Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Jenny Wood, een 45-jarige voormalige Google-manager die in Boulder, Colorado woont. Hij verliet Google in augustus 2024 en is nu keynote speaker, trainer, en schrijver. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Het lijkt mij absurd om daarover na te denken Google verlaten.
Ik begon daar te werken in november 2006, toen het nog maar ongeveer 10.000 werknemers had, en werd in 2022 directeur – directeur van de mediarelaties in Amerika.
Google is geweldig; Ik had geen Google-kleuren meer. Ik hou van de impact die ik heb, de toekomstige kansen die ik voor mezelf zie en de feedback die ik krijg als leider. Ik ook kostwinner voor mijn gezin.
Ik heb altijd gedacht dat ik nog vijftien jaar bij Google zou werken en daar met pensioen zou gaan.
Ik besefte dat ik mijn leven niet meer kon vasthouden
Het moment waarop deze pijn begon, was toen ik mijn zoon, toen zeven, naar huis reed na een kooroefening in het donker, een rit van 45 minuten over een bochtige weg.
Door alles wat ik op dat moment deed – mijn rol bij Google, het leiden van het Own Your Career-programma, het navigeren door mijn boekenmogelijkheden en het feit dat ik echtgenote en moeder was – had ik zoveel angst dat ik er ’s nachts wakker van lag, met het gevoel dat ik iedereen in de steek liet en niets goed deed.
Ik had vooral veel slaapgebrek.
Terwijl ik aan het rijden ben, heb ik zoiets van: Goh. Gingen mijn ogen net dicht? Ik viel niet echt in slaap tijdens het rijden, maar het was een eng moment.
Tijdens je volgende sessie met mij uitvoerend coachIk vertelde hem dat ik het niet meer aankon. Ik heb veel dingen gedaan in naam van succes. Hij zei: “Jenny, de dingen zijn veranderd.”
Zijn woorden stopten me en openden me mogelijkheid om te vertrekken – vertrek goed en stop bedachtzaam.
Er was dus een debat van achttien maanden over de vraag of ik moest blijven of gaan.
Ik gebruik een spreadsheet om de risico’s af te wegen
Ik ben een linkerbreindenker en bekijk de wereld op een zeer analytische manier, dus het was moeilijk om het gevoel te hebben dat het tijd was om te vertrekken.
Eén ding dat erg nuttig was, was een spreadsheet die ik had gemaakt, waarin het werkelijke risico werd afgewogen tegen het waargenomen risico. Ik verdeel het in vier componenten: fysiek risico, cognitief risico, emotioneel risico en financieel risico.
Fysieke risico’s omvatten zaken als ’s nachts niet slapen, pijn en gewichtsverlies (wat ik als een 1 beoordeel). Cognitieve risico’s zijn mentale stress, afleiding en mentale afvoer (a 2). Emotionele risico’s zijn onder meer mogelijke afwijzing, verlies van verbinding met dierbaren, negatieve zelfpraat en angst (a 2). En de financiële risico’s zijn zaken als mijn toekomstige hypotheekafbetalingen en potentiële toekomstige inkomsten (a 2).
Door alles te detailleren, kom ik uit een situatie een mentaliteit die rampspoed brengt denken, Dit is een belachelijk ideeen deed me praktischer nadenken over hoe dit zou kunnen gebeuren.
Ik moest mijn manier van denken veranderen om aan de gouden handboeien te ontsnappen
Dat gouden handboeien heel reëel.
Het gaat niet alleen om mijn salaris, bonus en eigen vermogen; het zijn ook allemaal toekomstige inkomsten. Ik ga naar mijn aandelenportfoliosysteem van Google, dat u vertelt wat u heeft verdiend en wanneer u het gaat verdienen uw voorraadvest – en mijn handpalmen zouden gaan zweten. Het is heel moeilijk om dat aantal achter te laten.
Maar uiteindelijk, als je een leidinggevende rol bekleedt bij een Fortune 500-bedrijf, zit je daar waarschijnlijk wel in meer produceren dan je nodig hebt om verder te leven. Ik denk dat het afhangt van je levensstijl; Ik leef nogal zuinig. Toch kan ik me nog steeds niet voorstellen dat mijn inkomen en vermogen niet ieder jaar blijven stijgen tot aan mijn pensioen.
Dat was een mentaliteit waar ik overheen moest komen.
Mijn man en ik hadden zeven gesprekken met ons nodig financieel adviseur – wat uiteindelijk meer op therapie leek – om me op mijn gemak en het vertrouwen te geven dat ik dit kon doen.
Mijn advies is om goed te stoppen
Uiteindelijk verliet ik Google in augustus 2024. Ik huilde nadat ik mijn badge en computer had ingeleverd en terwijl ik wegreed: blije, verdrietige en bittere tranen. Dat waren 18 jaar van mijn leven!
Toen ik thuiskwam, hadden mijn man en kinderen alle zinnen opgeschreven die ik eerder tijdens mijn leiderschaps- en coachingswerk had gezegd, en ze in een hartvorm op het keukenraam gerangschikt.
De man en kinderen van Jenny Wood spraken haar woorden van leiderschap en coaching vanuit het hart, om haar thuis te verwelkomen na haar laatste dag bij Google. Met dank aan Jenny Wood
Haar hart brandt nog steeds, 14 maanden later.
Meld u af bij Google er hebben enorme veranderingen plaatsgevonden. Ik wil het niet gemakkelijk laten klinken; het was het engste en moeilijkste wat ik ooit in mijn professionele leven heb meegemaakt.
