Eer verandert nooit. Het land is al tientallen jaren kalm en respectvol:’Meneer Armani‘. Het lijkt absurd, zelfs onbeschaafd, om hem eenvoudigweg ‘Armani’ of – de hemel verhoede tenzij je hem goed kent – ‘Giorgio’ te noemen. De heer Armani is een teken van respect in de manier waarop hij wordt aangesproken, uitgedrukt door zijn personeel en degenen die de show bijwonen, wat het gevoel van fatsoen in de hele Armani-wereld weerspiegelt: gereserveerd, elegant, correct, nobel.
Dat nieuws over zijn overlijden afgelopen septemberOp 91-jarige leeftijd komt het misschien niet als een grote verrassing – aangezien er al een tijdje geruchten de ronde deden over zijn slechte gezondheid en de grote man uit de modewereld van Milaan niet op zijn laatste drie modeshows verscheen – maar het markeerde een historische verandering in het Italiaanse modelandschap en de industrie daarbuiten.
In zijn beste jaren: de heer Armani, overleden in september 2025; portret van Aldo Fallai
Toen ik werd gevraagd een essay te schrijven over de grootsheid van de herenkleding van de heer Armani voor de eerbiedwaardige Tim Tenners, kon ik niet anders dan terugdenken aan het moment waarop Centraal Sint Maarten rond 2007. Tijdens mijn MA Fashion jaar, toen ik getuige was van een briljant ontwerptraject Christoffel Kane en die in stilte denkt Norbert Stumpflmeest recentelijk creatief directeur bij BrioniIk had de opdracht gekregen een reeks noodlottige presentaties te geven over verschillende ontwerpers.
Een ongelukkige studente leverde, misschien in een misplaatste poging indruk te maken op Louise Wilson, de gevreesde cursusleider en in het zwart geklede gastvrouw van iedereen die ze op de campus ondervroeg, spottende kritiek op het werk van de heer Armani. Van daaruit barst zijn bleke woede los in een vurige, in kasjmier geklede woede; Hoe durft een twintiger het werk van meneer Armani te negeren? Ik hou van haar en respecteer haar, maar Louise staat niet bekend om haar wijsheid, en ze maakt heel duidelijk dat, hoewel je je misschien niet aangetrokken voelt tot de Armani-esthetiek (je misschien wel van een meer experimentele esthetiek houdt). Antwerpen Zes of de Japanse avant-gardeontwerpers uit de jaren 80) zou je er goed aan doen om te respecteren wat hij heeft gebouwd, het absolutisme in zijn perspectief te waarderen en te leren van zijn toewijding aan het opbouwen van een merk. Ik ben er zeker van dat er met een notitieboekje is gegooid, en natuurlijk verspreidden sommige ‘klootzakken’ zich snel.
AW01; fotografie door Peter Lindbergh
Sommige van de echt coole twintigers in de zaal (en ik sta op die slechte lijst) hebben het toen waarschijnlijk niet begrepen. Maar als hoger opgeleide modeprofessional, jaren later, kan ik zien dat dit een vroege tutorial was ter ere van het fenomenale universum dat dit individu heeft gecreëerd. Zijn kijk op de wereld veranderde volledig 360 graden voordat de term een saai modewoord werd onder marketeers, en hij heeft nog steeds macht in een branche die niets pusht.
Ik vraag me af of het zijn vroege militaire jaren in de jaren vijftig, na zijn jeugd in Piacenza, waren die hem een gevoel van discipline bijbrachten, een nauwkeurigheid die hij niet alleen toepaste op de esthetiek op alle gebieden – mode, design, schoonheid – maar ook op zijn persoonlijke leven; dat gym-fit silhouet is nog steeds zichtbaar in een getailleerd zwart t-shirt van in de tachtig. Hij heeft twee jaar in het leger gezeten en die gedisciplineerde mentaliteit lijkt in lijn te zijn met de esthetiek die hij door de jaren heen heeft opgebouwd, waarbij hij zijn stijl terugtrok om zijn eigen versie van minimalisme op te leggen, of het nu gaat om Oscar-klare japonnen of zacht op maat gemaakte herenpakken. Het was nooit minimalistisch in de strikte zin van het woord, maar het gevoel van terughoudendheid en classicisme dat zorgde voor de gevederde bustier of het sprankelende fluwelen avondjasje was nooit theatraal. Het is precies goed, teruggebracht van de rand van het kamp of overdreven met iets schoons en scherps.
Van links: Giorgio Armani AW92 en AW93, fotografie door Peter Lindbergh
Als je bent opgegroeid in de jaren 80 en 90, stond Giorgio Armani synoniem voor het glamoureuze soort, een tegengif voor de overdaad uit de jaren 80 en een beetje expressiever en spetterender dan het minimalisme en de grunge van de jaren 90. Ik geloof dat mijn eerste Armani logomania-sportkleding was, zoals deze rond 1998 in het regionale Schotland verscheen, maar er zat potentieel in de merknaam. Hij creëerde een mystiek door zijn associatie met film gedurende die twintig jaar Amerikaanse gigolo naar Lijfwachten de beroemdheden die hij tot stijliconen maakte dankzij zijn helderziende mix van Hollywood en haute couture – Richard Ger, Jodie Foster, Julia RobertsMichelle Pfeiffer. Ze werden allemaal getransformeerd onder zijn zorgvuldige toezicht.
