Life 10: Modeschrijvers als vrienden, experts en autoriteiten
10 gebruikt vaak een sarcastische toon die de spot drijft met de reclamestijl die gebruikelijk is in damesbladen, wat onvermijdelijk als een grap overkomt. 10als een methode om producten om deze reden te verkopen. 10 Hij gebruikt de reclamestijl echter op een andere, serieuzere manier, die minder voor de hand ligt voor de lezer en daarom in feite meer lijkt op het gebruik van gebiedende woorden in vrouwenbladen. Een voorbeeld is Hadley VrijmanAdviespunten voor modestagiaires:
*4. Wees niet dom. En daarmee bedoel ik: denk niet dat je iets kunt meenemen en ermee weg kunt komen, verwacht geen Fransen, houd alles bij wat je terugstuurt en waarheen en pronk niet met een slim archiveringssysteem – ik garandeer dat geen enkele mode-editor enig archiveringssysteem zal begrijpen dat bestaat uit iets anders dan DRINGEND en NIET DRINGEND. Moderedacteuren zijn druk (over het algemeen) en ook een beetje dom (zou je kunnen zeggen).” (Vrijman, 10 mannenHerfst/winter 2007: 79)
Hoewel de speelfilm misschien voor de collega’s van Freeman is geschreven als een verhaal dat aanvaardbaar zou zijn voor elke moderedacteur, en niet rechtstreeks gericht is op stagiaires, moet worden aangenomen dat Freeman altijd zijn ogenschijnlijke doelgroep in gedachten had. Wetende dat leden van de industrie, wier positie lager is dan die van Freeman in de modehiërarchie, het artikel zouden lezen: 10 een lifestyle-mentor voor lezers worden. Door gebruik te maken van een deskundige discoursstijl wordt de autoriteit van Freeman gemeengoed omdat zijn positie in de mode-industrie synoniem zou moeten zijn met wijsheid. Nathaniel (2009), een modestudent, merkt op: “(De schrijvers bij IO) hebben absoluut expertise. Als het op een manier geschreven zou zijn die ik kon begrijpen en onderhoudend zou zijn, dan zou ik waarschijnlijk hun advies opvolgen.” Daarom signaleert deze manier om verschillende reclamestijlen te gebruiken een nieuwe richting in de relatie tussen modeschrijver en lezer. Hier dicteert een modeschrijver schaamteloos hoe de lezer alle aspecten van haar levensstijl moet beleven, niet omdat de schrijfster een echte expert is, maar omdat de schrijfster de ‘beroemde’ Hadley Freeman is.
In een mediawereld vol slimme lezersmanipulatie vergroot de krachtige combinatie van een deskundige discoursstijl en een reclamestijl “met een traditionele schrijfstijl voor tijdschriftartikelen (een traditionele, sociaal ‘gepaste’ stijl voor tijdschriften)” (Machin en van Lecuwen 2005: 588) het vertrouwen van lezers in de expertise en autoriteit van de schrijver.
Wat betreft 10het is verder gebaseerd op de verwachting dat de lezer – een modevolger – de auteur verafgoodt. en dat deze aanbidding dicteren mogelijk maakt. Dit is waar er in de modeliteratuur wordt aangenomen dat lezers de accuraatheid of waarachtigheid van gegeven uitspraken niet in twijfel zullen trekken, in tegenstelling tot de ‘normale’ journalistiek, die naar verwachting ieder ‘advies’ of instructies ondersteunt die aan lezers worden gegeven in overeenstemming met traditionele journalistieke principes en ethiek. 10 geeft vaak journalistieke inertie toe, bijvoorbeeld in een van Freemans herenkledingrapporten uit Milaan:
“Nu, trouwe lezers 10+ Ik heb geleerd niets anders van mij te verwachten dan een zeer wetenschappelijke, mode-analyse met adelaarsogen, zonder genotzuchtig narcisme, ijdel gebabbel of gezeur over de jongens die ik leuk vind, die mij nooit, ook al zijn ze heel erg bevroren, leuk zullen vinden (en ik moet duidelijk maken: dit is niet te wijten aan een fysieke fout van mijn kant – ik ben perfect – maar gewoon omdat ze homo-seks-u-als zijn). Ik denk echter dat ik recht heb op wat opschepperij, dus ik waarschuw u: dit rapport zal VEEL niet-modeklachten bevatten. Waarom? Want dankzij ValentinoIk rapporteer vanuit Milaan wanneer ik thuis zou moeten zijn Glastonbury.” (Freeman, 10 mannen, lente / zomer 2008: 144)
Het is belangrijk om de constante onderstroom van zelfironie en droge humor op te merken 10Ondanks de overduidelijke zelfironie getuigt Freemans citaat echter van zijn afstandelijkheid en gebrek aan respect voor zijn eigen vak, en blijft het een aanwinst voor deze opvatting. Door zijn onverschilligheid zo bot uit te spreken, herinnert Freeman de lezer nogmaals aan zijn status, want de eerlijkheid in zijn citaat kan alleen bestaan omdat Freeman zichzelf zo hoog waardeert dat er ruimte is voor ironische eerlijkheid tegenover zichzelf. Modeschrijvers zijn belangrijker dan het verhaal zelf. Zijn status gaat boven zijn specialiteit – de journalistiek – en als gevolg daarvan heeft hij de macht om zo lui te zijn met zijn werk als hij wil, zoals hij gelooft dat de lezers moeten accepteren.
