Ik heb alles gedaan wat ik kon bedenken om niet zo te zijn gediagnosticeerd met slaapapneu. Toch was ik hier om 22.30 uur ’s avonds en sloeg het reservoir hard dicht CPAP-apparaatals een peuter door mijn kamer stampen.
Nadat hij van beneden naar mij had geluisterd, ging mijn man onze slaapkamer binnen om te proberen een volwassen gesprek met mij te voeren. Ik weet zeker dat hij begon met iets rationeels, zoals vragen of het goed met me ging, en waarschijnlijk vroeg ik hem sarcasme of ik hem de laatste tijd had verteld hoeveel ik mijn stomme machine haatte. Ik vraag me af hoe hij erin is geslaagd om al die jaren de zijne te gebruiken terwijl hij met de instellingen van de mijne speelde.
Ik wil geen andere medische problemen ervaren
Door de jaren heen heb ik fysieke problemen frontaal aangepakt, te beginnen met medisch geïnduceerde menopauze leidend tot longembolie en uiteindelijk tot auto-immuunziekten. Toen mijn man vriendelijk opperde dat mijn toegenomen vermoeidheid en snurken veroorzaakt zouden kunnen worden door slaapapneu, antwoordde ik nadrukkelijk: nee.
Uiteindelijk stemde ik toe – vooral om te bewijzen dat hij ongelijk had. Het bleek dat ik 14 tot 19 apneu-episodes per uur had. Ik besloot dat het niet zo erg was, negeerde de resultaten en vervolgde mijn weg, zonder me ooit uitgerust te voelen. Hoewel ik al bijna tien jaar uit de chirurgische menopauze ben, ga ik nog steeds acht of meer jaar door opvliegers per dag. Ik werd ook de hele nacht wakker en vond het steeds moeilijker om weer in slaap te vallen.
Maandenlang, toen mijn man dit onderwerp ter sprake bracht, sloot ik me af. Ik heb veel andere gezondheidsproblemen, dus we begrepen geen van beiden wat er anders was aan deze situatie. Maar uiteindelijk kwam het aan de oppervlakte: ik wilde niet dat mij iets zou overkomen.
Ik voel me een mislukking
Wat ik destijds niet hardop kon zeggen, maar later begreep, was wat ik associeerde met machines voor continue positieve luchtwegdruk: falen. Nog een bewijs dat ik te zwaar was, ouder werd en niet in vorm was. Nu moet ik hieraan toevoegen onvermogen om goed te ademen naar de lijst.
Dit maakte me aanvankelijk boos, en mijn slechte houding zorgde ervoor dat ik ongepaste beslissingen nam. Omdat ik me meer zorgen maakte over mijn uiterlijk, zelfs in de privacy van mijn eigen slaapkamer, weigerde ik een online enquête die het bedrijf mij stuurde en die mij zou hebben geholpen te beseffen dat een CPAP-masker met neuskussen niet mijn beste keuze was vanwege mijn seizoensgebonden allergieën en aanhoudende verstopte neus.
Toen ik mijn machine en masker voor het eerst ontving, vereiste de verzekering dat ik ze gedurende 30 van de 90 dagen minstens vier uur per nacht droeg. Ik begon niet goed toen ik door het neuskussen het gevoel kreeg dat ik stikte, en ik zette het masker elke nacht af terwijl ik sliep. Ik word elke ochtend wakker met een enorme sinushoofdpijn. De pech hield de eerste maand aan, omdat ik last had van tand- en sinusinfecties.
Na genezing had ik een nieuw masker nodig. Nogmaals, ik heb de enquête afgewezen, omdat ik het niet weet. Oké, ik weet het. Ik geloof dat een volgelaatsmasker de minst geavanceerde optie is. Ik ben misschien oud, maar ik kan nog steeds proberen cool te zijn. De volgende, een klein hybride neuskussen en mondmasker, werkte echter helemaal niet. Zelfs niet voor één nacht. Alleen dat. Het maakt mij niet meer uit. Ik heb liever slaapapneu.
Op dat moment was ik zes weken in 90 dagen. Ik liet mezelf nog een week niets schelen, totdat mijn man vroeg of we voor mijn machine moesten betalen. Opeens kon het me echt schelen. Toen ik het bedrijf belde, stelden ze opnieuw de enquête voor die ze mij hadden gestuurd (drie keer). Uiteindelijk heb ik het aangenomen.
Er stond dat ik een traditioneel masker moest gebruiken dat mijn hele gezicht bedekte. Natuurlijk moet ik het doen. Door uitputting vergat ik mezelf. Ik heb overgewicht en word ouder. Ik ben niet cool.
Uiteindelijk heb ik de hele nacht geslapen
Twee dagen later arriveerde het masker. Zodra ik het aantrok, wist ik het. Daar is hij. In tegenstelling tot de hybride past deze perfect bij mijn gezicht, en zonder het neuskussentje heeft mijn verstopte neus niet het gevoel dat hij me probeert te wurgen.
Ik ben echter nog steeds niet overtuigd van de werkzaamheid van CPAP. Toen ik een paar maanden later met mijn moeder op reis was, noemde ik boos het nadeel: ik leefde niet met hernieuwde energie. Ik ben niet afgevallen. Ik heb nog steeds last van migraine.
Hoe langer ik die dag echter met hem sprak, hoe meer ik kleine gebieden opmerkte die leken te verbeteren. De eerste en meest opvallende is dat ik de hele nacht heb geslapen. Ik denk dat ik moet toegeven dat het hielp. Een beetje.
Sindsdien zijn er steeds meer dingen veranderd. Ik heb minder last van opvliegers en soms voel ik me zelfs lekker uitgerust. Als mensen er nu naar vragen, aarzel ik niet om ze te vertellen dat ik slaapapneu heb, dat ik een volgelaatsmasker draag en dat ik geen hekel meer heb aan mijn kleine ademhalingsapparaat.
