Ik heb VEEL horrorfilms gezien (hoewel die er zijn sommige waarvan ik nog steeds te kip ben om naar te kijken). Ik kan je dus het verschil vertellen tussen een effectieve horrorfilm en een horrorfilm die dat niet is.
Dit komt simpelweg omdat ik het meeste ervan heb gezien beste horrorfilm aller tijdenen dan bedoel ik niet alleen het binnenland, want ik hou ook van buitenlandse films. Dus, als de tijd daar is zoiets als Gejammer uit Zuid-Korea, Een meisje loopt ’s nachts alleen naar huis uit Iran, Zucht uit Italië, of Rivierwolf uit Australië, ik heb het misschien gezien. En de buitenlandse horrorfilm die ik vandaag wil bespreken is een film uit 2007 Weeshuis (Of, Weeshuis) uit Spanje.
Weeshuis is een van die zeldzame horrorfilms die eigenlijk eng is, en ik wilde erover praten voor het geval je hem nog niet hebt gezien of vergeten. Dit is waarom.
Artikel gaat hieronder verder
Ten eerste: het is een buitenlandse horrorfilm die hierheen is gekomen en in Amerika nooit opnieuw is gemaakt, het is geweldig
Hier gaat het over buitenlandse horrorfilms: om de een of andere reden denken producenten vaak dat het oké is om ze te ‘amerikaniseren’. Nu zijn sommige Amerikaanse remakes beter dan andere. Ik denk bijvoorbeeld dat veel mensen het erover eens zijn dat beide Amerikaanse films remakes waren Dat ringetje En Vete legitiem best goed (En eng, ondanks dat het maar PG-13 is!).
Echter, voor elk Dat ringetjeEn Vetewij krijgen een Eén gemiste oproepof een Donker Waterof De ongenodewat, weet je, veel lager is dan het origineel. Toch hebben we de Amerikaanse remake nooit gekregen Weeshuis (Hoewel New Line Cinema blijkbaar geprobeerd), en dank God daarvoor, sindsdien Weeshuis het werkt zoals het is en heeft geen Amerikaanse remake nodig. Dit is perfect.
Dit is het verhaal van een vrouw genaamd Laura (Belen Rueda) die een oud weeshuis wil ombouwen tot een tehuis voor zieke kinderen. Laura woonde vroeger in een weeshuis en kijkt met veel plezier terug op haar jeugd. Haar herinneringen zijn echter misschien niet zo mooi als ze dacht, omdat het weeshuis duistere geheimen bevatte waar zelfs zij toen nog niets van wist.
Het is een eng verhaal met een kleine jongen met een zak over zijn hoofd, Tomas genaamd, als de angstaanjagende hoofdpersoon, en het werkt op zoveel niveaus, vooral omdat het in het verleden eng was, waar ik hierna op terugkom.
Het is niet afhankelijk van goedkope jump-scares
Hoewel dit niet meer zo vaak voorkomt als in de jaren 2010, waren jump scares een van de grootste boosdoeners in horrorfilms, en dit kwam vooral omdat ze meestal erg goedkoop waren. Er zou een hard geluid zijn, en dan zou er iemand naar buiten komen, en het publiek zou schreeuwen, meestal om daarna te lachen. Eerlijk gezegd wordt het na een tijdje vervelend. Er zouden zelfs momenten zijn waarop een personage de schouder van een ander personage zou grijpen, en DAT zou als een jumpscare worden beschouwd.
Goedkoop, goedkoop, goedkoop. Daarom meld ik het graag Weeshuis Niet dat soort horrorfilm. In feite is dit het soort dat we tegenwoordig vaker tegenkomen, omdat het een onheilspellend, griezelig gevoel geeft en onder je huid kruipt, net als horrorfilm van Ari Asterof iets soortgelijks huidvlekken (Als zoiets experimenteels maak je bang).
