Hotel Café gaat in 2026 dicht. In de verhuisplannen

Toen muzikant Cary Brothers hoorde dat het Hotel Cafe ging sluiten, had hij het gevoel dat hem werd verteld dat zijn ouders zijn ouderlijk huis gingen verkopen.

De geliefde muzieklocatie, die de carrières lanceerde van de toen nog weinig bekende singer-songwriters Adele, Sara Bareilles en Damien Rice, zal begin 2026 sluiten, zoals medeoprichters Marko Shafer en Max Mamikunian in november bekendmaakten. Voor mensen als Brothers, die het Hotel Cafe als een tweede thuis beschouwen, was het nieuws over de sluiting een klap.

Gelukkig voor hen zijn Shafer en Mamikunian van plan begin 2027 een nieuwe locatie te openen nabij de Lumina Hollywood-toren. Volgens de broers biedt de locatie gemak, maar niet bepaald comfort.

‘Ja, ze hebben een mooi nieuw huis gekocht, maar het is niet ons huis’, zei hij.

De broers, verkozen tot ‘burgemeesters van het Hotel Café’, ontdekten een Hollywood-trefpunt voordat ze zelfs maar een drankvergunning hadden. In die tijd hadden cafés een BYOB-beleid en verkochten ze ijsemmers aan klanten om de meegebrachte alcohol te koelen, en jazzlegendes die na het laatste telefoontje uit lokale bars stroomden, sloten hun nachten af ​​met sessies om 3 uur ’s ochtends in de pianokamer van het Hotel Cafe (of rookkamer, afhankelijk van wie je het vraagt).

Elke cent die ze verdienen gaat terug naar de locatie, zei Shafer.

De broers vergeleken het Hotel Café uit die tijd altijd met ‘Proost’ met een gitaar’, waar hij op elk moment kon komen opdagen en waar een tiental van zijn beste vrienden aanwezig zouden zijn. Eagles-songwriter Jack Tempchin zei ooit dat dit het dichtst in de buurt kwam van een frontbar in de Troubadour in de jaren ’70.

‘Niemand is natuurlijk een adelaar, maar de geest blijft hetzelfde’, zei Brothers.

Het begint bij Cahuenga Boulevard

De eigenaren schrijven een groot deel van het succes van Hotel Cafe toe aan een goede timing.

Rond de eeuwwisseling zei Mamikunian: “Het woord in Los Angeles was: dit is een industriële stad en muzieklocaties werken hier niet.”

Mamikunian daarentegen gelooft dat de stad vol rauw talent zit, maar dat er geen plek is om dit te ontwikkelen. Afgaande op de lijst met muzikanten die zich in die beginjaren in het Hotel Café verzamelden, klopte zijn vermoeden.

“We hebben het precies gedaan toen het moest gebeuren”, zegt hij.

Voor onafhankelijk kunstenaar Kevin Garrett is Hotel Cafe een ‘sportschool’ waar hij zijn creatieve spieren kan buigen en zonder oordeel met zijn geluid kan experimenteren. Voor de lokale folkzangeres Lucy Clearwater was het een teken dat verhuizen naar LA de juiste beslissing was voor haar carrière.

En voor Ingrid Michaelson staat deze positie voorop bij het verdedigen van vrouwelijke artiesten. Toen Hotel Cafe Michaelson in 2008 vroeg om de headliner te zijn van de volledig vrouwelijke tournee, dacht ze: “Wanneer gaat dat gebeuren, behalve Lilith Fair?”

In Michaelsons geboorteplaats, New York, zijn er verschillende plekken waar opkomende muzikanten hun plek vinden: de Living Room, the Bitter End, Kenny’s Castaways.

“Maar in L.A. was alles wat er was Hotel Cafe”, zegt Michaelson, maker van hits uit de jaren 2000 als “The Way I Am” en “You and I.” “Het is dus een distillatie van alle singer-songwriters in LA, gedaan via deze ene poort.”

Klanten komen het Hotel Cafe binnen via een steegje langs de Cahuenga Boulevard.

(Gina Ferazzi/Los Angeles Times)

Door generaties muziek heen

In de 25 jaar dat het Hotel Cafe bestaat, heeft het Hotel Cafe verschillende generaties muzikanten van de ene naar de andere locatie zien verhuizen, zei Shafer. Productiemanager Gia Hughes noemt ze de ‘afstudeerklas’.