Maar ik denk dat ik heel goed gestopt ben. Hier is mijn advies aan anderen.
1. Denk na over jouw waarheid en jouw verhaal
De waarheid is een feit dat kan worden geverifieerd, terwijl een sprookje een verhaal is dat je op basis van die feiten verzint om betekenis te krijgen. We vertellen onszelf vaak negatieve verhalen, en die dienen ons niet omdat we geloven wat we denken.
Om mijn angst te overwinnen, moest ik de waarheid van het verhaal scheiden en het verhaal vervolgens herschrijven om het krachtiger te maken.
Bijvoorbeeld:
Verhaal: Ik zal verloor mijn hele identiteit als ik Google verlaat.
Waarheid: Ik zal niet langer in dienst zijn bij Google.
Meer krachtige verhalen: Een van de redenen dat ik wegging was omdat ik een groot boek wilde lanceren en mogelijk een bestsellerauteur wilde worden. Dat is een geweldige nieuwe identiteit om aan te nemen!
Of, verhaal: Wij zullen geen geld meer en moesten verhuizen naar een kleiner huis, weg van het prachtige wandelpad dat achter ons huidige huis ligt.
Waarheid: Ik krijg niet elke twee weken een salaris met een Google-logo.
Meer krachtige verhalen: Ik heb heel hard gewerkt om mezelf in de beste financiële positie te brengen om dit mogelijk te maken.
Een van de verhalen die ik mezelf vertel, is dat mijn kinderen het me nooit zullen vergeven dat ik Google heb verlaten, omdat ze dol zijn op de geheime gamerooms, klimmuren en gratis snacks en snoep. Google is echt een coole plek voor ouders om te werken. Maar ik weet dat ze erg trots zijn op wat ik doe.
Wat voor hen belangrijker is, is dat ik nu elke dag om 14.40 uur klaar ben met werken, dat ik ze de meeste dagen afzet en ophaal van school, en dat ze waarschijnlijk gaan reizen naar plaatsen als Disneywereld en Vegas zijn nu bij mij voor het gesprek.
Er bestaat geen twijfel dat dit de juiste beslissing is voor mijn gezin.
2. Geef prioriteit aan uw dynamische dozijn
Voordat ik stopte, maakte ik op mijn pc een spreadsheet met de mensen met wie ik contact wilde opnemen en hun e-mailadressen. Ik ook post regelmatig op LinkedIn en een publiek opbouwen.
Ik heb wat ik een ‘dynamisch dozijn’ noem voorbereid: twaalf mensen die je de komende twaalf weken wilt ontmoeten. Dit is geweldig als u binnen uw bedrijf van rol probeert te veranderen, als u op zoek bent naar een nieuwe baan, maar ook als u wilt stoppen. Het kunnen 12 mensen zijn in 12 weken, of 30 mensen in 30 dagen.
De mijne was waarschijnlijk dichter bij ongeveer 60 mensen in 60 dagen, omdat ik alle relaties die ik had wilde benutten: mensen die mij in de toekomst misschien als keynote spreker zouden willen hebben, of mensen die twee jaar later misschien honderd exemplaren van mijn boek in bulk zouden willen kopen.
Wanneer u het bedrijf verlaat, Jouw netwerk is er altijddus verdubbel dat voordat je gaat settelen. Voer eerlijke en doelbewuste gesprekken, stop tijd in iemands agenda en neem contact op met mensen, ook al is het jaren geleden dat u een werkrelatie heeft gehad.
Ik moest de angst loslaten dat niemand bij Google met mij zou willen samenwerken als ik er niet meer was, dat ik niet langer relevant zou zijn. Mijn werk gaat veel over hoe je kunt gedijen in een zakelijke omgeving, dus ik vroeg me af: Als ik niet langer deelneem, is mijn inhoud dan nog steeds geldig?
Nu is mijn nummer één klant Google. De meeste van mijn coachingklanten zijn Google-medewerkers, en het grootste deel van mijn spreekinkomsten komt uit Google-gesprekken of -advies.
3. Verplaatsen en vervolgens in kaart brengen
Eenmaal wandelen in Montana met twee vrienden, en de weg splitste zich in twee rijstroken. Ik altijd proberen te optimaliserene, dus begon ik de parkwachters te bestraffen met al deze vragen: “Welk pad is perfect? Welk pad is meer cardio? Welk pad heeft uitzicht op het meer en welke heeft uitzicht op de bergen? Welk pad is modderig?”
En vanaf 15 meter verderop riep mijn vriendin: “Jenny, het is prachtig! Begin te lopen!”
Ik probeer altijd alles perfect in kaart te brengen: hoeveel inkomen kan ik verdienen, hoe snel kan ik een bedrijf opbouwen, wat zou ik zijn als ik geen Googler was.
Dat kun je niet doen. Angst voegt wrijving toe, waardoor je langzamer gaat werken zonder het risico daadwerkelijk te minimaliseren.
Het proberen om elk mogelijk klein onderdeel in kaart te brengen, haalt ook het plezier uit het proces. Actie leidt tot vooruitgang; nadenken geeft duidelijkheid. Als je beweegt en vervolgens in kaart brengt – of in ieder geval beweegt en tegelijkertijd in kaart brengt – ben je klaar voor veel groter succes.
Als u op een ongebruikelijke manier uw baan hebt opgezegd en uw verhaal wilt delen, neem dan contact op met deze verslaggever via janezhang@businessinsider.com.
