In de Golfregio is het staakt-het-vuren nog steeds van kracht. Maar alleen maar. Voor Edward Hobart, de Britse ambassadeur in de Verenigde Arabische Emiraten, is die fragiele pauze de enige barrière tussen gecontroleerde spanningen en nieuwe escalatie.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
In een interview met Euronews zei Hobart dat “het belangrijkste is dat er nog steeds een staakt-het-vuren is… we gaan de oorlog niet beëindigen terwijl we nog aan het vechten zijn.”
De boodschap is bot. Diplomatie begint niet op hetzelfde moment als conflict. Het volgt hem. En voorlopig zit de regio vast in de nauwe kloof tussen de twee.
“Ik denk niet dat we het nog weten… maar we hopen natuurlijk dat dit deel uitmaakt van de eerste stap naar iets dat ons naar een duurzame oplossing leidt.”
Of deze hoop stand houdt, hangt sterk af van het water dat slechts 33 kilometer breed is. De Straat van Hormuz is niet alleen een punt van regionaal conflict. Het is een mondiaal drukpunt, dat verantwoordelijk is voor een groot deel van de olievoorziening in de wereld. Als het wordt gesloten, zullen de gevolgen onmiddellijk voelbaar zijn en verstrekkende gevolgen hebben.
‘Je kunt niet gemakkelijk praten als je raketten over de Straat van Hormuz afvuurt,’ zei Hobart.
Deze urgentie heeft de diplomatieke betrekkingen tussen Londen en Abu Dhabi bepaald, vooral tijdens recente gesprekken tussen de Britse minister van Buitenlandse Zaken en de minister van Buitenlandse Zaken van de VAE.
Samenwerking op het gebied van veiligheid
“Ze zijn duidelijk fundamenteel gericht op de huidige regionale situatie en Iran, en in het bijzonder op het belang van de heropening van de Straat van Hormuz”, aldus Hobart.
Hierachter gaat een bredere strategische kalibratie schuil. De samenwerking op veiligheidsgebied wordt steeds versterkt, evenals systemen die de veerkracht op de lange termijn ondersteunen, van de energietransitie tot financiële zekerheid.
“We zijn het eens geworden over een raamwerk voor samenwerking tussen landen,” zei Hobart, inclusief inspanningen “niet alleen op het gebied van het buitenlands en defensiebeleid, maar ook op het gebied van AI … in de energietransitie … bij het aanpakken van de mondiale misdaad en illegale financiering.”
In de praktijk is deze samenwerking getest. De recente aanvallen zijn geen aanvullende aanvallen. Ze markeerden een stap van verandering, “ongekend, ongegrond en uiterst gevaarlijk, met gevaar voor levens.”
De impact kan echter nog veel groter zijn. Het verdedigingssysteem van de VAE houdt stand. “Ze hebben 95% van de projectielen onderschept die op dit land zijn afgevuurd.”
Deze cijfers zijn meer dan alleen statistieken. Dit is een signaal van paraatheid, coördinatie en een defensiearchitectuur die onder druk functioneert.
Voor Engeland werd het gegeven antwoord opzettelijk gecontroleerd. Ondersteuning zonder escalatie. “Dit is geen oorlog die de Britten voeren… maar vooral bij de verdediging van de Golfstaten hebben we de VS in staat gesteld die verdediging te helpen ondersteunen.”
Onderliggende risico’s
Tegelijkertijd heeft de crisis geleid tot bredere internationale afstemmingen. Maritieme veiligheid, ooit een technische kwestie, is een geopolitieke prioriteit geworden. “Wat wij willen is dat de wetten van de zee worden gerespecteerd… deze internationale snelweg… open en vloeiend.”
Deze positie wordt nu ondersteund door schaalgrootte. “Er nemen meer dan 50 landen deel … die de vrijheid van scheepvaart ondersteunen … in de Straat van Hormuz.”
Toch zijn de onderliggende risico’s niet verdwenen. Het is beheerd, niet verwijderd. “Ik denk dat het risico aanwezig is… het risico wordt kleiner als er niet wordt gevochten en er wel de mogelijkheid is tot onderhandelingen.”
Voor inwoners van de VAE betekent dit voorzichtigheid. Het dagelijkse leven gaat door, maar met het besef dat omstandigheden snel kunnen veranderen. “Voor expats die hier zijn… op dit moment kun je een normaal leven leiden, maar je moet letten op wat de autoriteiten zeggen.”
Dat evenwicht, tussen zekerheid en realisme, heeft het gegeven antwoord bepaald. “Ik denk dat dit de juiste balans is tussen een kalmerende boodschap… maar ook de noodzaak om te reageren op een zeer ongebruikelijke situatie.”
Zoom uit en er ontstaat een meer structureel beeld. De VAE opereert in een gebied waar zij geen controle over hebben. Zijn kracht ligt in de manier waarop hij reageert. “De VAE kunnen al deze omgevingen niet controleren, dus het belangrijkste is hoe flexibel ze zijn en hoe ze erop reageren als geheel.”
Ondanks de druk blijven deze fundamenten intact. “De fundamenten van de VAE zijn niet veranderd… De VAE heeft ook een briljante geografie… en een zeer gunstig en open zakenklimaat.”
Voorlopig blijft dit evenwicht bestaan.
