‘Amrum’-recensie: Regisseur Fatih Akin levert een complex coming-of-age-verhaal

De beste coming-of-age-verhalen ontlenen hun kracht aan zowel het einde als het begin. Er schuilt vaak een hardheid die zowel verhelderend als pijnlijk is in de schade die ze uitbeelden. Dit geldt – met serieuze elegantie – voor de gedenkwaardige ballad ‘Amrum’, die zich afspeelt op het belangrijkste Noordzee-eiland van Duitsland in 1945, wanneer de wind van het einde van de wereldoorlog door het leven van een 12-jarige jongen waait met onverwachte gevolgen.

De film heeft een interessant krediet: “Hark Bohm Films van Fatih Akin.” Bohm, die vorig jaar op 86-jarige leeftijd stierf, was een zeer gerespecteerde filmschrijver, acteur en academicus, maar ook een veteraan van de Duitse New Wave. Omdat hij besefte dat hij niet door zijn fictieve jeugdherinneringen zou kunnen navigeren, vertrouwde hij ze toe aan zijn beschermeling Dezelfdede aanstichter achter moderne Duitse klassiekers zoals “Direct” En ‘Uitstervend.’ Volgens Akin leek het project op ‘het adopteren van een kind’.

In verhaaltermen is het kind, een vervanger van Bohm zelf, de met grote ogen en gevoelige Nanning (nieuwkomer Jasper Billerbeck), die werkt op de aardappelvelden van lokale boer Tessa (Diane Kruger, in een kleine maar belangrijke rol). Thuis heeft hij een zwangere moeder, Hille (Laura Tonke), een tante Ena (Lisa Hagmeister) en twee jongere broers en zussen, maar niet de patriarch van de hoge nazi-officier die hen van het gebombardeerde Hamburg naar hun ouderlijk huis op deze kleine buitenpost aan de kust bracht. Nanning, die zelfs door haar vriendelijkste buren pejoratief ‘vastelanders’ wordt genoemd en over het algemeen met argwaan wordt bekeken vanwege de banden van haar familie met de nazi’s, is er door haar ideologische moeder van overtuigd dat hun afkomst, hun ‘bloedlijn’, hen tot echte Amlumers maakt.

De eerste echte les van de jongen in stuifzand komt wanneer hij tijdens het diner verklaart dat de oorlog spoedig voorbij zal zijn en het als goed nieuws beschouwt: papa kan naar huis komen. Maar zijn moeder reageerde alsof hij de kant van de vijand koos en een nederlaag verwachtte. Vervolgens, met het nieuws van Hitlers dood, raakte hij in een depressie en weigerde voedsel behalve witbrood, boter en honing, die allemaal schaars waren. Nanning was dus vastbesloten hem van de nodige ingrediënten te voorzien, alsof de structuur van zijn wereld ervan afhing.

Wat volgt is een sprookjesachtig reisverhaal, gebaseerd op de realiteit van het door oorlog verscheurde overleven wanneer iedereen moe, hongerig en geïrriteerd is. Er wacht Nanning een brutale waarheid over waar haar familie voor staat. Het is een bloei uit de kindertijd, omlijst met onopvallende elegantie door cameraman Karl Walter Lindenlaub tegen de achtergrond van een vlakke, met gras begroeide, weerrijke skyline van het eiland. ‘Amrum’ vermijdt de sentimentaliteit die ingebed zit in zoveel verhalen over kinderjaren in oorlogstijd. Akin, alsof hij geïnspireerd is door de eenvoudige jeugdige geest die het Italiaanse neorealisme en de New Wave in Frankrijk en Iran kenmerkte (er wordt opgeroepen tot ‘Bicycle Thieves’ en ‘400 Strokes’), concentreert zich op de gestage opeenstapeling van details in plaats van op de attributen van schattigheid of melodrama.

Die afgemeten benadering, geïllustreerd in de eenvoud van Billerbecks ster en de overvloed aan goede steun om hem heen, stelt ons in staat Nannings groeiende bewustzijn te zien van wat belangrijk is voor anderen, wat onmogelijk te negeren is en hoe je een oneerlijke wereld kunt interpreteren die nog steeds vol schoonheid en goedheid is als je weet waar je moet kijken. Waar hij natuurlijk ook bij hoort.

Tegen het einde presenteert “Amrum” een heel eenvoudig moment: Nanning wordt uitgenodigd om het einde van de oorlog te vieren met een kleine groep eilandbewoners die dansen en drinken. Hij deed echter een stap terug, alsof hij er nog niet klaar voor was om de vreugdevolle verlichting te verkiezen boven de plichtsgetrouwe zorg voor zijn gebroken gezin. Maar je kunt het verlangen van dit kinderlijke kind zien om een ​​van hen te worden. Voor ons allemaal die zich afvragen wanneer de slechte tijden zullen verdwijnen, zal dit moment resoneren als een voorzichtig opkomende hoop.