Onze eerste ervaring met ouderlingen begon op een besneeuwde heuvel in Malone, New York, vlakbij Akwesasne, een gebied van de Mohawk Nation dat zich uitstrekt over het noorden van New York en Canada. Het pad naar de bijeenkomst rond het thema onderlinge afhankelijkheid werd geplaveid door Oglala Lakota wijsheidsbewaarder Loretta Afraid of Bear Cook, een afstammeling van Afraid of Bear en George Sword, een leider in de Oglala Lakota Shirtwearer-traditie. Uit angst voor Bear Cook, die naar Akwesasne kwam door haar huwelijk met Mohawk-leider Tom Cook, had ze spirituele instructies gekregen van haar voorouders om hun vele manieren en wijsheid te delen met ‘Alle Naties’ en de vier kleuren van het medicijnwiel. Het medicijnwiel symboliseert de onderlinge verbondenheid van het leven, en de kleuren ervan – zwart, rood, geel en wit – symboliseren de vier richtingen, de vier seizoenen en de vier rassen of naties van de mensheid.
Tijdens zijn reis ontwikkelt hij een diepe relatie met Amelia Rose Barlow. Barlow – dochter van John Perry Barlow, Grateful Dead tekstschrijver, medeoprichter van de Electronic Frontier Foundation en auteur Verklaring van de onafhankelijkheid van cyberspace– heeft zijn leven gewijd aan, zoals hij zegt, ‘het elimineren van de codes van scheiding en overheersing, in dienst van het leven.’ Hij heeft zijn eigen pad van herstel bewandeld tussen zijn koloniale afkomst en inheemse wijsheidsbewaarders zoals Afraid of Bear Cook, waarbij hij zijn werk baseerde op natuurwetten en heilige relaties.
Dankzij de vijftien jaar durende relationele stichting van Barlow en Afraid of Bear Cook kwam onze kleine groep – blank, zwart en Aziatisch, in de leeftijd van 27 tot 46 jaar – naar Akwesasne. De meesten van ons kennen elkaar niet, maar we hebben allemaal dezelfde oproep gehoord om in een diepere verbinding met onszelf, onze gemeenschappen en de aarde te leven. We worden allemaal aangetrokken door de principes van onderlinge afhankelijkheid vanuit ons werk in de bioregionale financiële beweging, civiele media, natuurrechten, sociaal werk, klimaatrechtvaardigheid, antiracisme, de kunsten en meer.
We stonden buiten in een gebogen lijn met ons gezicht naar het vuur, onze rug naar de Adirondacks, ons uitzicht naar het noorden. Uit angst voor de neef van Bear Cook, een Mohawk-man genaamd Anontaks Barreiro, stapte naar voren om ons te begroeten. Hij identificeerde zijn volk als het volk van de vuursteennatie, de oostelijke poortwachters van hun Confederatie. Hij beschreef hun rol als het verwelkomen van vermoeide diplomaten, reizigers en vrienden, en ervoor zorgen dat iedereen die binnenkwam dit in vrede deed en zich bij de cirkel onder de grote Peace Pine kon aansluiten. “Kom je als vriend of als vijand?” vroeg hij. ‘Vrienden,’ antwoordden wij. “Waarom ben je gekomen?” Barlow antwoordde: ‘We komen in vrede om de onderlinge afhankelijkheid te leren.’
Hij knikte. ‘Goed gedaan,’ zei hij, waarna hij zijn oudsten ging raadplegen. Een paar minuten later keerde hij terug. ‘Ik heb met mijn grootouders gesproken. Ik heb jullie vriendelijke berichten gehoord. Ze zijn hartverwarmend. Je bent welkom op ons grondgebied. Kom alsjeblieft binnen.’
Voordat er over ideeën of geschiedenis werd gesproken, werden we ritueel ontvangen en vervolgens ceremonieel verwelkomd. Chief Beverly Cook, Akwesasne’s langstzittende verkozen chief, en haar bloedverwanten en schoonfamilie, veegden onze ogen af met zachte, witte daim, zodat we duidelijk konden zien. Ze borstelden onze oren met adelaarsveren, zodat we elkaar konden horen. Ze geven ons water, zodat we onze waarheid met helderheid en warmte kunnen uitspreken. En ons werd verteld dat we onze tranen, gewikkeld in een witte doek, in het vuur moesten doen. Het wordt een ‘condoleanceceremonie’ genoemd.
Deze ceremonie bereidde ons voor op een dieper begrip van ‘relatie’ – met elkaar, met onze ouderen en met het land. Een week lang zaten we in een kring, deelden verhalen en bouwden vertrouwen op. De oudsten delen een geschiedenis die voor de meesten van ons nieuw is, maar ouder dan de fundamentele mythen die ons zijn geleerd.
Eén zin wordt keer op keer uitgesproken, echoënd door tijd en territorium, geschiedenis en ceremonie: ‘Wij verwelkomen ze.’
