Mijn man en ik drie kinderen geadopteerd binnen vier jaar, en ongeveer drie jaar daarna, adopteerden we een vierde kind. In die tijd voelde het alsof we van zonsopgang tot de hele nacht werkten.
Toen mijn eerstgeborene werd geboren, voelde het alsof er een grote drang onder de ouders was om de kleintjes erbij te betrekken gestructureerde activiteiten zodat ze al vanaf jonge leeftijd kennis kunnen maken met muziek, grove motoriek, taal en fijne motoriek. Ik merkte dat dit – waarvan ik dacht dat het een trend zou zijn – nooit stopte.
Ik weigerde eerst. Maar uiteindelijk, om andere moeders te ontmoeten, en zodat onze kinderen ‘goed gesocialiseerd’ konden worden, schreef ik haar, toen drie jaar oud, met tegenzin in voor ballet- en taplessen. Vanaf daar, dat is lessen, activiteiten en verplichtingen lijkt zich op te stapelen.
Als ik terugkijk, weet ik niet zeker of de tijd, het geld en de moeite het allemaal waard zijn geweest.
Deze verplichtingen zijn vermoeiend
Terwijl mijn dochter aan het dansen was, werd ik beste vrienden met iemand met wie ik tot op de dag van vandaag nog steeds bevriend ben, en daar ben ik dankbaar voor. Ik herinner me echter dat ik verschillende keren, toen de zon achter de bomen bij ons huis begon te zakken, mijn peuter en baby in onze gezinsauto laadde om door de stad naar de dansstudio te rijden, terwijl ik mijn best deed om te geeuwen tijdens de rit van 10 minuten.
De auteur zegt dat hij er nu spijt van heeft dat hij zijn kinderen heeft aangemeld om deel te nemen. elke activiteit toen ze jong waren. Met dank aan Rachel Garlinhouse.
Ik zat samen met alle andere uitgeputte moeders in de wachtkamer. Sommigen roddelden, anderen probeerden boeken te lezen of door observatievensters naar hun kinderen te kijken, en weer anderen, zoals ik, jongleerden met een kieskeurige, vermoeide, hongerige baby terwijl ze probeerden de hunne te ondersteunen. oudere broer. Dat is veel.
Naarmate de tijd verstreek, stapelden steeds meer activiteiten zich op
Ik laat mij niet hinderen door de moeilijkheden bij het uitvoeren van verschillende verantwoordelijkheden. Toen mijn oudste vier jaar oud was, sloot hij zich aan bij het basketbalteam. Elke zaterdagochtend, helder en vroeg, ging ons gezin van vijf naar de met tapijt beklede gymzaal van de kerk om mijn dochter en het jongensteam waarmee ze speelde aan te moedigen. Het is een feit dat het plezier van zelfs de kleinste kinderen bij het doen van gestructureerde activiteiten voortkomt uit ouders die competitiever en betrokkener zijn dan de kinderen.
Ik zal nooit vergeten dat ik mijn zoon, ons derde kind, inschreef voor Ninja Warrior-lessen. Ik heb er nog één gemaakt goede vriendhet is het enige dat ervoor zorgt dat ik week na week terugkom. Mijn zoon en dochter renden met plezier door de sportschool en eindigden altijd in de schuimput, terwijl de andere kinderen tijdens de groepstijd beleefd zaten, zich uitstrekten en kleuterliedjes zongen om op te warmen voor hun ninja-avonturen. Tot op de dag van vandaag maken we er grapjes over hoe vreselijk en gênant de tijd voor ons was om rond te hangen.
Vervolgens heb ik een van mijn zoons aangemeld voor voetbal, en mijn man, die geen enkele ervaring had, meldde zich aan om te helpen met coachen. Mijn zoon is voorbij heeft een hekel aan voetbal. Eerlijk gezegd denk ik ook niet dat hij iets waardevols van de ervaring heeft geleerd.
Ondertussen reed ik de andere kinderen elke zaterdagochtend van en naar het natte, koude voetbalveld om hem aan te moedigen, wat er ook gebeurde. Het observeren van kinderen klaagde over honger, koorts en ‘erg verveling’. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik was zelf behoorlijk ellendig en mijn zoon heeft het hele seizoen geen enkele keer tegen een bal getrapt.
We hebben een alternatief gevonden dat voor ons werkte
Ik merk dat het voor hen veel leuker en veel minder stressvol voor mij is om mijn kinderen mee te nemen naar de bibliotheek (wat culmineert in een bubbelmachinefeestje), het park en het plaatselijke kindermuseum dan andere georganiseerde activiteiten die meestal veel duurder zijn.
Hoe meer structuur er is, hoe ongeorganiseerder ze worden, dus er is geen sprake van leren, maar van veel tranen. Je zou kunnen zeggen: het is de taak van een kind om te spelen. Het is waar ze het beste in zijn, en, naar mijn mening, de manier waarop ze het meeste leren.
De auteur zegt dat haar kinderen (afgebeeld tijdens een familie-uitje naar het strand) niet altijd genieten van de activiteiten waaraan zij deelneemt, maar dat ze nu ze ouder zijn een goede balans hebben gevonden. Met dank aan Rachel Garlinghouse.
Ik heb eindelijk mijn lesje geleerd. Toen baby nummer vier de kleuterleeftijd bereikte, nam hij helemaal nooit deel aan activiteiten. Ik heb het lang volgehouden en heb hem pas op 7-jarige leeftijd ingeschreven voor gymnastiek voor beginners. Hij heeft twee lessen gevolgd en nu, ook al is hij 8 jaar oud, geeft hij nog steeds de voorkeur aan buitenactiviteiten zoals indoor rotsklimmen en rolschaatsen met zijn vrienden.
Mijn oudere kinderen, nu allemaal tieners, hebben gekozen voor meer gestructureerde en serieuze activiteiten. Eén in color guard, één in basketbal en één in worstelen. Deze activiteit had meer succes omdat mijn kinderen succesvol waren toegewijd aan hun sport en willen leren van hun coaches en teamgenoten. De motivatie kwam van hen – niet van mij, want ik wilde graag de eerste dagen van het moederschap doorkomen.
De stress om ervoor te zorgen dat mijn kinderen ‘goed afgerond’ opgroeien, is verdwenen. Ze ontwikkelden zich tot hun eigen volk, en ik had het voorrecht om toe te kijken, niet te forceren en zeker niet bang te zijn dat ik geen moeder was die goed genoeg was.
