Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met de 55-jarige Lin Koh, die in 2023 met haar man en twee kinderen van de Bay Area in Californië naar Frankrijk verhuisde om te helpen bij de zorg voor haar schoonmoeder, die aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Dit gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben geboren in Singapore en verhuisde naar de VS toen ik jong was. Vervolgens vestigde ik mij in de Bay Area, waar ik mijn man, Adalbert, ontmoette en twee kinderen kreeg. Adalbert heeft altijd in de technische industrie gewerkt en voordat we naar Frankrijk verhuisden, bracht ik tijd door bij Facebook en Adobe.
Er zijn zoveel dingen om van te houden Baai gebied. Het is mooi weer, het eten is echt internationaal en de diversiteit is ongelooflijk. Maar ze zijn notoir duur, vooral in de regio van het schiereiland en verder naar het zuiden.
We wonen in Santa Clara, wat voor ons betaalbaarder aanvoelt, en we hebben een gemeenschap opgebouwd waar we van houden. Het leven daar kan echter moeilijk zijn de kosten van levensonderhoud worden hoogen we werken continu.
Lin Koh en zijn gezin in Frankrijk. Met dank aan Lin Koh
In 2023 besloten we precies dat te doen naar Frankrijk verhuisd. We wisten altijd dat we daar zouden eindigen, maar wat ons ertoe aanzette het te doen was mijn schoonmoeder. De ouders van mijn man wonen in Frankrijk en mijn schoonmoeder heeft de ziekte van Alzheimer. We hebben de achteruitgang gezien en hebben gebeld.
Onze jonge kinderen zijn een andere factor. Destijds waren ze vijf en zeven jaar oud, en we dachten dat als we het nog langer uitstelden, het nog moeilijker zou zijn. Ik verhuisde veel toen ik klein was, en het werd moeilijker naarmate ik ouder werd.
Ik denk dat het grootste deel is dat we ook klaar zijn voor verandering. Onder dit alles zijn we op zoek naar een evenwichtiger leven, waarin onze kinderen daadwerkelijk plezier kunnen hebben, en we niet altijd op onze telefoon zullen zitten en werken.
Het moeilijkste deel van het verlaten van de VS is afscheid nemen van vrienden en familie
Als u de echtgenoot bent van een Frans staatsburger, heeft u recht op een visum genaamd “vie privée et familiale” visum – in feite een visum voor persoonlijk leven en gezinsleven. In dit geval is de implementatie vrij eenvoudig.
Daarvoor heb je nodig wat de Fransen een ‘livret de famille’ noemen: een familieboek. Dit wordt afgegeven wanneer u uw huwelijk registreert bij de Franse overheid en eventuele kinderen eraan worden toegevoegd. Dit is belangrijk om te hebben, want wanneer u een visum aanvraagt, zullen zij u vragen dit te zien om uw gezinsstatus te bewijzen.
Met het vie privée et familiale visum kan ik in eerste instantie een jaar in Frankrijk verblijven en heb ik ook het recht om te werken in Frankrijk. Daarom is het gemakkelijker als stel: je bent niet onderworpen aan de beperkingen waarmee je op een ander pad te maken kunt krijgen, zoals een bezoekersvisum, waardoor je meestal niet mag werken.
Koh-familiehond. Met dank aan Lin Koh
We bewaren veel van onze spullen. We hebben de auto verkocht, veel schoongemaakt en onze auto klaargemaakt gezinshond voor op reis. Wij verhuren ons huis ook; het is een eengezinswoning met vier slaapkamers. In totaal hebben we zes weken nodig gehad om alles voor te bereiden. De periode was erg kort, omdat we meteen een huis te huur vonden in Frankrijk.
Het moeilijkste aan mijn vertrek was het afscheid nemen van mijn familie en vrienden – en dat geldt nog steeds.
We maakten ons zorgen over hoe de kinderen zich zouden aanpassen, maar ze kunnen zich heel goed aanpassen en zijn veerkrachtig, en ze zijn nog jong. Ze waren eigenlijk opgewonden omdat we het positioneerden als: “Hé, dit wordt een avontuur voor jou.”
Ik denk ook dat het goed zou zijn voor kinderen om te zien dat hun ouders iets doen voor het welzijn van het gezin. We willen dat ze begrijpen: “Moeders en vaders doen dit omdat familie het allerbelangrijkste is.” We willen deze waarden echt bij onze kinderen bijbrengen.
De kinderen hebben zich aangepast aan het leven in Frankrijk
We wonen in Fuveau, vlakbij Aix-en-Provence en de universiteit van Aix-Marseille. Nadat we aanvankelijk een huis met vijf slaapkamers en een zwembad hadden gehuurd in het kleine dorpje Saint-Savournin voor ongeveer € 2.200 per maand, kochten we een huis in Fuveau.
Vergeleken met de Bay Area voelt alles goedkoper aan. Maar naar mijn mening heeft de regio waar wij wonen hogere kosten van levensonderhoud dan andere regio’s in Frankrijk, behalve Parijs.
Fuveau voelt zeer mediterraan: veel roze — het is gemakkelijk te begrijpen waarom de impressionisten van deze regio hielden. Er zijn veel gepleisterde huizen met luiken, pannendaken, terracotta en prachtige tuinen – overal staan vetplanten. We zijn dicht bij de Rivièra en de zee, wat gewoon geweldig is.
