‘Dust Bunny’ recensie: Mads Mikkelsen speelt een behulpzame huurmoordenaar in een duistere fantasie

Televisie legende Bryan Fullerbekend om zijn klassiekers ‘Pushing Daisies’ en ‘Hannibal’, heeft zojuist een Independent Spirit Award-nominatie verdiend voor zijn eerste speelfilm. Het is verrassend dat deze veelgeprezen maker zojuist zijn eerste film regisseert, nadat hij bijna drie decennia op televisie heeft gewerkt aan series als ‘Dead Like Me’ en ‘American Gods’. Nu heeft hij zich tot de wereld van indiefilms gewend en herenigd met acteurs Mads Mikkelsenzijn Hannibal Lecter, over het duistere sprookje ‘Dust Bunny’.

Fuller houdt van idiomen, die ze tot het uiterste uitrekken (bijvoorbeeld ‘madeliefjes omhoog duwen’), en in ‘Dust Bunny’ stelt hij zich voor hoe het zou zijn als onze nachtmerries werkelijkheid zouden worden. Hij stelde ook een vreemd idee voor: wat als een kind een huurmoordenaar inhuurt om het monster onder zijn bed te doden?

Aurora (Sophie Sloan) is een fantasierijk jong meisje dat ’s nachts dingen hoort brullen en schreeuwen. De stofkonijntjes onder zijn bed waren hebzuchtige en vreselijke wezens. Wanneer zijn ouders vermist raken, denkt hij dat ze zijn opgegeten door monsterkonijnen, en zoekt hij hulp bij een ‘interessante buurman’ (Mikkelsen, zoals hij hem noemt) die hij in het steegje buiten een draak ziet onderwerpen. Met vergoedingen die hij uit de kerkcollectie haalt, smeekt hij haar om hulp en zij is het daarmee eens, terwijl hij meer te weten komt over de uitdagende jeugd van dit jonge meisje.

In eerste instantie voelt “Dust Bunny” een beetje licht aan, het verhaal beweegt zich snel over een dicht ontworpen oppervlak, met heel weinig dialoog in de eerste helft. Maar het groeit en groeit, steeds meer stukjes stapelen zich op terwijl Fuller deze vreemde, verhoogde wereld blootlegt. We ontmoeten Charming Neighbours-handler Laverne (Sigourney Weaver), die de grotere Wickiaanse wereld van moordenaars waarin ze leeft onthult. Weaver kauwt door zijn scènes zoals een monsterkonijn door vloerplanken kauwt – letterlijk, terwijl hij charcuterie, dumplings en ‘speenvarken-theesandwiches’ met enthousiasme verslindt. Verschillende monsters grijnsden naar ons vanaf de andere kant van de tafel.

De film is in wezen ‘Leon: The Professional’ en ‘Amélie’ (een van Fullers favoriete films), maar met een andere humor en flair. Die stijl betekent ook dat “Dust Bunny” behoorlijk brutaal en oneerbiedig is, en als je je niet verdiept in de humor en stijl van de filmwereld, zul je waarschijnlijk meteen stuiteren. Terwijl Fuller de wereld opent en een corrupte FBI-agent (Sheila Atim) en meer schurken (David Dastmalchian, Rebecca Henderson) onthult, wordt het plot interessanter dan de metaforen van zware jeugdtrauma’s, maar de draden op dit tapijt zijn ook niet genoeg. Het voelt oppervlakkig, onvolmaakt.

Fuller geeft blijk van een sterke beheersing van zijn visuele domein, maar de allegorieën die hij overbrengt over de monsters waarmee we moeten leren leven, voelen een beetje warrig aan. Sloan en Mikkelsen zijn geweldig samen, maar je krijgt het gevoel dat ze hier veel meer hadden kunnen doen, en misschien onthullen de beperkingen van het verhaal de beperkingen van het budget, dat zorgvuldig is gelaagd met weelderig productieontwerp – explosies van patroon en kleur gecreëerd door Jeremy Reed, vastgelegd met donkere maar weelderige cinematografie door Nicole Hirsch Whitaker.

Dit is de eerste functie die zo aanvoelt: een beetje een verrassing van iemand met zoveel ervaring. Maar het project heeft de kenmerkende stijl van Fuller, ook al is het weinig meer dan een op kinderen gerichte, hard-R-genre-oefening.

Katie Walsh is de filmcriticus van de Tribune News Service.