Kosm maakt van ‘Willy Wonka’ een multisensorische ervaring

We staan ​​aan het begin van het tijdperk van de ‘experimentele cinema’.

Dat vinden ondernemers als Jeb Terry tenminste Kosm en James Dolan van Balwiens koepelvormige locatie het idee omarmt om oude films nieuw leven in te blazen en ze uit te rusten met nieuwe technologie. Terry gebruikte de zin van dinsdag in zijn inleiding op de heropleving van ‘Willy Wonka and the Chocolate Factory’ uit 1971, die deze week debuteerde op Inglewood’s Cosm met moderne CGI-animatie, met als doel de eigenzinnigheid en kinderlijke verwondering van Gene Wilders tekeningen te benadrukken.

“Wonka” is Cosm’s tweede poging om de bioscoopervaring opnieuw te definiëren – “The Matrix” kreeg afgelopen zomer de Cosm-behandeling en “Harry Potter and the Sorcerer’s Stone” volgt volgend jaar. Een film kijken in de zogenoemde ‘shared reality’ kan allesomvattend zijn, maar ook intiem en gemeenschappelijk en, als het allemaal lukt, doordacht zijn. Het ronde scherm met een diameter van 24 meter omsluit onze boven-, onder- en achterkant, maar de nadruk op zitbanken nodigt uit tot een coöperatieve omgeving. En gasten worden bijvoorbeeld aangemoedigd om hun telefoon te pakken en het moment vast te leggen en te delen.

Het is erg leuk, als je het niet al te serieus neemt, want ervaring betekent, in het geval van ‘Wonka’, dat een film gewijd aan de kracht van de verbeelding soms niet veel goeds oplevert. Levendig en helder, Cosm’s benadering van ‘Wonka’, een samenwerking met het doorgewinterde bedrijf Little Cinema en visuele effectenhuis MakeMake, moest ervoor zorgen dat het publiek altijd geboeid was. Het resultaat is zowel interessant als botsend. Waarom, vraag ik me af, is de animatie niet in de stijl van de jaren zeventig gemaakt om de film beter aan te vullen?

Heeft het nieuwe wonder van de film op zijn beurt het subtiele mysterie vervangen? Of zijn de verkeerde vragen die je stelt tijdens een vertoning bedoeld om het gevoel te krijgen dat het om een ​​sociale gebeurtenis gaat, compleet met chocoladetaartjes gevuld met pindakaasmousse en felrode wodkadrankjes met gouden glitterzoutrandjes?

“Willy Wonka” is de tweede Hollywood-film, na “The Matrix”, die bij Cosm wordt vertoond.

(Kosmos)

Omdat dit de maximale ervaring is. De openingstitels die de film onthullen met een stroom dikke chocolade, worden nu begeleid door subtiele beelden die deels zijn geïnspireerd op “Super Mario Bros.”, waarbij de buizen en pijpen de kijker in een gietfabriek voor melkchocolade willen plaatsen. Het is schattig en je leidt je aandacht af van het filmomlijste scherm om de speelgoedachtige geanimeerde mechanismen te zien. Mijn enige minpunt hier is dat de randen van de gefilmde beelden zonder problemen zijn aangescherpt met sprankelende animaties.

Elders breiden de nieuwsberichten in de film ons de hele tekenfilmachtige studio uit, passeren scènes van kinderen die over het trottoir rennen terwijl extra lopende banden chocolade onder hen draaien en het eerste grote zang-en-dansmoment van de film, ‘The Candy Man’, wordt nu omgeven door op carnaval geïnspireerde beelden met wervelende Candy Buttons, fruitmachine-achtige bloemen en vriendelijke aanmoediging om, als je niet meezingt, dan toch op zijn minst de tekst uit te spreken.

‘Wonka’, dat behoorlijk succesvol was toen het werd uitgebracht, groeide in populariteit naarmate de tijd verstreek toen Sammy Davis Jr. ‘The Candy Man’ tot een hit maakte en de tweede uitzending op televisie het voor toekomstige generaties essentieel maakte om thuis te kijken. Bij vlagen is de film ronduit knettergek, een familiefilm met een gekke inslag, soms zelfs een beetje eng. Maar ik woonde de première van Cosm’s “Wonka” bij, niet als filmcriticus, maar als iemand die nieuwsgierig was naar de ontluikende beweging in de meeslepende industrie, meer geïnteresseerd in hoe Cosm zijn technologie zou kunnen gebruiken om een ​​tweede vertoning te verbeteren, nieuw leven in te blazen of een manier te vinden om deze te belichten.

