‘For Want of a Horse’-recensie: Zoophilia-triggerwaarschuwing

‘For Want of a Horse’, een toneelstuk van Olivia Dufault dat zijn wereldpremière beleefde in een productie van Echo Theatre Company in het Atwater Village Theatre, wil een rationeel gesprek voeren over een taboe-onderwerp dat onmiddellijke verontwaardiging kan veroorzaken.

Het onderwerp is zoöfilie, niet te verwarren met bestialiteit, hoewel dit voor velen van ons een onderscheid zal zijn zonder veel verschil.

Calvin (Joey Stromberg), een knappe en zachtaardige getrouwde accountant, heeft het grootste deel van zijn leven een geheim verborgen gehouden. Hij houdt van paarden. Haar erotische interesses begonnen al op jonge leeftijd, en al haar pogingen om een ​​normaal leven te leiden hadden haar depressief gemaakt en zelfmoord overwogen.

Zijn vrouw, Bonnie (Jenny Soo), is een toegeeflijke kleuterleidster die moeite heeft een meisje in haar klas in bedwang te houden dat de geneugten van masturbatie heeft ontdekt. Ze maakte zich zorgen over haar man en ontdekte via zijn browsegeschiedenis dat hij opnieuw vreemde dierensites bezocht.

Hij stelde voor dat ze een paard zou houden, en legde uit dat hij geen weduwe of gescheiden vrouw wilde zijn. Calvin is verrast door de vrijgevigheid van de vrouw, maar realiseert zich dat haar voorkeuren meer zijn dan alleen maar knikken. Het maakt deel uit van zijn identiteit – en misschien wel het enige deel dat zijn leven de moeite waard maakt.

Een paard genaamd Q-Tip (Griffin Kelly) komt het leven van het stel binnen. Er werd een stal beveiligd en de merrie, die voelde dat er iets vreemds aan de hand was, werd verwend met appels en aaien.

Kelly, een statige figuur in jurk, hoofdstel en laarzen, brengt haar paard tot leven met wilde, onvoorspelbare bewegingen. De grote omvang van het dier vormt een bedreiging voor de mens. Zoals Q-Tip zelf uitlegt in een van zijn gedachtebubbel-monologen, kan een enkele trap door een stalen muur heen breken. Maar het controleren van de voedselvoorziening van het dier is een effectieve manier om het vertrouwen van het dier te winnen.

Calvin krijgt steun van de online zoöfiliegemeenschap. PJ (Steven Culp), een man wiens huidige verliefdheid een bichon frise is, overweegt te verhuizen naar een land waar zoöfilie illegaal is. Hij was de schaamte en geheimhouding beu. Hij is trots op zijn gehechtheid aan honden, hoewel hij door zijn liefde voor honden het contact met zijn dochter en ex-vrouw heeft verloren.

Dufault schuwt seksuele details niet. Voor PJ hangt intimiteit af van pindakaas. Calvin beschrijft de fysieke signalen die de erotische bevrediging van de Q-Tip onthullen. Het stuk gaat af en toe over in sitcom-humor. (PJ zegt dat hij overweegt een dating-app voor mensen en honden te maken, genaamd Rin Tin Tinder.) Maar voor het grootste deel vermijdt zijn zachte toon sensatiezucht.

De productie, geregisseerd door Elana Luo, wordt minutieus geënsceneerd door een cast van vier personen. Stromberg laat Calvijn niet alleen redelijk lijken, maar ook heel gevoelig. Bonnie Soo belichaamt op zoete wijze de excessen van een soort progressieve vroomheid. Als PJ aanvaardt Culp bruusk zijn rol als polemische aanstichter van het stuk. En Q-Tip Kelly overbrugt in de fysiek meest veeleisende uitvoering van de productie de kloof tussen mens en dier met theatraal zelfvertrouwen.

Steven Culp, links, en Joey Stromberg in “For Want of a Horse” bij Echo Theatre Company.

(Cooper Bates)

De openheid die Dufault, een transgender toneelschrijver, met zich meebrengt, zorgt voor dramatische opluchting. Misschien heeft dezelfde angst om waardeoordelen te vellen, die Bonnie ervan weerhoudt een redelijke discipline in haar klas te implementeren, ‘For Want of a Horse’ van zijn drijvende perspectief beroofd.

Het stuk beweegt zich monotoon tussen de slaapkamer van Calvin en Bonnie en de schuur. Scenisch ontwerper Alex Mollo heeft een efficiënte manier gevonden om tussen deze rijken te bewegen door dezelfde set houten stokken te gebruiken. De argumentatie in het drama ontwikkelt zich echter niet zomaar.

De tijd eist zijn tol en Calvin moet eindelijk een beslissing nemen. Maar het personage dat mij het meest interesseerde was Bonnie, wier realiteit slechts een glimp was. Het drama gebruikt in het geheim de zelfmoorddreiging van haar man als troefkaart. Zoophilia is voor Calvijn niet alleen een fetisj, maar een niet-onderhandelbaar onderdeel van zijn identiteit.

Deze twijfelachtige veronderstelling kan psychologisch worden onderzocht, niet alleen vanuit het perspectief van Calvijn, maar ook vanuit het perspectief van zijn vrouw. Het stuk wil een intelligent debat voeren, maar wil geen bepaald politiek standpunt te sceptisch in twijfel trekken.

Op een gegeven moment maakt Bonnie bezwaar als Calvin haar situatie vergelijkt met homoseksualiteit, maar daar eindigt het gesprek. De realiteit is dat rechtse groeperingen soortgelijke beweringen doen, met als argument dat het homohuwelijk de deur opent naar bestialiteit, polygamie en incest. “Bij gebrek aan een paard” verleent onbedoeld legitimiteit aan deze zaak.

Griffin Kelly in “For Want of a Horse” bij Echo Theatre Company.

(Cooper Bates)

Dit betekent niet dat extremistische standpunten verboden zijn, maar dat extremistische standpunten steviger moeten worden aangepakt. Op dezelfde manier worden Bonnie’s zorgen over de kwestie van toestemming – hoe een paard ja kan zeggen tegen geslachtsgemeenschap met een mens – geïntroduceerd om vervolgens met onverschilligheid naar beide kanten terzijde te worden geschoven.

Terwijl ik naar ‘For Want of a Horse’ keek, moest ik denken aan een programma op PBS genaamd ‘My Wild Affair’ dat niet over zoöfilie ging, maar over de problematische aard van menselijke banden met wilde dieren. Relaties met zeehonden, olifanten en neushoorns bijvoorbeeld – obsessieve, beschermende en aanhankelijke vriendschappen – lijken allemaal te eindigen, zo niet in een tragedie, dan in een verwoestend liefdesverdriet.

Q-Tip is terecht het laatste woord over het stuk, en Kelly, een acteur (HBO’s “The Book of Queer”), schrijver en cabaretier, is de drijvende kracht achter de productie. We zullen nooit weten wat er door de geest van deze merrie ging, omdat de hersenen van Q-Tip heel anders zijn geëvolueerd dan die van ons. Kelly speelt een antropomorf spel terwijl ze een aantal onbegrijpelijke vierpotige wezens in stand houdt.

Het is door middel van taal dat wij als mensen de kloof overbruggen die ons van elkaar scheidt. Dit is onmogelijk voor dieren, zelfs voor onze naaste huisdieren. (Probeer de noodzakelijke medische procedure aan de kat uit te leggen.)

‘For Want of a Horse’ wil spreken over het onuitsprekelijke, maar de constructie ervan is misschien te tam voor zo’n wild onderwerp.