Het huis dat de familie Koh huurde toen ze voor het eerst naar Frankrijk verhuisden. Met dank aan Lin Koh
In eerste instantie deden de kinderen mee een internationale privéschoolmaar we besloten het in te trekken omdat ze te veel Engels spraken. We hebben ze ingeschreven op een openbare school, en binnen zes maanden spraken ze allebei behoorlijk vloeiend.
Kinderen zijn net sponzen. Ze spreken nu zelfs Frans met elkaar, en soms moeten we ze eraan herinneren dat ze thuis Engels moeten spreken, zodat ze dat kunnen volhouden. Maar ze hebben zich heel goed aangepast. Ik denk dat we echt geluk hebben gehad.
We leven in een huishouden met meerdere generaties
Sinds hij in Frankrijk was, heeft mijn man het goed gedaan. Dit veranderde ons huwelijk niet fundamenteel, maar aanvankelijk vertrouwden we meer op hem omdat mijn Frans niet zo goed was als het zijne. Hij moet een grotere rol spelen bij het uitvoeren van dagelijkse taken.
Mijn De ouders van mijn man wonen bij ons. Het is niet gemakkelijk, omdat mijn man en ik niet meer zoveel privacy hebben als vroeger, dus we moeten echt emotioneel verbonden blijven – onze gevoelens uiten en dingen bespreken. In sommige opzichten heeft dit ons huwelijk versterkt; aan de andere kant heeft het hem uitgedaagd en nieuwe druk uitgeoefend. Maar dit brengt ook veel kansen met zich mee om in verschillende richtingen te groeien.
zoon van Lin Koh in Frankrijk. Met dank aan Lin Koh
Met mijn schoonouders wonen bij onsIn het begin was het even wennen, omdat we niet gewend waren dat er zoveel mensen thuis waren. Maar toen we eenmaal gesetteld waren, verliep alles vrij vlot. We hebben nog genoeg ruimte om ons te verspreiden en ons eigen ding te doen.
Een jaar nadat we hier waren komen wonen, kon ik hier een baan krijgen, en een van de mooie dingen aan dit huis is dat ik mijn eigen kantoor heb. Mijn man heeft ook een eigen kantoorruimte, wat perfect voor hem is.
Ik moest me wel aanpassen qua verantwoordelijkheden, vooral het bereiden van eten voor meer mensen. De levensstijl in Frankrijk is meer gericht op thuis koken, dan op afhalen of DoorDash.
Mensen bezoeken elke dag supermarkten en koelkasten zijn vaak kleiner. Er wordt de nadruk gelegd op vers voedsel en de markten hier zijn geweldig, wat een van mijn favoriete dingen is aan het leven hier. Ik ga bijna elke zondag en de prijzen zijn zeer betaalbaar.
We helpen allemaal mee met de zorg voor mijn schoonmoeder
Het belangrijkste doel van het leven bij de ouders van mijn man is het ondersteunen van mijn schoonvader, omdat het erg moeilijk is om een partner te onderhouden lijden aan de ziekte van Alzheimer.
Mijn man is een ondernemer die al vele jaren in de software-industrie zit. Om mijn schoonmoeder bezig te houden, heeft ze een app gemaakt om haar te ondersteunen. Hij bel ArgoliAI-metgezel voor ouderen. Dit helpt mijn schoonmoeder bezig te houden met gesprekken over familie en gebeurtenissen als de rest van ons er niet bij kan zijn. Het is moeilijk om de ouderschapstaken te verdelen, dus dit helpt ons enorm.
Hij heeft Alzheimer in een laat stadiumhij heeft dus hulp nodig bij de dagelijkse zaken, en hij kan niet te lang alleen gelaten worden. Hij overschaduwt mijn schoonvader een beetje omdat hij mijn schoonvader als zijn voornaamste verzorger erkent.
Ook kregen we hulp van een vereniging in Frankrijk kleinzoon genoemdwat zich letterlijk vertaalt naar “kleinzoon”. Verzorgers van de vereniging komen iedere dag een paar uurtjes bij haar doorbrengen en helpen haar ’s ochtends met het klaarmaken, aankleden, douchen en andere klusjes. De rest wisselen we af als dat nodig is.
Koh’s man en kinderen. Met dank aan Lin Koh
Naarmate de tijd verstrijkt, begrijpen we de dingen en weten we wat we moeten doen en hoe we hem het beste kunnen helpen. Soms verdwaalt hij in huis, dus we moeten hem in de gaten houden. Echter, in het algemeen, gebaseerd op mijn ervaring met zorgverleners groep op FacebookIk denk dat hij vrij gemakkelijk te beheren is.
Het moeilijkste deel van deze stap is het zien veranderen van een geliefde in de loop van de tijd. Voor mij is het ook heel moeilijk omdat mijn kinderen hun grootmoeder niet meer kennen zoals zij voorheen.
Maar de tijd samen was echt leuk. Ik zag ook hoe mijn zoon hielp: als hij besefte dat zijn oma meer water moest drinken, haalde hij dat voor haar. Heel mooi om naar te kijken. Het leerde mijn kinderen hoe ze ouder moesten worden, en het benadrukte echt het belang van het gezin.
