Recensie ‘100 Nights of Hero’: Charli XCX heeft de juiste film nog niet gevonden

‘Ben je klaar? Dan beginnen we.’

Deze vertelling, over een afbeelding van drie manen die aan de hemel hangen, vormt het begin van Julia Jackmans ‘100 Nights of Hero’, aangepast naar een graphic novel en geregisseerd door Isabel Greenberg in 2016. Het geeft aan dat we ons op een hoger, meer reflectief niveau van fantasieverhalen bevinden, en in feite vormt de revolutionaire kracht van het vertellen van verhalen zelf de kern van de film.

Jackman hanteert zijn eigen stilistische benadering voor “100 Nights of Hero” zonder de esthetiek van Greenberg te kopiëren. Je merkt meteen dat deze fantastische film een ​​vrouwelijk tintje heeft door zijn kleurrijke en sterk gestileerde uiterlijk en geluid; er zit een kinderlijke humor in het felroze en een op vrouwen gericht verhaal in de ingetogen compositie. De setting is een afgelegen, sekteachtige gemeenschap die hun god, de Birdman, aanbidt (Richard E. Grantals een cameo), en vestigde een patriarchale samenleving gebaseerd op algemene principes: controle over vrouwen, het voortbrengen van erfgenamen.

De jonge bruid Cherry (Maika Monroe) is getrouwd met Jerome (Amir El-Masry) en hoewel ze beweert dat ze probeerden een kind te krijgen, deed hij dat niet. Het is een schande dat zij degene is die de gevolgen zal ondervinden van het niet zwanger raken. Binnenkort, coole Manfred (Nicolaas Galitzine) verschijnt en de twee mannen gaan een wrede weddenschap aan: Manfred heeft 100 nachten alleen in het kasteel om Cherry het hof te maken terwijl Jerome op zakenreis is. Als dat niet lukt, moet hij een baby vinden voor Jerome, die niet geïnteresseerd is in seks met vrouwen. Als Manfred slaagt, krijgt hij het kasteel. Maar als Cherry verdwaalt, wordt ze opgehangen. (Het is, zoals verwacht, een wisselvallige situatie voor de vrouw.)

Cherry heeft één persoon aan haar zijde, Hero (Emma Corrin), zijn sluwe dienaar, die Manfred afleidt van zijn doel door het verhaal te vertellen van drie zussen die zich bezighouden met de “zondige, kwaadaardige en absoluut verboden” (voor vrouwen) geneugten van lezen en schrijven. Een van zijn zussen, Rosa (Charli XCX), getrouwd met een koopman die al snel haar ‘magie’ ontdekte.

Elke nacht opent Hero een nieuw hoofdstuk van de drie zussen, hun verhalen verweven met die van Cherry en Manfred, terwijl we ontdekken dat Hero deel uitmaakt van de League of Secret Storytellers: vrouwen die sprookjes verzamelen en deze tot wandtapijten weven, terwijl hun werk hun ware bedoelingen verbergt terwijl de verhalen zich van oor tot oor verspreiden.

De kwesties hier zijn fundamenteel en fundamenteel: de beproevingen en beproevingen van seks, huwelijk, trouw en voortplanting. Ook al zit de bruid vast in het kasteel en wil de man met het vogelmasker de heksen verbranden, dit verhaal is niet iets dat achterhaald is of op onze plaats past. De druk om “een erfgenaam te produceren” blijft bestaan ​​in de huidige pro-natalistische argumenten en het “traditionele vrouwendiscours”, en controle over het lichaam – en de geest van een vrouw – is noodzakelijk om het doel van het voortbrengen van meer baby’s te verwezenlijken. Dit verhaal lijkt helemaal niet zo oud of fantastisch.

Er zijn echter kleine verschillen in de verhalen van “100 Nights of Heroes” zelf. Het voelt als feminisme voor tieners, een benadering voor jongvolwassenen om uit te leggen hoe bevrijding van de geest noodzakelijk is voor de bevrijding van het lichaam. De film is bot en duidelijk schadelijk. De unieke en luxueuze esthetiek kan deze praktijk slechts een beperkte tijd volhouden.

Terwijl onze interesse in dit 90 minuten durende modernistische verhaal afneemt, begint Manfred weg te drijven – normaal voor een volksverhaal dat mannen probeert te denigreren. Helaas was Galitzine’s aanwezigheid op het scherm te sterk om te negeren en we merkten zijn afwezigheid op. Misschien omdat Manfred zo zelfverzekerd is, staat Galitzine’s belichaming van vloeiende sensualiteit in schril contrast met Monroe’s stijve, angstige, ademloze optreden als Cherry.

Het krachtigste beeld van de film, dat uit meeslepende beelden bestaat, is van Galitzine, onder het bloed, terwijl hij een vers geslacht hert mee naar huis neemt voor de lunch. Als deze film ging over vrouwen die hun plezier en sensualiteit buiten mannen vonden, hadden ze Manfred niet tot het meest charmante en ingetogen personage op het scherm moeten maken.

Hoewel “100 Nights of Hero” aantrekkelijke acteurs en prachtige beelden heeft, is de storytelling (over de kracht van storytelling) helaas niet indrukwekkend. De urgentie van de boodschap is duidelijk, maar de bezorging laat te wensen over.