‘Verdriet kan in sommige opzichten het al lang bestaande resultaat zijn van liefde, het interne werk van het weten, vasthouden en beter waarderen van wat we verloren hebben.’ —Mark Doty
In een van Amerika’s beroemdste gedichten: “KraaiEdgar Allan Poe vertelt het verhaal van een man die rouwt om zijn verloren liefde, Lenore. In dit aangrijpende verhaal over worstelen met verdriet verschijnt een pratende raaf, die de minnaar herhaaldelijk herinnert aan wat nooit meer zal gebeuren en hem verder in wanhoop brengt met de simpele woorden: niet meer.
Dankzij werken als Poe’s hebben velen van ons enge connotaties over kraaien, kraaien en andere leden van de kraaiachtigenfamilie. Maar de biologie van deze verguisde vogel vertelt een heel ander verhaal; ze zijn geweldig sluw wezenen vaak sociaal. Ze hebben de grootste verhouding tussen hersenen en lichaam: één factor intelligentie bepalen – van welke vogelsoort dan ook. Qua aantal neuronen zijn ze vergelijkbaar met primaten, die daartoe in staat zijn complexe problemen oplossen. Een van hun meest opmerkelijke eigenschappen is hun geheugen: ze kunnen zich specifieke menselijke gezichten en plaatsen herinneren, en zelfs de herinneringen van hun voorouders doorgeven. informatie aan hun nakomelingen.
Deze kwaliteiten worden weerspiegeld in de folklore, waar kraaiachtigen vaak worden afgebeeld als psychopomps: wezens of geesten die de doden naar het hiernamaals leiden. In een aantal inheemse tradities in de Pacific Northwest worden raven geassocieerd met scheppingsverhalen. In de Noorse overlevering wordt vaak de altijd wijze Odin afgebeeld, geflankeerd door twee raven, Hugin en Munin, wier namen ‘geheugen’ en ‘geest’ betekenen. Anderen hebben het aan elkaar gekoppeld tekenen en ziektenomdat het gieren zijn.
Een gedrag van kraaivogels dat heeft Verward wetenschappers door de jaren heen – en passend bij onze meer ziekelijke associaties – is de manier waarop zij met de doden omgaan. Toen er een dode kraai werd gezien, verzamelden tientallen mensen zich en omsingelden hem. Er werd zelfs gezien dat ze stokken en andere voorwerpen op de lichamen plaatsten terwijl ze hun eigen begrafenissen hielden. Wetenschappers zijn er nog steeds niet zeker van of dit een uiting van rouw is, een poging om een dreiging in te schatten, of een teken van iets anders. Hoe dan ook vormen kraaien sterke banden (ze paren voor het leven), wat betekent dat alle schade mogelijk is zeer merkbaar.
Uit onderzoek van Universiteit van Washington in de 2015Wetenschappers ontdekten dat een bepaald deel van de hersenen van een kraai oplicht als hij zijn gevederde vriend ziet vallen, en herinnert zich de herinneringen die eraan verbonden zijn. Dat deel is de hippocampus – hetzelfde deel van de hersenen dat bij mensen wordt gebruikt voor leren en geheugen. Zoals hoofdonderzoeker John Marzluff tegen de Associated Press zei: “Als je ziet dat zijn hersenen dezelfde delen van de hersenen gebruiken om dingen te onthouden die wij doen, of om net als wij over enge situaties te leren, geeft dat je misschien wat meer sympathie voor de vogel, of misschien verwantschap met die vogel.”
Raven en kraaien herinneren ons eraan dat liefde en verlies niet uniek zijn voor onze soort; ze zijn veel universeler dan dat. Deze emoties maken ons niet alleen menselijk, ze houden ons in leven. Misschien wel het belangrijkste dat we kunnen doen is het herdenken – niet alleen de mensen die we hebben verloren, maar ook de liefde die we delen met elkaar en met alle andere wezens die over de aarde lopen en vliegen.
‘In vogelvlucht’ betekent het kortste pad tussen twee punten. Als het op genezing aankomt, is het enige pad dat ik ken rechtstreeks naar het hart van genezing gaan: moedig ons verdriet tegemoet rennen, wat onze liefde is. Ik geloof dat dit het meest integrale werk is dat we kunnen doen als we onze planeet willen genezen. Misschien was de gevleugelde bezoeker van Poe geen instrument van marteling, maar van acceptatie – een die hem leerde dat er geen weg meer terug was, dat de enige weg vooruit via hem liep. Als dat zo is, dan is de raaf echt wijs, de bewaarder van de eenvoudigste en meest heilige geheimen van het leven: Ihet gaat door.