Omdat eigenlijk, Weeshuis is een spookverhaal/spookhuisfilm. In de loop van het verhaal, dat lang duurt, leren we wat er werkelijk met de bewoners van het weeshuis is gebeurd en waarom onze hoofdpersoon zich tot de plek aangetrokken lijkt te voelen. Haar man, Carlos (Fernando Cayo), steunt haar en is bereid haar droom waar te maken door van haar voormalige huis een kinderziekenhuis te maken, maar hij wijst de plek ook af, omdat hij zich daar ongewenst voelt, omdat hij daar niet gewenst is.
Een andere hoofdpersoon is Laura’s geadopteerde zoon, Simon (Roger Princep). Simon verdween en het verwoestte het huwelijk van Laura en Carlos, maar het griezeligste was dat voordat Simon verdween, hij bevriend was met Tomas, die een geest was. Het zijn enge dingen zonder enige schrik…
Oké, dat is niet waar, want er is één sprongangst. Maar het is effectief!
Oké, dus hier gaat het over jump scares. Ze hoeven niet slecht te zijn. Een van de engste momenten die ik ooit in een horrorfilm heb gezien, is bijvoorbeeld een sprongangst, en die komt uit een film. Mulhollandstraat (en ja, Ik overweeg Mulhollandstraat een horrorfilm. Jij niet?).
Iedereen die de film ooit heeft gezien, weet precies over welk moment ik het heb, want het enige wat ik wilde zeggen was ‘Winkies’, om mensen de kriebels te bezorgen. Dat gezegd hebbende, niet elke filmmaker is David Lynch, dus het zou oneerlijk zijn om iemand anders met hem te vergelijken als het gaat om jump scares.
Toch moet ik zeggen dat er verrassend veel angst was Weeshuis het is misschien niet zo goed als wat erin zit Mulhollandstraatmaar het is heel dichtbij. En het heeft allemaal te maken met de manier waarop de spanning wordt opgebouwd. Ik zal dit moment niet voor je verpesten omdat het leuk was, maar ik denk dat er een auto-ongeluk bij betrokken was. Ik herinner me bijvoorbeeld de eerste keer dat ik dit moment zag, en ik voelde me de rest van de film ongemakkelijk, zoals toen ik in de scène ‘Ik zag zijn gezicht’ in de film zat. Dat ringetje.
Het is een jumpscare waarbij het beeld alleen al je bang zal maken, en ik denk er tot op de dag van vandaag nog steeds aan. Het is echt moeilijk om het niet te doen, omdat het effectief is.
De hele film is erg verdrietig en laat een zwaar gevoel achter, in tegenstelling tot veel andere films
Een andere reden waarom deze film zo goed werkt, is omdat hij zo triest is. Elke goede horrorfilm vertrouwt echter op zijn uitgangspunt en is bang om echt gedenkwaardig te zijn Weeshuis is een heel goed drama. In feite voelt het in eerste instantie bijna als een drama, en in tweede instantie als een horrorfilm.
Dit komt grotendeels door de gezinsdynamiek. Laura was zelf een wees en nu is ze moeder geworden. Ze heeft een HIV-positief kind geadopteerd, maar hij heeft haar dit niet verteld, en zelfs niet het feit dat hij heeft geadopteerd. Dus groeide hij op met de gedachte dat Laura zijn biologische moeder was, maar toen hij erachter kwam dat Laura niet zijn biologische moeder was, rende hij weg. Hierdoor valt Laura’s huwelijk uiteen. Tegelijkertijd hebben we het verhaal van wat er met alle kinderen in het weeshuis is gebeurd, en het is allemaal heel triest!
Het einde is ook erg triest, en dat komt vooral omdat we om alle betrokken personages geven, wat de enge delen nog enger maakt omdat we niet willen dat hen enig kwaad overkomt, en dat doen ze ook.
Dit alles bij elkaar maakt het tot een zeer effectieve horrorfilm, en ik hoop dat we er tegenwoordig meer van te zien krijgen.
