Slechts enkele dagen nadat de recordbrekende Artemis II-bemanning aan boord van de Orion-capsule in de Stille Oceaan neerstortte, is NASA-beheerder Jared Isaacman klaar om te praten over wat er daarna gaat gebeuren. Isaacman, een zakenman die later ruimtechef werd, was openhartig over de ambities van het agentschap om een permanente basis op de maan te bouwen, op Mars te landen en de zoektocht naar buitenaards leven verder dan ooit te stimuleren. Daarnaast vertelt hij waarom hij de versnelde ruimterace met China als een van de belangrijkste competities van onze tijd beschouwt.
Dit is een kort interviewtranscript van Snelle reactiegeleid door eerstgenoemde Snel bedrijf hoofdredacteur Robert Safian. Van het team erachter Schaalexpert podcast, Snelle reactie met openhartige gesprekken met de beste bedrijfsleiders van vandaag die met realtime uitdagingen worden geconfronteerd. Abonneren Snelle reactie waar je je podcasts ook vandaan haalt, zodat je nooit meer een aflevering mist.
Ik wil beginnen met u te feliciteren met de succesvolle vlucht van Artemis II, een reis die 10 dagen verder is dan enig mens ooit eerder heeft gereisd, een opstapje naar een terugkeer naar de maan. Je bent nieuw bij NASA, je werkt er nog maar een paar maanden. Voel je je nog steeds euforisch, of is het voor jou persoonlijk oké om door te gaan naar het volgende?
We zijn al vier maanden erg druk, dus ik voel me niet nieuw. We werken tegenwoordig allemaal heel hard, dus er zijn veel dagen van 18 en 20 uur Artemis IIomdat zowel het grote succes als de missie slechts de opening vormden voor Amerika’s terugkeer naar de maan. We zitten momenteel in een andere race, dus ons doel is om Amerikaanse astronauten terug naar het maanoppervlak te krijgen en een basis op de maan te bouwen waar ze kunnen blijven.
Om je vraag te beantwoorden: ja, ik was absoluut verbaasd over de lancering en gefascineerd door de missie zelf en de hersteloperaties op het schip, omdat we dit al 53 jaar niet meer hebben gedaan. We doen dus veel nieuwe dingen, veel vaardigheden die we al lang niet meer hebben geoefend, om nog maar te zwijgen van de ongelooflijke coole factor om mensen verder de ruimte in te sturen dan ooit tevoren.
Ik had een gesprek met CEO van Intuïtieve Machines nadat Odysseus persoonlijk op de maan is geland, en hij vertelt hoeveel dingen in de missie niet in elke fase volgens plan verliepen, wat ze hadden gepland. Weet jij tijdens Artemis II of het tijd is om over te gaan naar plan B? Hoeveel dingen zijn er gebeurd?
Natuurlijk. Ik was bij elke bijeenkomst. Ik zou zeggen dat ik hier een zeer praktische en actieve beheerder ben. Dus tijdens het beoordelingsproces van de vluchtgereedheid en de beoordeling voorafgaand aan de vlucht voorafgaand aan de missie, hebben we de werkelijke problemen gevolgd die we ondervonden bij het lanceren van de Artemis-raket en het SLS (Space Launch System) naar het platform. We hadden wat problemen met waterstoflekken. We hadden een probleem met de heliumstroom in de bovenste trap. We moesten de raket eigenlijk terugbrengen naar het Vehicle Assembly Building en het probleem oplossen. Ik was me dus vóór de lancering zeer bewust van dit probleem.
Was er een moment dat voor jou bijzonder betekenisvol was: een bepaalde les die je leerde of een onverwacht iets onthulde?
Ik denk dat de grootste conclusie vanuit mijn perspectief is: er zullen zeker dingen zijn die niet gaan zoals verwacht, en dat is prima. We willen het bestuderen en klaar hebben voordat je daadwerkelijk op de maan landt. Ik zou zeggen dat als we allemaal vóór de lancering rond de tafel zouden kunnen zitten en zeggen: “Wat denk je dat we gaan bespreken in termen van kwesties voordat we ons ertoe verbinden tot translunaire injectie?”, dan zouden de astronauten niet langer uren verwijderd zijn van het water, maar dagen verwijderd zijn. Het was een heel belangrijke beslissing.
Ik denk dat waarschijnlijk het hoogste bloeddrukmoment van elke menselijke ruimtevluchtmissie de terugkeer is. Daar is er geen plan B. Het hitteschild moet werken. De parachute moet worden geactiveerd en het voertuig helpen vertragen voordat het het water in gaat. Je hebt dus veel klimmogelijkheden als je een raket de ruimte in stuurt. Je hebt een ontsnappingssysteem voor de lancering. Als u zich in een baan om de aarde bevindt, heeft u voldoende tijd om zaken als waterkleppen of afvalwaterleidingen te bespreken. Maar toen Orion zich ertoe had verbonden transmaaninjectie te plegen, stuurden we het daarheen. Het bevond zich op een traject met vrije terugkeer, wat betekende dat het ruimtevaartuig en de vier astronauten binnenkort weer rond de maan zouden cirkelen, en dat ze de atmosfeer van de aarde zouden raken om de snelheid van het voertuig te vertragen, waardoor al zijn energie zou worden verbruikt, en het moest werken. Geen plan B daar.
