Op onze eerste nacht in Parijs afgelopen december zagen mijn man en ik rundvleestartaar op het menu en besloten dat dit onze kans was om het echte werk te proberen. Franse klassieker. We wisten niet dat we zojuist rundvlees en rauwe eieren hadden besteld.
Mijn schoonmoeder zat naast mij toen ze de borden kwamen bezorgen. Dat is een lange reisdagen hij voelde zich misselijk, vooral vanwege de medicijnen. Eén blik op het rauwe vlees deed hem naar het toilet rennen.
Helaas bevond het toilet zich onderaan een steile trap, en hij heeft het daar niet gered omdat hij ziek werd aan het been van de barman.
De obers waren vriendelijk, hoewel sommige van de andere diners minder dan tevreden leken. Omdat het koude en griepseizoen was, legde ik meteen uit dat het het medicijn was, en niet het maagvirus. Een vrouw in de buurt vertaalde voor de anderen, en de kamer leek ontspannen.
Ondanks alle stereotypen over aanmatigende Parijse obers, vond ik ze warm en zorgzaam tegenover ons gezin. Toch wist ik vanaf dat moment dat mijn man en ik onze spanning moesten verminderen avontuurlijke bestelgewoonten.
Niemand van ons – noch mijn schoonfamilie, noch mijn gezin van vijf – heeft het Ik ben in Parijs geweest voor. Blijkt dat de rundvleestartaar slechts onze eerste beginnersfout tijdens de reis was. De volgende acht dagen namen we nog veel meer beslissingen, samen met enkele grote beslissingen die ons gezond hielden.
We waren te laat bij elke getimede museumslot totdat we deze truc probeerden
Reizen met drie kinderen13, 8 en bijna 3 jaar oud is niet gemakkelijk. Voeg daar de grootouders aan toe die langzaam lopen en vaak een pauze nodig hebben, en je komt overal te laat.
Wat uiteindelijk werkte was een ritje plannen de avond ervoor.
Elke keer dat we dat doen en er staat buiten een busje te wachten, ontstaat er een niet-onderhandelbare stop wanneer we moeten vertrekken. Hierdoor is de kans ook groter dat chauffeurs op tijd arriveren.
Voor grote groepen is dit de enige manier waarop we ons aan ons schema kunnen houden. Bovendien betekende het kopen van vroege toegangskaarten dat we pijnlijk lange rijen vermeden en urenlang wachten bespaarden.
De auteur en zijn gezin hebben tijdens het reizen enkele fouten gemaakt, maar hebben ook enkele dingen gedaan waardoor ze meer van de reis konden genieten. Met dank aan Kris Ann Valdez
Ik overdrijf de ervaringen op de bucketlist
Ik bracht mijn jeugd door met rondsleuren antiekwinkel van mijn interieurontwerpster-moeder. Hierdoor denk ik dat ik een werkelijk geweldige antiekjachtervaring kan beoordelen.
Jarenlang heb ik gehoord dat de vlooienmarkten van Parijs worden omschreven als de gouden standaard voor antiek. Dus maakte ik van het bezoeken van een van de plaatsen een prioriteit en gaf ik zelfs bijna $ 100 uit aan een deel van de rit om het op een koude ochtend met het hele gezin te laten gebeuren. Wat we vonden was leeglopen.
Straatverkopers hebben stapels gebruikte kleding en verschillende voorwerpen op tafel, waarvan bijna allemaal “zeer waardevol” werd verklaard.
Toen mijn peuter naar een kleine metalen speelgoedauto wees, moest ik € 12 betalen (ongeveer $ 14 op het moment van de reis). Olieverfschilderijen lijken in totaal te beginnen bij € 400. Zelfs de in elkaar geslagen knuffelhond waar ik verliefd op werd, kostte € 60,- en er was geen ruimte voor afdingen.
De ochtend was koud en deprimerend, en een goede herinnering om je niet te fixeren op een ervaring of plek, vooral als die plek ongemakkelijk en onopvallend is. Met reis van meerdere generatiesgemak en comfort zijn belangrijker dan romantische ervaringen van je bucketlist schrappen.
Ze gingen met Kerstmis naar Parijs. Met dank aan Kris Ann Valdez
We hadden geen plannen gemaakt om elkaar te ontmoeten toen we uit elkaar waren
Op Louvremijn man volgde het tempo van zijn ouders terwijl ik achter onze peuter aan rende.
Dat betekent dat ik de Mona Lisa en alle mooie en bekende kunstwerken die ik bewonder op peutersnelheid zie.
De onstabiele mobiele service van het Louvre maakte het moeilijk om opnieuw verbinding te maken mijn man en schoonouders. Tussen hun langzamere tempo en de weigering van mijn peuter om stil te blijven zitten, was het een hele beproeving om elkaar te vinden.
De volgende keer dat we een groot museum bezoeken of naar een groot evenement gaan, bepaal ik vooraf een ontmoetingsplaats voor het geval er aparte ontmoetingen zijn.
Wij wonen te ver buiten het stadscentrum
Parijs heeft twintig wijken die arrondissementen worden genoemd, en wij wonen in de twintigste, wat ons aan de rand van de stad plaatst. Dat betekent dat we nog ver verwijderd zijn van alle activiteiten die we willen doen.
Ter verdediging: het was Kerstmis en… hotelprijzen hemel hoog. Toch had ik graag een woning dichter bij het stadscentrum gezocht, want alles was altijd 40 minuten verwijderd.
De auteur geeft doorgaans de voorkeur aan het openbaar vervoer, maar vindt het moeilijk om in grote groepen te navigeren. Met dank aan Kris Ann Valdez
Kiezen voor comfort boven besparing is altijd de juiste keuze
Over het algemeen ben ik behoorlijk zuinig; als het aan mij lag, zouden we overal in Parijs de metro nemen. Maar elke keer moedig ik ons aan om het te gebruiken openbaar vervoer in deze stad werd het een trieste gebeurtenis.
Met de trein deden we er bijvoorbeeld bijna drie uur over om in Versailles te komen, ook al had het 90 minuten moeten duren. De logistiek van het verplaatsen van onze grote groep van de ene trein naar de andere was te veel.
Ook al is het delen van ritten duurder, het spaart ons gezond verstand. Reizen door meerdere generaties brengt verborgen kosten met zich mee, en in ons geval betalen voor gemak bijna altijd geld goed besteed.
