayles
Het was echt beangstigend, maar ze vonden geen bewijs van een tumor en na twee jaar testen sloten ze MS uit. Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds niets gediagnosticeerd.
Het enige dat ik wist was dat ik gepord en gepord was door artsen en adviseurs die elke test onder de zon hadden uitgevoerd. Er zijn ook traumatische, zoals het krijgen van een elektrische schok ter controle zenuwbeschadiging en een lumbaalpunctie om mijn ruggenmergvocht te analyseren.
Het uiterlijk van mijn ogen verslechterde naarmate de tijd verstreek. Ik keek in de spiegel toen ik dertig was en vond het zo opvallend. Maar vergeleken met hoe het er nu uitziet, is dat niet het geval.
Een vriendelijke arts gaf mij goed advies
Die ervaring bracht mij in een lastige positie. Ik weigerde gefotografeerd te worden en dacht dat niemand met mij zou daten of met mij zou trouwen.
Toen zag ik in 2013 een vriendelijke dokter en grootvader die altijd mijn hand vasthield tijdens afspraken. Hij vertelde me dat ik mooi, gezond en sterk was, en dat ik een manier moest vinden om het goed te maken.
Zijn advies maakte een einde aan al het moeizame testen en wachten op definitieve resultaten die nooit kwamen. “Ik kan dit doen en verder gaan”, dacht ik bij mezelf.
Hayles houdt van sporten met haar man Brian. Met dank aan Sarah Hayles
Ik heb geen psychotherapie of counseling ondergaan, maar ik heb mijn eigen onderzoek gedaan door boeken te lezen over het hebben van a positieve mentaliteit. Langzaam kreeg ik meer zelfvertrouwen.
Ik ontmoette mijn man, Brian, 45, een dieselfitter gemeenschappelijke vrienden op Facebook in 2015. Het was een wervelend liefdesverhaal en we waren binnen een jaar verloofd en getrouwd.
Ik ben heel blij dat ik kinderen heb
Onze relatie heeft mij veel geleerd. Focussen op uiterlijk is BS. Als dat zo is, kun je de persoon binnenin gemakkelijk missen.
Ik heb altijd al kinderen willen hebben, maar een paar jaar na mijn blessure ben ik van gedachten veranderd. Ik denk niet dat ik de kracht heb om hun schoolvrienden onder ogen te zien die naar mij wijzen.
Nu Brian en ik Jack, 8, en Astrid, 6 hebben, kan ik me geen leven zonder hen voorstellen. Sterker nog, ik denk dat ze indirect hebben geprofiteerd van wat mij is overkomen.
Hayles voedde haar kinderen op om mensen niet op hun uiterlijk te beoordelen. Met dank aan Sarah Hayles
Ik heb ze opgevoed om mensen niet op hun uiterlijk te beoordelen. ‘Het gaat erom hoe iemand zich gedraagt en hoe je over hem of haar denkt’, zei ik.
Ja, ik krijg soms blikken, vooral van kleine kinderen. Soms is het ongemakkelijk omdat hun ouders niet weten wat ze moeten zeggen, maar ik geef ze genade. Niemand doet gemeen.
Ik wil gezichtsblessures normaliseren
De laatste tijd heb ik veel keynote lezingen gegeven over veerkracht en hoe ik mijn zelfvertrouwen heb herwonnen. Ik lanceerde Mijn Instagram account om problemen zoals de mijne te helpen normaliseren.
Ik wist dat ik deze gezichtsblessure óf iets verschrikkelijks kon laten worden dat mijn leven verwoestte, óf er iets positiefs van kon maken. Ik ben blij dat ik voor het laatste heb gekozen.
