In de diepten van Rogers Place, te midden van een verzameling onverkochte Zach Hyman-bobbleheads en een schat aan play-offmemorabilia uit 2006, ligt het belangrijkste play-off-troef van de Edmonton Oilers: drie bobbleheads. Dit seizoen hebben de Oilers op de bobbleheadavond een perfect 3-0-record neergezet, een record waar fans en analisten zich achter de oren krabben. De plastic figuren lijken met hun steeds knikkende hoofden stille steun te verlenen aan elke beweging die het team maakt.
Is dit gewoon toeval, een statistische anomalie, of misschien wel de meest irrelevante winning streak in het professionele hockey? Hoewel sceptici het zo zouden kunnen noemen, blijft het een feit dat bobbleheads het team niet in de steek hebben gelaten, en het is moeilijk om hun charme te betwisten. De echte vraag is nu hoe de Oilers 18.000 bobbleheads naar de play-offarena kunnen transporteren zonder tussenkomst van de NHL.
Toegegeven, de tegenstanders op deze bobbleheadavond zijn niet de zwaarste tegenstanders. Hoewel de Anaheim Ducks dit jaar de play-offs haalden, hebben ze een lange strijd doorstaan waardoor ze de afgelopen drie seizoenen een scherpe daling hebben meegemaakt. We moeten echter het werk van de Oilers respecteren terwijl zij hun eigen weg naar succes volgen.
Nu voegen de alternatieve beige truien een nieuwe laag toe aan dit play-offverhaal. Deze truien, vergelijkbaar met items die niet op het menu staan in trendy restaurants, hebben geen legendarische geschiedenis of kampioensstamboom. Logischerwijs zouden ze niet in actie moeten komen, maar er gebeurt iets onverklaarbaars als de Oilers deze uniformen dragen. Analisten hebben dit fenomeen niet kunnen meten, maar het is duidelijk dat het crèmekleurige T-shirt een andere energie op het ijs brengt.
De NHL heeft waarschijnlijk strikte richtlijnen tegen het dragen van deze truien in de play-offs, maar dat weerhoudt teams er niet van om in de hele competitie bijgeloof te creëren. Het is bekend dat de LA Kings uit 2012 op elke reis tijdens hun Cup-run dezelfde outfits droegen, terwijl het bekend was dat spelers zich tijdens de hele play-offs aan ongewassen uitrusting hielden of strenge pre-game rituelen volhielden. Van baarden tot bobbleheads, de grenzen van play-offrituelen bestaan vrijwel niet.
Misschien was er alleen maar een bobblehead nodig die boven de deur van de kleedkamer zat: de kleine Connor McDavid, die bemoedigend knikte terwijl de spelers het ijs op stapten. Vlakbij hangt in een vitrine een crèmekleurig T-shirt, dat zijn eigen mysterieuze charme uitstraalt. Dit is een onwetenschappelijk en bijna fantasievol idee, maar de kosten om het te geloven bedragen slechts ongeveer twaalf dollar.
En eerlijk gezegd, elke cent waard.
Opmerking: deze samenvatting is een onafhankelijk geschreven samenvatting, gebaseerd op openbaar beschikbare rapportage.
