Het is belangrijk op te merken dat transvrouwen ook centraal staan in het discours van jagers, omdat transvrouwelijke mensen vaak te maken krijgen met geweld gepleegd door mannen. Omdat decennialang ook werd aangenomen dat transvrouwen zich uitsluitend tot mannen aangetrokken voelden en transmannen zich uitsluitend tot vrouwen aangetrokken voelden, voegt Lindley eraan toe dat het gemakkelijker is om de fetisjisering van transgenders te begrijpen op een binaire manier die zich richt op mannen die macht over vrouwen hebben – uiteraard is dit een groot deel van het plaatje, maar niet het geheel.
“Als we nadenken over die dynamiek en nadenken over het idee van macht, wordt de aandacht gevestigd op mannen die vrouwen aanbidden en automatisch op mannen die transvrouwen aanbidden, omdat dat de meest voor de hand liggende hiërarchie van macht is”, zei Lindley. Zij. “Terwijl wat wij denken over transmannen met vrouwen, de macht enigszins diffuus is, omdat transmannen deze waargenomen sociale macht hebben – dit waargenomen sociale kapitaal dat wel of niet waar kan zijn als ze samenwerken met cisgendervrouwen.”
Maar nu de trans-paraplu in de loop der jaren is uitgebreid en meer trans-ervaringen en genderdiversiteit omvat, gebruiken steeds meer mensen de term op dezelfde manier als voorheen: om te waarschuwen tegen mensen die transgenders op schadelijke en soms gevaarlijke manieren fetisjen.
“Er is een beter begrip van wat een jager binnen de gemeenschap inhoudt, wat erg belangrijk is bij het nadenken over ‘Hoe houd ik mezelf veilig?’,” zei Lindley. “Bij fetisjisering, bij jagers, bestaat het risico van geweld, waarbij als je je verzet tegen deze persoon, ze je misschien proberen aan te vallen, te demoraliseren of te beledigen, of te zeggen: ‘Nou, je bent niets meer dan ‘voeg hier een transgender-smet in.’”
Wat is precies het verschil tussen jagers die achter transmannen aangaan en degenen die achter transvrouwen aan gaan, en zijn die verschillen van belang? Volgens Lindley zijn er verschillende – en vaak verontrustende – manieren waarop transmannen en transmasculines worden gefetisjiseerd. Transmannen die nog in transitie zijn, kunnen bijvoorbeeld worden benaderd door cis-mannen die zich tot hen aangetrokken voelen omdat ze er ‘pretiener’ uitzien. Cis-vrouwen kunnen ook achtervolgers zijn, ondanks de populaire vertegenwoordiging, en zeggen vaak dat ze niet met mannen willen daten als ze actief op zoek gaan naar transmannen als uitzonderingen op de regel – een aanpak die zowel afhankelijk kan zijn van iemands identiteit als deze kan ontkrachten.
Voor G. Perry, een transgender man die in Philadelphia woont, manifesteerden zijn ervaringen met jagers zich in gevoelens van verlatenheid en op ongemakkelijke manieren seksualisering.
“Ik heb ooit een cis-biseksuele man gehad die ik kende en die zei dat hij van transmaskeren hield, omdat we niet hadden verwacht dat hij met ons zou trouwen,” zei ze. Zij. “Nu heeft hij een serieuze relatie met een vrouw, en het doet een beetje pijn om te weten dat ik goed genoeg ben voor een snelle affaire, maar niet voor een huwelijk.”
Uiteindelijk heeft de bredere maatschappelijke kennis van jagers ons in staat gesteld de manieren te benoemen waarop zij transgenders ontmenselijken: ons reduceren tot lichaamsdelen die we misschien als inhumaan beschouwen. voel dat de dysforie voorbij is, ze behandelen ons niet met zorg en zien ons niet als hele mensen. Maar voordat we de achtervolgers – of welke cis-persoon dan ook die zich aangetrokken voelt tot transgenders – achterna gaan met hooivorken en brandende fakkels, waarschuwt Lindley dat het belangrijk is om rekening te houden met bepaalde interpersoonlijke grijze gebieden. Als onderzoeker heeft Lindley onderzocht hoe fetisjisering een belangrijk onderdeel kan zijn van het seksleven en de knikpraktijken van veel transgenders. Of een achtervolger al dan niet een persoonlijke grens heeft overschreden, is aan de individuele transpersoon, tenzij deze uiteraard schade toebrengt aan de bredere gemeenschap.