Ik weet dat je de afgelopen week op Capitol Hill was en boos was over de begroting van NASA. Welk deel is jouw missie? Is dat jouw persoonlijke versie van een missie, waarbij je denkt: “Ik ga weer naar binnen. Ik weet niet wat er gaat gebeuren”?
Ik zeg alleen dat het absoluut bij het werk hoort. En als de vraag is: “Zijn mijn verantwoordelijkheden dynamisch, zal ik dan van het lanceercontrolecentrum naar het herstelschip gaan en spreken op Capitol Hill?” Erg. Ik heb ervan genoten, eerlijk gezegd. Een deel van wat ik graag doe in het leven, niet alleen hier NASAis het kunnen samenbrengen van veel mensen met verschillende opvattingen en op één lijn komen, zodat we echt uitdagende dingen kunnen bereiken – dat is wat we doen bij NASA. Grote, gedurfde inspanningen, ambitieuze doelen, bijna onmogelijke dingen, zoals ik vaak zeg – en Capitol Hill op één lijn krijgen om precies dat te doen. En natuurlijk gaat de discussie over de begroting.
Maar wat ik wil benadrukken is dat we momenteel in een geweldige race zitten. Dit is niet zoals de jaren zestig. Succes en mislukking zullen worden gemeten in maanden, niet in jaren. En als je de status quo bestendigt, als je ons vraagt de dingen decennialang te blijven doen zoals we dat al tientallen jaren doen, als we geen geopolitieke concurrenten hebben die met ons kunnen concurreren in de ruimte, dan zullen we verliezen. Of we kunnen onze tekortkomingen toegeven, dat we de afgelopen jaren heel weinig hebben gedaan en dat het tijd is om onze middelen weer te richten op de missie die de belastingbetalers ons hebben toevertrouwd – namelijk terugkeren naar de maan, een basis bouwen, het potentieel ervan realiseren en de vaardigheden beheersen zodat je in de nabije toekomst Mars kunt bereiken.
En deze race waar je het over hebt, even voor de duidelijkheid. Je hebt het over concurreren met ChinaRechts? U zegt dat kernenergie van cruciaal belang is voor Amerika om de toekomstige ruimtewedloop te domineren. Dit alles heeft tot doel China voor te blijven.
Aan de ene kant is concurrentie een goede zaak, omdat het ons voortdurend dwingt na te denken over wat er daarna zal gebeuren. In dit geval zijn programma’s zoals kernenergie en voortstuwing erg belangrijk omdat er momenteel een race gaande is om terug te keren naar de maan en een basis te bouwen. Ik wil benadrukken dat als je aan het oppervlak van de maan denkt, dit in principe Afrika is. Maar waar de Verenigde Staten en onze internationale partners zijn, en waar China wil zijn, is aan de kant van de maan, de Zuidpool, die feitelijk zo groot is als Washington, DC, misschien een beetje groter. En het is omdat er waterijs is dat we ermee moeten communiceren om in situ hulpbronnen te creëren, om de vaardigheid van het maken van drijfgassen onder de knie te krijgen. En je wilt dit op de maan doen voordat je het op het oppervlak van Mars moet doen. Er is daar dus waterijs, maar er is ook een kraterlijn waar je toegang hebt tot wat wij eeuwig licht noemen, waar je zonne-energie kunt krijgen.
Waar kernenergie en voortstuwing een rol spelen: het nationale ruimtevaartbeleid van president Trump gaat verder dan terugkeren naar de maan om zijn sporen en vlaggen te zien. Bouw een basis, bouw een blijvende aanwezigheid op, beheers die vaardigheden en investeer in de volgende grote sprong in capaciteit. Dit is waar kernenergie en voortstuwing een rol spelen, omdat ze een zeer efficiënte manier zijn om massa te verplaatsen. Denk aan treinlocomotieven, niet aan vliegtuigen. Het is een zeer efficiënte manier om massa te verplaatsen, of het nu naar de maan of naar Mars gaat. Maar de componenten, mogelijkheden en het ontwerp van de reactor zullen ook sterk lijken op wat je zou gebruiken voor energie op het oppervlak van de maan en Mars. En die kracht heb je nodig om drijfgas op het oppervlak te creëren.
En het laatste deel dat ik wil noemen is dit: als je de buitenste regionen van het zonnestelsel wilt verkennen, geldt dat hoe verder je van de zon verwijderd bent, hoe minder effectief de zonne-energiebron zal zijn. Dat is waar je kernenergie en voortstuwing nodig hebt om het buitenste zonnestelsel te verkennen.