Wanneer Charlie in Cosm zijn gouden kaartje vindt, ontploft digitaal vuurwerk.

(Kosmos)

Verhelderend is het sleutelwoord, want wanneer de jonge Peter Ostrum als Charlie een snoeppapiertje opent met een gewild gouden kaartje, exploderen de geanimeerde beelden rond het ingelijste scherm in vuurwerk. Ik herinner me dat ik als kind naar die scène keek en me een beetje gespannen voelde, misschien bang dat zijn kaartjes zouden worden weggerukt door de menigte die hem wegvaagde. Maar Cosm wil van ‘Wonka’ pure vreugde maken. Momenten als deze herinneren ons eraan hoeveel impact aanvullend materiaal kan hebben op de emotionele toon van een film.

In dit opzicht verschillen de diepe ambities van Cosm van de experimenten uit het verleden – de recentere interactieve dwaasheden uit de jaren negentig. weer leven op Netflix (zie “Black Mirror: Bandersnatch”), of nieuwere 4DX-bioscopen met verplaatsbare stoelen (zie de licht-, water- en windeffecten uit “Twisters”). Misschien is dat de reden waarom wat ik vind het beste werkt als het abstracter is, bijvoorbeeld als cartoon-stadsgezichten worden vervangen door zwart-wit-potloodachtige effecten, of als de animatie de eigenaardigheden van Wonka’s fabriek accentueert in plaats van te proberen ze uit te werken.

Een vreemde scène met een Oompa Loompa.

(Kosmos)

Mijn aandacht werd bijvoorbeeld afgeleid toen Wilders Wonka binnen strompelde, omdat het lelijke gebouw achter hem nu in het niet leek te vallen bij de glinsterende, glimmende pakhuizen. Maar ik was gefascineerd toen het personage van Wilder aan het einde werd ingekaderd te midden van een verblindende lichtstraal, of toen de Oompa Loompa-personages buiten het kader werden afgebeeld als kleurrijke ballen die eruit zagen als DNA-strengen.

Ik vind het belangrijk op te merken dat ik de originele “Wonka” al meer dan twintig jaar niet meer heb gezien. Frisser in mijn gedachten zijn de meer recente filmische verkenningen van het materiaal en de personages. Terwijl ik er eerder voor koos om “The Matrix” opnieuw te bezoeken neem de film in Cosm heb ik voor een andere benadering van ‘Wonka’ gekozen, en ik geloof dat de kans dat iemand omarmt wat Cosm probeert exponentieel zal toenemen als gevolg van iemands gehechtheid aan het bronmateriaal. Omdat ik het grootste deel van de film was vergeten, raakte ik in conflict – bekijk de originele film, of focus op de Cosm-rekwisieten – terwijl bij “The Matrix” het materiaal nog vers in mijn geheugen zat en ik me daardoor prettiger voelde rondlopen en genieten van het indrukwekkende koepelscherm.

En dat is echt indrukwekkend. Terwijl Charlie in Wonka’s fabriek begint te zweven, tilt Cosm het filmframe op en omringt hem met bubbels. Al snel kijk je, afhankelijk van waar je zit, recht omhoog. De beelden van Cosm zijn zo scherp dat ze soms beweging en afmetingen kunnen simuleren, en we verdwalen als personages vastzitten in kamers die geen deuren lijken te hebben.

Elders wordt Cosm interessanter wanneer Denise Nickerson’s Violet verandert in springerige bosbessen. Nog een slim moment: wanneer Charlies bewegende muur van handen zich buiten het scherm uitstrekt en naar het publiek begint te zwaaien.

Het is op dit moment dat de film tot leven komt en Cosms kijk op ervaringscinema niet langer als iets nieuws voelt, maar een ervaring wordt.

Willy Wonka van Gene Wilder en Veruca Salt van Julie Dawn Cole in ‘Willy Wonka and the Chocolate Factory’, gepresenteerd door Cosm.

(Kosmos)