‘Lorne’ profiel Lorne Michaels, maker van ‘SNL’ en nog onbekend

Je kent hem van zijn imitators, de mensen die hij kiest voor de shows die hij maakt. Ongetwijfeld de grootste komische impresario van de moderne tijd, Lorne Michaels, de lip-smakende, hilarische Canadees die ‘Saturday Night Live’ creëerde, leek vreemd genoeg nooit documentair materiaal – er was altijd een vreemde voldoening in hem om de afstandelijke, geschikte goeroe te blijven, ouder wordend maar het mysterie te ontstijgen. Een tijdige indruk voelt altijd voldoende. We lachten om iemand die we niet kenden en er zat een vreemde puurheid in.

Oscar-winnaar Morgan Neville‘Lorne’ – dat op een OK-noot werd gemaakt als onderdeel van de hype van het 50e seizoen – is daarom een ​​vreemd voorbeeld van het er niet helemaal in slagen de man te ontmaskeren, maar blijft enorm vermakelijk als kanaal voor hapklare inzichten van een niet zo beroemde collega en een zeer beroemde vriend. Dit is de goedbedoelde impressie van een documentaire die de ziel onderzoekt (en slechts één), maar toch erg vermakelijk kan zijn.

Neville dekt zijn weddenschappen af ​​door ons te vertellen over Michaels’ zorgen over het feit dat hij in de schijnwerpers staat, waardoor zijn stilzwijgen een doorgaande lijn wordt. Geïnterviewden maken grapjes over hoe moeilijk hij te begrijpen is, raden naar aspecten van zijn biografie, en al vroeg horen we Michaels’ overtuiging dat het uitleggen van humor zinloos is.

Maar willen we dat een Jedi van weinig woorden plotseling zijn vele briljante castingkeuzes ontleedt of de drang herhaalt om een ​​show samen te stellen, terwijl deze keer op keer is geschreven en zelfs in een speelfilm is veranderd? Gelukkig begreep ‘Lorne’ dit en besloot in plaats daarvan dat het beste verhaal dat van Michael was als een kracht van stabiliteit te midden van voortdurende verandering: het beschermen van ‘SNL’ tegen irrelevante en invasieve netwerk-overlords, het veranderen van zijn onwetendheid in een soort totem, het zuurverdiende zelfvertrouwen, het serieus nemen van talentmentorschap en het accepteren van zijn imitatie als een uitlaatklep die zijn wijze rentmeesterschap versterkte.

Het is beter om een ​​tiental grappige, opmerkzame bronnen (Tina Fey, Conan O’Brien, John Mulaney, Adam Sandler, Lily Tomlin) bij elkaar te hebben, dan veel te verwachten van iemand die zichzelf niet analyseert. Verwacht ook niets substantieels van een vriend als Paul Simon, die liever lichtzinnig is in zijn vriendschap met Michaels dan informatief.

Dat hij daar is voor zijn wekelijkse routine, weerspiegelt iets van Michaels’ diepgewortelde schema, maar ook van de angstaanjagend snelle voorbereiding die om hem heen wervelt. Het leek wel het coolste familiefeest om iedereen in zijn kantoor te zien opeengepakt voor een persconferentie. Hetzelfde geldt voor een tafel waarop tientallen schetsen worden gelezen en die meestal worden uitgesneden – zoals een diner waarbij iedereen opa aan het lachen probeert te maken. De avondscènes van de uitzending nemen je mee door de spanning van oplossing en probleemoplossing en Michaels’ betrokkenheid bij allerlei details is boeiend.

Neville is als documentairemaker slim genoeg om de beleefdheden achterwege te laten, maar laat de toegang tot Michaels’ retraite in Maine ook een sensatie zijn in plaats van een overweldigende onthulling. Het resultaat is een soort ode aan een ongrijpbare stijl van regeren, waarbij wat duister is misschien duister blijft, net genoeg vertaald zodat we de prestatie kunnen waarderen.

Je gaat waarschijnlijk rechtstreeks van ‘Lorne’ naar het opnieuw bekijken van beroemde momenten zoals de controversiële ‘stuntbaby’-schets uit seizoen 3 – en er bestaat geen twijfel dat Michaels daar de voorkeur aan had gegeven. Omdat hij, ondanks al die nabootsingen van koele onverschilligheid, bekend zal staan ​​om wat hij heeft afgeleverd: een erfenis van generatiebepalende komedie die indrukwekkender is dan welke plichtsgetrouwe biodoc dan ook.