Emotionele arbeid is het werk dat ons leven ondersteunt.
Het is de gedachte en de zorg die in alles zit, te beginnen vanaf welk eten te maken over welke stijl van discipline je moet gebruiken om het beste moment te bepalen om een moeilijk gesprek te voeren. Emotionele arbeid is wat gemeenschap en verbinding creëert en in stand houdt, en het is aanwezig in elke interactie die we hebben.
Wat is emotionele arbeid?
In 1983 bedacht Arlie Russell Hochschild, de socioloog die de ‘tweede ploeg’ definieerde, ook de term ‘emotionele arbeid’. Oorspronkelijk gebruikt om te verwijzen naar de emotionele arbeid die nodig is voor een baan, zoals a stewardess of therapeut, maar de term is aangepast en uitgebreid om soortgelijk werk in elke omgeving te beschrijven.
Een stewardess die zijn of haar eigen emoties moet beheersen wanneer hij of zij wordt vernederd door een dronken passagier, moet de gevoelens van anderen lezen, hun gedrag voorspellen en reageren op een manier die een bepaalde emotionele omgeving creëert. Hetzelfde werk is aanwezig in vakantiemaaltijden plannenhet delegeren van taken op zondagse schoonmaakdagen en het faciliteren van de relaties tussen schoonfamilie en hun kleinkinderen. Het navigeren door de behoeften, verlangens, persoonlijkheden, gedragingen en verwachtingen van elke persoon vereist empathie, overweging en aandacht.
Emotionele arbeid, betaald of onbetaald, bij klanten of onder dierbaren, is geschoold werk dat inspanning en energie vergt. Emotionele arbeid is altijd aanwezig en verstrikt in elke interactie die we hebben, te beginnen met de manier waarop we omgaan met ontvangst dressing op onze salade toen we hem vroegen het aan onze ouders te onthullen. Hoewel de term zelf het vaakst wordt gebruikt om de interne processen en besluitvorming te beschrijven die van invloed zijn op de manier waarop we met anderen omgaan, is emotionele arbeid nauw verwant aan al het andere werk dat we doen om onze relaties met anderen te onderhouden.
Dit is echt en noodzakelijk werk
Wanneer een vriend een dierbare verliest, komt emotionele arbeid naar voren in de vorm van hangende schouders en een verzachting van de toon bij het aanbieden van een knuffel. Dit gaat gepaard met het mentale werk van het kiezen van een zwarte jurk en het bestellen van bloemen ter voorbereiding begrafenisbezoek. Dit sluit aan bij de huishoudelijke taken van het koken van ovenschotels en het voorbereiden van de kinderopvang, zodat u erbij kunt zijn.
Het vergt emotionele, mentale, huiselijke en zorgzame inspanning om elkaar een veilig, geliefd en ondersteund gevoel te geven. Deze inspanningen zijn de lijm die ons verenigt. Dit werk creëert en onderhoudt een gemeenschap. Het is het werk dat gedaan wordt om ons te laten voelen wat we voelen. Dit echte en belangrijke werk draagt bij aan de manier waarop we liefhebben, verbinden en groeien.
Vrouwen die aandacht besteden aan de gevoelens van anderen is een overlevingsvaardigheid
Emotioneel werk wordt, net als ander huishoudelijk werk en zorgwerk, ook gebruikt als uitbuitingsinstrument. Er gaan allerlei berichten rond dat vrouwen ‘emotionele wezens’ zijn of ‘beter in’ gevoelens. Dit is geen biologische waarheid. Geslacht of gender bepalen niet het vermogen van een persoon om zich in te leven. Het bepaalt niet of iemand rekening kan houden met de gevoelens van anderen, met zorg kan reageren of betekenisvolle emotionele resultaten kan bereiken.
Empathie, of het vermogen om de gevoelens van anderen te beoordelen en onszelf in hun schoenen te verplaatsen, is iets dat we moeten oefenen. Het identificeren van onze eigen gevoelens en die van anderen en het in overweging nemen van de behoeften van veel mensen bij het nemen van beslissingen zijn vaardigheden die moeten worden ontwikkeld. In de hele samenleving wordt dit feministische en vaak raciale werk onevenredig geëist door de onderdrukten om de macht van de onderdrukker te beschermen.
Vrouwen leren vaak aandacht te schenken aan de gevoelens van de mensen om hen heen, omdat het een overlevingsvaardigheid is.
Het houdt ons veilig en helpt ons groeien
Wanneer van iemand wordt verwacht dat hij een bepaalde emotionele omgeving creëert en in stand houdt zonder gelijke inspanningen van de andere betrokken partijen, wordt emotionele arbeid een instrument voor ondergeschiktheid. In relaties creëert een gebrek aan emotioneel management en regulering van de kant van de ene persoon een situatie waarin de andere persoon gedwongen wordt het verschil te maken en hem op zijn plaats te houden. Het wordt een instrument voor schade.
De onwil van iemand om zijn deel van de emotionele arbeid op zich te nemen, dwingt de persoon met wie hij een relatie heeft, om het voor hem te doen. Maar emotionele arbeid is de lijm die ons samenbindt. Het houdt ons veilig, helpt ons groeien en zorgt ervoor dat we ons verzorgd en geliefd voelen. Gedaan ter wille van de zorg en verbinding, het is de manier waarop we intimiteit opbouwen. Wanneer emotionele arbeid vrijelijk en wederkerig wordt gegeven, bloeien onze relaties. Dus hoe kunnen we emotionele arbeid terugwinnen van de manieren die ons uitbuiten en deze beter gebruiken?
Het begint met opnieuw nadenken over wat het betekent om met elkaar om te gaan.
Geciteerd uit “Niet meer middelmatig: een oproep om onze relaties opnieuw vorm te geven en meer te eisen” door Laura Danger. Copyright 2026, Laura Danger. Uitgegeven door Plume, een afdruk van Penguin Random House.
Een erkende opvoeder, facilitator en pleitbezorger voor binnenlandse gerechtigheid, Laura Danger is online te vinden op @Dat is ShitChat.