In het Brothers-tijdperk waren het Joshua Radin, Bareilles, Meiko en andere singer-songwriters uit de late jaren 2000 wiens muziek vaak te zien was in shows als ‘Grey’s Anatomy’ – of in het geval van de Brothers, de indie cultklassieker ‘Garden State’, geregisseerd door en met in de hoofdrol mede-Northwestern-alumnus Zach Braff.

Vervolgens volgden residenties van Johnnyswim en JP Saxe, en later Clearwater en zijn naaste vertrouweling Rett Madison. Clearwater zei dat ze tijdens haar ambtsperiode vaak met haar collega’s op het podium stond om achtergrondzang te zingen of vioolsolo’s te spelen.

“Elke vier jaar ontstaat er een andere gemeenschap”, zegt Hughes. “En het is anders, maar ook niet.”

Daarom maken Shafer en Mamikunian zich geen zorgen over het verlies van de magie die ze in Cahuenga hebben gecreëerd. In hun ogen was het nooit beperkt tot de ruimte zelf.

“Ik herinner me dat we voor het eerst begonnen te praten over de uitbreiding van het Hotel Cafe en iedereen zei: ‘Doe dat niet. Je verpest wat je hebt'”, zei Shafer, verwijzend naar de verwerving van extra ruimte naast het hotel in 2004. (Ze breidden in 2016 opnieuw uit met het Second Stage-paviljoen, ongeveer de helft van de capaciteit van het hoofdpodium.)

“Toen we dat deden, veranderde de ruimte ten goede en kregen we toegang tot een grotere selectie artiesten zonder iets van de intimiteit te verliezen”, zei hij over de uitbreiding.

Shafer en Mamikunian dachten dat ze de Cahuenga-ruimte waren ontgroeid en hadden lang overwogen om te verhuizen. Dit jaar is de logistiek klaar, zei Mamikunian.

‘Het was niets dramatisch’, zei hij. Het is gewoon tijd.

Hughes noemde de verhuizing “een kans om ruimte na te streven die op de lange termijn meer voor ons kan doen”: meer parkeerplaatsen, grotere ruimtecapaciteit en grotere toegankelijkheid.

Singer-songwriter LA Maris treedt op in de Second Stage-speelruimte in het Hotel Cafe.

(Gina Ferazzi/Los Angeles Times)

Een nieuw begin is nabij

Er zijn nog steeds bestemmingsvergunningen in behandeling voor de nieuwe locatie van Lumina Hollywood aan Sunset Boulevard, een hoogbouwappartementencomplex ingesteld om te upgraden door Morguard Corp. En hoewel de nieuwe locatie volgens de planning in 2027 zal worden geopend, hangt het tijdschema af van de komende hoorzitting over bestemmingsplannen, die in maart of april wordt verwacht, zei Mamikunian.

Maar Shafer en Mamikunian kozen ervoor om de sluiting aan te kondigen terwijl de details nog werden uitgewerkt, in plaats van te wachten en het risico te lopen dat de informatie naar het publiek zou lekken. Bovendien hebben artiesten en bezoekers op deze manier de tijd om afscheid te nemen.

Nadat Clearwater het nieuws hoorde, haastte hij zich naar de wekelijkse ‘Monday Monday’-beurs en had meteen het gevoel dat hij terugvoerde naar 2017, toen hij meer dan vier nachten per week op de locatie doorbracht.

“Zo veel van mijn oude vrienden van toen – van wie sommigen (ik) geen contact meer heb – ik heb ze daar allemaal gezien”, zegt de in Bay Area geboren folkzanger. “Je voelde dat iedereen het erg leuk vond.”

De zanger vraagt ​​zich af of het anders zou zijn gegaan als mensen er zo uit hadden gezien voordat Shafer en Mamikunian hun keuze maakten. Maar toen hij die avond in de groene kamer van rode wijn dronk, had hij geluk dat hij daar was.

“Het komt door het hout, de bar, de stoelen achter op het podium, de kleine lantaarns”, zei hij. “Ik ga alleen het uiterlijk en de geur missen, maar de mensen, dat zal nooit verdwijnen.”