Van links: Giorgio Armani AW93 en AW94; fotografie door Peter Lindbergh
En hoe veeleisend het is; zoals verteld in zijn laatste interview in Financiële tijden met Alexander woedeDe heer Armani bleef tot aan zijn dood de enige aandeelhouder en CEO van zijn bedrijf en hield toezicht op een merk van volledig onafhankelijke, monolithische proporties. Armani liet instructies achter dat zijn onafhankelijkheid zou kunnen veranderen als hij niet langer aan het roer staat, maar het feit dat hij zijn opvolgingsplannen zo duidelijk heeft uiteengezet, bewijst dat hij een absolute, alziende blik heeft. Een oog dat nog steeds van verre via Zoom naar elk detail van de make-up van de modellen en elke stroom kaftans tijdens de Emporio herenshow afgelopen juni kijkt als hij nog niet goed genoeg is om er persoonlijk bij te zijn. Er zijn zorgen dat het team van Armani de stoelen tijdens zijn shows afluistert om te luisteren naar mogelijke afwijkende meningen. Zo is het klimaat zover de ogen (en oren) van de grote man reiken. Bij mijn weten zijn er nog nooit bugs gevonden. Een stylist die ik ken, probeerde in een campagne aan de Armani-esthetiek te sleutelen; het edict keerde terug om de ogen uit te vegen, het haar glad te maken met gel en de naden te verzachten, passend bij Armani’s mentaliteit.
Giorgio Armani begon zijn carrière als ontwerper van herenkleding, hoewel zijn rode loper-mode en -jurken jaren later nog steeds de aandacht van het publiek trekken. Het was zijn unieke benadering van maatwerk die destijds een pionier was, geïnspireerd door elementen van Japanse en Chinese kleding. Hij verzachtte de schouders, maakte de jassen los en drapeerde de broeken om een comfortabel gevoel te geven aan herenkleding. Italiaanse kleding was tot dan toe erg ongemakkelijk; mannen dragen geen sarongs in gebonden silhouetten die zijn ontworpen om een ouderwetse kijk op mannelijkheid over te brengen.
Van links: Giorgio Armani AW06 en AW09; fotografie door Mert Alas en Marcus Piggott
Armani’s interpretatie van mannelijke kleding is een stijl die ontspannen en onevenredig is, zonder flodderig over te komen of het frame te verzwaren. Pas desgewenst aan de vulling aan. Het is nu gebruikelijk: kijk eens naar de heerlijke malsheid Ga in de rij staanuitstekende proporties bij Brioni – maar in de jaren 80 en begin jaren 90 was het revolutionair om een pak voor te stellen dat gemakkelijk te dragen was en geen volledig overhemd, stropdas en manchetknopen nodig had. Eigenlijk is een mandarijnhalsband voldoende, zegt meneer Armani. Zo ook met sandalen bij een pak.
Van links: AW01 en AW92, gefotografeerd door Peter Lindbergh
Het is verbazingwekkend hoeveel nuances van hedendaags maatwerk we als vanzelfsprekend beschouwen. De zachte proporties, het lichte T-shirt onder de jas en de Pantelleria-sandalen komen allemaal voort uit een sjabloon dat Armani decennia geleden creëerde. Ik had het geluk een Giorgio Armani-pak te mogen dragen en het was een geweldige ervaring, zoals je zou verwachten, maar wat interessant is, is hoe mannen van een bepaalde leeftijd – wij Telegraaf lezer – is erg enthousiast over de kleding van Armani, nadat hij deze voor het eerst in de jaren 80 had gekocht. De vader van een vriend in de Cotswolds heeft nog steeds enkele van zijn Armani-originelen uit die tijd, een van de Japans geïnspireerde kraagloze jassen die destijds zo gewaagd waren (en nog steeds zijn), en tegenwoordig wordt er veel gehandeld in vintage Armani-pakken.
Van links: AW02, gefotografeerd door Paolo Roversi; AW06 werd neergeschoten door Mert Alas en Marcus Piggott
Toen sociale media in de jaren 2010 en daarna de mode begonnen over te nemen, hadden de modeshows van Armani soms moeite om te concurreren met de drukte van de Fashion Week, die altijd vol zat met beroemdheden (ik was ooit getuige van een hondsdolle Italiaanse journalist die voor een modeshow zat). Russel Croweknielde voor een van hen neer en vroeg zeker niet om goedkeuring voordat hij het deed). Het is moeilijk om Armani’s gevoel van kalmte en sereniteit over te brengen in een digitale wereld gewijd aan nieuwe verrassingen en wat is. Kardi B wordt gebruikt Schiaparelli etc. Maar hij houdt letterlijk vast aan zijn eigen ritme: zijn shows bestaan meestal uit Balearische ritmes die het publiek in zijn wereld sussen terwijl de modellen zachtjes lopen. Het is soms slaperig, op een rustgevende en kalmerende manier, een constante in een wereld van constante mode-omwentelingen en -veranderingen, designer stoelenstoelen en grote verschuivingen op de luxemarkt en wat dit betekent voor onze industrie. Niets van dit alles lijkt het leven binnen het Armaniversum te doordringen, dat net zo gedefinieerd, consistent en tijdloos blijft als altijd. Nu staat de wereld op het punt te veranderen, met een verschuiving in eigendom en nieuwe ontwerpkrachten. Maar er zal maar één meneer Armani zijn.
Bovenste afbeelding: AW01; fotografie door Peter Lindbergh. Fotografie met dank aan Giorgio Armani. Afkomstig uit 10 Men Issue 63 – CLASSIC, CRAFT, NOSTALGIA – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar Hier.
