De eerste paar akoestische gitaarakkoorden van Leah Blevins’ ‘All Dressed Up’, een mid-tempo slenternummer, stijgen als zinderende hitte op uit de zwarte top van Bobbie Gentry’s Tallahatchie Bridge op de Southern Goth Pearl Hook uit 1967, ‘Ode to Billie Joe’. Maar waar de vurige roodharige ster verandert in een ascetisch mysterie dat voortkomt uit iets dat in het water wordt gegooid, zit het koperkleurige, genre-vervagende mysterie van de songwriter erin vervat.
Blevins, wiens door Dan Auerbach geproduceerde en mede-geschreven debuut Easy Eye vorige maand uitkwam, heeft een throwback-sopraan die de tijd oplost met haar onschuld en kristalheldere toon, die Gentry, Dusty Springfield en Petula Clark weerspiegelt, maar ook het modernere. Kacey MusgraveSierra Hull of Alison Krauss. De wortels zijn puur Appalachen; groeide op in Sandy Hook, Kentucky, als dochter van een tandarts die plaatselijk politicus werd en een moeder die piano speelde in een gospelkwartet.
Hoewel zijn beide ouders er van buiten goed uitzagen, verliet zijn vader later het gezin en raakte zijn moeder verslaafd. Op advies van een grootmoeder om zich als een dame te kleden – “verlaat het huis niet zonder lippenstift op” – ging Blevins uiteindelijk bij haar oudere zus wonen en koos ervoor om cheerleader te worden in plaats van de schoolband.
Dat betekent niet dat muziek wordt verlaten. In plaats daarvan speelde hij in lokale bars.
“Mijn zus en haar man hadden een band, en ik moest als back-up zingen. Het waren de Judds, die uit Kentucky kwamen, Bonnie Raitt, Patty Loveless, Martina McBride, Miranda Lambert, Sheryl Crow en een paar anderen. Ik kwam daar net en zong.”
“Ik was net 36 geworden, bezig met het verwerken van mijn jeugd en groeide op in een stad waar iedereen je vak kende”, zei Blevins. “Mijn vader en moeder zorgden ervoor dat alles er goed uitzag als het thuis echt chaotisch was. Die ‘glimlach, zie er netjes uit’ zorgde ervoor dat ik niet opgemerkt wilde worden.”
(Joseph Ross / Voor de Times)
Blevins studeerde communicatie aan Minnesota State Moorhead en verliet de universiteit naar Nashville bij Elliott Collette & the Articles. Beperkt succes volgde, waaronder uitzendingen op de kabelnetwerken CMT: Country Music Television en Great American Country, hoewel het niet genoeg was om door te breken. Collette verliet de band en vertrok naar Californië.
Blevins woont in Nashville. Een leraar op een middelbare school die hem in C.S. Lewis verandert, wekt het gevoel dat er misschien meer in de wereld is dan de manier waarop hij is opgevoed. “Of het nu gaat om het feit dat ik de schoonheidskoningin van de stad ben of wat dan ook, er gebeurt veel meer onder de oppervlakte. Als ik uit de zeepbel kom, weet ik dat mij één ding is verteld, maar dat heeft geen geldigheid.”
Met een typische kringloopwinkeloutfit, een vloeiende jurk en een vest met halve knopen, straalt Blevins een hipster-chique sfeer uit zonder met mode te hoeven spelen. Haar ogen, met minimale make-up, trekken luisteraars moeiteloos haar ziel binnen terwijl ze haar oorsprongsverhaal vertelt. In het Waffle House aan de I-65 ten zuiden van Nashville leest hij zowel het exotische als het huiselijke.
Blevins’ door Dan Auerbach geproduceerde en mede-geschreven Easy Eye-debuut ‘All Dressed Up’ verscheen vorige maand.
(Joseph Ross / Voor de Times)
Het gemak van de truckstops maakt “All Dressed Up” charmant. Ze schrijft vanuit een plek die een kluwen is van persoonlijke strijd, verantwoordelijkheid en pijn. Maar in plaats van weg te zinken in de slachtofferstatus, wil ze haar kwetsbaarheid en macht begrijpen. De ogenschijnlijk tegenstrijdige cocktail heeft hem mogelijk tot beschermheilige gemaakt van een generatie die verdwaald is in normen, maar op zoek is naar betekenis.
