Ik ben opgegroeid in een huis waar gecoördineerde familiefoto’s is de norm. Mijn moeder kleedde ons alle vier in bijpassende outfits: een jaar oud, pas geperst matrozenpakje; vervolgens een fluwelen jurk, terwijl mijn broer een bijpassende stropdas droeg. Eventuele verdwaalde haren worden ingestopt of uitgespoten.
We werden omgekocht (of liever gezegd lichtelijk bedreigd) om met onze ogen open te glimlachen, iets dat moeilijker is dan het zou moeten zijn als je een kind bent dat gewoon EINDIG wil zijn.
Toen kwam de kaart… glanzend, vrolijken perfect geposeerd – een bewijs dat onze familie alles bij elkaar heeft, tenminste voor één foto.
Die traditie heb ik voortgezet met mijn eigen kinderen
Dus toen ik zelf kinderen kreeg, zette ik deze traditie zonder aarzeling voort. Elk jaar bestelde ik een familie fotosessie ruim vóór Thanksgiving, in de hoop dat het temperamentvolle weer in Chicago onze buitenfoto’s niet zou belemmeren.
Ik ga Pinterest daarvoor afstruinen outfitinspiratiestreven naar een gecoördineerde, maar niet volledig harmonieuze sfeer. Het doel was om één frame van perfectie vast te leggen: een foto die de honderden enveloppen waardig zou zijn die ik binnenkort met de hand zou hanteren.
De auteur zet de traditie van kerstkaarten voort met zijn gezin. Met toestemming van de auteur
Maar de realiteit achter de foto’s is verre van perfect. Er zijn steekpenningen warme chocolademelk en klachten van jeukende truien. Ik glimlachte met opeengeklemde tanden terwijl de fotograaf probeerde iedereen in dezelfde richting te laten kijken. Tegen het einde bibberden de kinderen, was mijn man klaar en vroeg ik me af waarom we dit elk jaar moesten meemaken.
En dat is het precies fase één.
Zodra we foto’s hadden die ‘goed genoeg’ waren, besteedde ik uren aan het online ontwerpen van de kaarten, het wijzigen van lettertypen, het kiezen van lay-outs en nadenken over de vraag of ik foto’s van het hele gezin zou toevoegen of gewoon schattige foto’s van de kinderen.
Dan komt het adresseren, stempelen en mailen – meestal gedaan tussen het inpakken van cadeaus, het versieren van het huis en het proberen de sfeer feestelijk te houden. Wat een leuke vakantietraditie had moeten zijn, is veranderd in iets anders op mijn eindeloze to-do-lijst.
Het stoppen met het gebruik van vakantiekaarten brengt een enorme last met zich mee
Twee jaar geleden vroeg ik mezelf eindelijk af: “Waarom doe ik dit?”
Toen ik geen ander bevredigend antwoord kon geven dan “omdat we dat altijd doen”, besloot ik ermee te stoppen. Geen familiefotoshoots. Geen kaartontwerp. Geen enveloppen of postzegels.
De auteur is van mening dat zijn familiefoto’s nu authentieker aanvoelen. Met toestemming van de auteur
Het eerste jaar zonder kerstkaarten voelde in eerste instantie vreemd, alsof ik iets belangrijks vergat. December breekt aan en mijn mailbox is gevuld met vrolijke groeten van familie en vrienden, elk met perfect geposeerde gezinnen en zelfvoldane eindejaarsoverzichten. Even voelde ik me schuldig, alsof ik de club verliet waar ik mijn hele volwassen leven deel van had uitgemaakt.
Maar toen ging het gevoel voorbij. Wat ervoor in de plaats kwam, was een diep gevoel van opluchting.
Omdat er geen kaartdeadline in aantocht was, begon december plotseling. Ik heb meer tijd om echt van de vakantie te genieten: stervormige suikerkoekjes bakken en door wijken rijden die versierd zijn met kerstverlichting. De druk om ons gezin op een bepaalde manier te presenteren – glimlachend, gecoördineerd, feestelijk – verdween gewoon.
Nu voelen onze foto’s (en vakanties) authentieker aan
In plaats van geposeerde foto’s zijn we meer spontane foto’s gaan maken: rommelig, openhartig en echt. Selfie op de lokale vakantiemarkt. Een wazige foto waarop iedereen lacht voor onze zilveren nepkerstboom. Besneeuwde bergzicht na een dag skiën. Deze foto’s zijn niet perfect, maar dat zijn wij. En als ik ze later bekijk, herinneren ze me er niet aan hoe gestresseerd ik was om iedereen aan het werk te krijgen – ze herinneren me eraan hoeveel plezier we hadden.
De auteur en zijn familie. Met toestemming van de auteur
Er gebeurde nog iets onverwachts: niemand leek de kaart te missen. Mensen die echt verbinding willen maken, bereiken op andere manieren. Hierdoor besefte ik dat het houden van contact geen portokosten en karton met zich meebrengt.
Het opgeven van de tradities van kerstkaarten maakt het einde van het jaar niet minder speciaal, het maakt het juist specialer. Dit geeft mij toestemming om het te vereenvoudigen en te onthouden dat de herinneringen die er het meest toe doen niet de herinneringen zijn die u per post verzendt. Het is een outfit die je zelf samenstelt, er zijn geen bijpassende outfits nodig.