Hotel Cafe organiseerde op 19 december zijn jaarlijkse vakantiebeurs en de opbrengst werd gedoneerd aan de non-profitorganisatie van de Recording Academy, MusiCares.

(Gina Ferazzi/Los Angeles Times)

Afscheid voor nu

Eerder deze maand hield Hotel Cafe zijn laatste vakantie-evenement op de locatie in Cahuenga. Hughes bracht die dag, met de hulp van zijn zuster, interieurontwerpster, Nina Hughes, urenlang door met het versieren van de zaal met carnavalsverlichting en slingers in overvloed.

Zelfs voordat het optreden van de avond begon, rammelden de deelnemers met hun glazen en omhelsden ze elkaar – heel stevige knuffels – zoals ze dat op de laatste dag van het zomerkamp doen.

‘Het wordt een liefdesfeest,’ voorspelde Hughes.

Hoe hartelijk de muzikanten van de avond ook waren in zijn toespraak, zei barman Dan Shapiro dat het tonen van sentimentaliteit op het podium al weken de norm is.

‘Mensen zijn altijd enthousiast over deze plek,’ zei Shapiro grinnikend. Terwijl hij de opstelling op de bar bekeek, zei hij dat hij onder tranen zijn geld aan speelster Lily Kershaw zou geven. Collega-barman Dave Greve is het daarmee eens.

Tegen de verwachtingen in huilde Kershaw niet toen hij uren later de menigte leidde in een vertolking van Crosby, Stills, Nash & Young’s ‘Our House’. Latere artiesten hielden zich aan het thema met liedjes die bestonden uit echoënde teksten als “Wat een vreemdeling / ik denk graag dat ik je het beste ken” en “Houd me stevig vast / laat niet los.”

Terwijl de Broeders zijn eerbetoon zongen, sloot hij zijn ogen, alsof hij in gebed was.

“Het zal nooit meer zijn zoals het was, maar het zal iets nieuws en anders worden, en ik ben erg opgewonden om het te zien”, zei Lucy Clearwater over de verhuizing van het Hotel Cafe naar Sunset Boulevard.

(Gina Ferazzi/Los Angeles Times)

James Babson, een oude portier van het Hotel Cafe, zei dat zijn staf en klanten de spelers altijd respecteerden. Voor sommige mensen, zei hij, is de luisterervaring ‘spiritueel’.

“Misschien zijn het geen kerkgangers, dus hebben ze een gevoel van gemeenschap en transcendentie, waarbij het lied hen op dit niveau raakt, dat het hen naar een andere plaats brengt,” zei hij.

Peter Malek voelde het toen hij twintig jaar geleden voor het eerst het Hotel Café binnenliep. Aangetrokken door het gevoel, begon hij de plaats meerdere keren per week te bezoeken. Soms kwam hij niet eens binnen, omdat hij tevreden was met urenlang met Babson aan de deur te kletsen; Andere nachten bracht hij door op het stafkantoor, waar hij zich voorbereidde op de examens van de medische school.

Volgens de laatste telling van Malek was hij 1.333 keer in het Hotel Café geweest. Hoewel hij verdrietig was toen hij het nieuws over de verhuizing hoorde – maanden voordat bijna iedereen ervan op de hoogte was – zei hij dat hij niet verwachtte dat Shafer en Mamikunian zouden repliceren wat ze op de locatie in Cahuenga hadden gebouwd.

In plaats daarvan, zei Malek, was hij “blij dat hij er getuige van was.”

Het Hotel Café was tijdens de afscheidsshow in december gevuld met vaste gasten en nieuwe bezoekers.

(Gina Ferazzi/Los Angeles Times)

De hele nacht op het vakantiefeest van Hotel Cafe vroegen de aanwezigen zich af of de voorlaatste artiest Dan Wilson, van de pop-rockband Semisonic, ‘dat nummer’ zou spelen. Niemand hoeft zijn naam te zeggen.

Toen Wilson eindelijk de magische woorden zong: ‘Time to close, open all the doors / And let you out in the world’, barstte er een gejuich los in de kamer.

Het kwam het dichtst bij de tranen van de Broeders, maar hij hield zich in. Daar zal later tijd voor zijn.