Op zoek naar duidelijkheid over wat er nodig zou zijn om die droom werkelijkheid te maken, belde ik Thomas Linzey, een vriend en senior juridisch adviseur bij het Centrum voor Democratische Rechten en het Milieu (CDER), om de mist van wensdenken te verdrijven.
Linzey nam geen blad voor de mond. “Als staatsgrond daadwerkelijk wordt verkocht, is de enige manier waarop de stam dat land kan beschermen, het kopen ervan. Dat betekent dat er een enorme hoeveelheid geld moet worden opgehaald”, vertelde hij me. “Helaas zal dat waarschijnlijk niet gebeuren. Filantropieën verstrekken dat soort kapitaal niet aan inheemse gemeenschappen. Het is ook onwaarschijnlijk dat non-profitorganisaties grote hoeveelheden land zullen kunnen kopen. Ontwikkelaars met veel geld zullen waarschijnlijk het bod winnen.”
Bovendien, zo vervolgde hij, ‘als we het kapitaal hadden gehad om een aankoop als deze te doen, zouden we dat niet op openbaar terrein hebben gedaan, maar op andere grote stukken land.’
Het is een ontnuchterende beoordeling, maar voor mij is het niet verrassend. Ik heb jaren gewerkt met door inheemse groepen geleide groepen die zich richtten op natuurbehoud, herstel, biodiversiteit en regeneratieve landpraktijken. Kapitaalbarrières – voor het verkrijgen van betrouwbare, omvangrijke en langetermijnfinanciering – komen steeds weer voor. En het kopen van land, hoe groot ook, is nog maar het begin.
Waar we niet veel over praten, is wat er gebeurt na een “landback”-overwinning. Hoe kunnen gemeenschappen het beheer behouden, infrastructuur opbouwen en ecosystemen regenereren en tegelijkertijd hun gemeenschappen ondersteunen?