Of het nu het betraande verhaal van het titelnummer is over een hoopvolle liefde die verbrijzeld is door verlatenheid, de grimmige waarschuwing ‘Below the Belt’ of de countryklassieker ‘Lonely’, deze nummers brengen grafische details en emoties over die zo rauw zijn dat ze zalf nodig hebben. Het treurige ‘Tequila Mockingbird’ verzacht de pijn met bluegrass-puurheid, terwijl de genezende uitnodiging ‘Leave It Up to Me’ van sereen naar grote retro-pop gaat met een zekere ‘Ik zal nooit oordelen, dus zet je trots opzij/Een kus zal de oorlog niet stoppen, maar misschien is het een begin…’
Rock & Roll Hall of Fame vice-president van curatorial operations Shelby Morrison, die gastheer was van het Revolutionary Women in Music-evenement in de Hall, noemde de bereidheid van Blevins om alles te hebben. “Het is een gevoel dat elke vrouw, misschien zelfs wel een mens, heeft gehad, te beginnen met ‘Help Me Make It Through the Night’ van Sammi Smith of ‘Angel of the Morning’ van Merrilee Rush. Ze heeft het een en ander meegemaakt, ze heeft het gevoel dat ze deze liedjes in het echte leven heeft gekregen.”
Voordat Auerbach met een plan kwam, had Blevins die ervaring al gehad. Het huis schoonmaken, werken in de kaarsenwinkel, oppassen, vrachtwagens lossen bij de voedselterminal en ten slotte in de keuken van de plaatselijke natuurvoedingswinkel Turnip Truck, er was altijd muziek op de achtergrond.
Blevins ontwaakte na jaren van werken uit de vergetelheid van Nashville en opende voor rocklegendes de Black Crowes in de Royal Albert Hall en nam deel aan grote festivals in de VS en het VK.
(Joseph Ross / Voor de Times)
“Mijn superkracht is dat ik mijn emoties kan uiten”, legt Blevins uit. ‘Mijn grootmoeder stierf en ik besefte dat ik net zo vaak in Nashville was geweest als in Sandy Hook, waar ik altijd schreef om me een beter begrip te geven van wie ik in mijn leven toeliet en waar ik mee te maken had.
“Ik ben nog maar 36, bezig met het verwerken van mijn kindertijd en groei op in een stad waar iedereen verstand heeft van zaken. Mijn vader en moeder hebben ervoor gezorgd dat alles er goed uitzag toen het huis een totale puinhoop was. Die ‘glimlach, zie er netjes uit’ zorgde ervoor dat ik niet opgemerkt wilde worden.”
Auerbach herkende onmiddellijk zijn potentieel.
‘Die stem,’ zei hij. “En hij hoeft niet alle trucjes uit te halen om jou dat te laten voelen.”
Door een schrijfsituatie te creëren waar Blevins nerveus over kon worden, werden die gevoelens het patroon voor ‘All Dressed Up’. “Hij wist nooit met wie we zouden schrijven, maar dankzij zijn kwetsbaarheid en bereidheid (om zijn emoties in liedjes te verwerken) konden we snel creëren”, zei Auerbach.
Met de nummers de studio in, verzamelde Auerbach een iconisch team van muzikanten. Naast steelmeesters Paul Franklin en Russ Pahl, toetsenist Jim “Moose” Brown en Kris Kristoffersons landgenoot Billy Swan rekruteerde hij ook de creatieve partner van Gillian Welch, David Rawlings, op gitaar. Live gevolgd met de zang van Blevins, is het optreden afgestemd op zijn zang.
“Het voelde heel samenhangend omdat we allemaal samen op de grond zaten”, begon Blevins. “Maar het was ook een achtbaanrit. Ik zag David Rawlings, van alle platen van Gillian Welch, en ik voelde me een beetje depressief. Hetzelfde gebeurde met Paul Overstreet; ik coverde ‘When You Say Nothing at All’ sinds mijn zestiende, vanwege Keith Whitley van Sandy Hook. Het ging zo snel en iedereen was zo vriendelijk, ik had geen tijd om erover na te denken of mezelf in de weg te zitten. “
“Diamond in a Coal Mine” en “Hey God” destilleren zijn roots en aankomst. Beide nummers eren zijn overgrootvader Cole Grove met een walnootmetafoor en vieren persoonlijke verlossing. Zoals Morrison van Rock Hall schreef: ‘Uiteindelijk leer je dat het vragen om toestemming waardeloos is en dat je niet hoeft te vergeven, dus leer je te doen wat je wilt. Leah heeft duidelijk het een en ander meegemaakt, maar ze is nog steeds optimistisch. Dat is wat je nodig hebt.’
Momenteel op tournee in het zuiden, gaat hij naar Groot-Brittannië, waar hij zal openen voor de Black Crowes in de Royal Albert Hall en State Fayre in Chelmsford, naast de Lumineers en Counting Crows.
‘Ik had in geen miljoen jaar gedacht dat ik Kentucky zou verlaten’, zei hij. “Ik ben zo ver gekomen voor de mensen met wie ik ben opgegroeid. Spelen met de Black Crowes? Het zijn op zijn zachtst gezegd rocklegendes, Georgia-kinderen die over taboe-dingen schrijven… en ik? Het is raar, maar ik ben er klaar voor.”
