Te midden van de verre geluiden van bommen en geweervuur hoorden we kerkklokken luiden aan de rand van Beiroet. Toen zagen we een grote groep mensen bijeenkomen, allemaal in het zwart gekleed.
Ze moesten naar de Maronitische gebedsplaats, de Heilig Hartkerk, komen om de dood te herdenken van een man genaamd Sami Ghafari.
De 66-jarige man kwam om het leven bij een drone-aanval op een dorp in het zuiden Libanon.
Irans laatste oorlog: VS vallen zestien ‘mijnenwerpboten’ aan
De gemeente herdenkt ook de dood van het dorp zelf.
De gemeenschap, Alma al Shaab, herbergt ongeveer 200 christelijke gezinnen die allemaal gedwongen werden hun huizen te ontvluchten.
De laatste groep vluchtelingen, 83 mensen, was die ochtend door VN-vredeshandhavers het gebied uit geleid – de meerderheid ging rechtstreeks naar de kerk.
We spraken met bewoner Elias Konsol toen hij uit zijn auto stapte. Hij zei dat de afgelopen negen dagen “verschrikkelijk” waren geweest.
“Elke dag dat we slapen, weten we ’s morgens niet of we nog leven”, zei hij.
“Was er een moment,” vroeg ik, “dat je dacht: ‘Oké, we moeten gaan?’”
Elias zegt dat de afgelopen negen dagen ‘eng’ waren
“Gisteren, middernacht,” antwoordde hij. “We dachten dat ze naar binnen zouden gaan.”
“Wie, de Israëlieten?”
‘Ja, (Israël) kwam naar Alma’, zei Elias. “Wat zullen we doen?”
Er hangt een wolk van verdriet boven de kerk en we zien hoe leden van de gemeente worstelen om hun emoties onder controle te houden. Velen zagen er uitgeput uit.
De begrafenis vond plaats in een maronitische kerk aan de rand van Beiroet
Op 1 maart luidden inwoners van Alma al Shaab de dorpskerkklok toen ze hoorden dat het Israëlische leger een evacuatiebevel had uitgevaardigd waarin hen werd geëist te vertrekken.
Maar velen weigerden hun huizen te verlaten.
Toen Israël het dorp begon te bombarderen, brachten de bewoners hun dekens en slaapspullen mee en verzamelden zich in de hal onder de kerk.
De dorpelingen zochten onderdak onder hun kerk
Een van de dorpelingen, Joe Sayyah, vertelde ons dat ze hebben geprobeerd zich aan te passen.
‘Elke dag om vijf of zes uur gaan we onder de kerk door naar de zaal. Dan vinden er overal in het dorp schietpartijen en stakingen plaats, zelfs overdag’, zei hij.
‘We kunnen alleen ons huis controleren en terugkomen. Verder kunnen we niets doen.’
‘Wij zijn niet de 83 martelaren’
Het lijkt erop dat de dood van Sami Ghafari de druppel was. Hij werd gedood, zeiden bewoners, door een Israëlische raket terwijl hij groenten in zijn tuin water gaf
De burgemeester van Alma al Shaab heet Shady Saayah en hij ziet er wanhopig uit. Hij had een vriend verloren, evenals zijn dorp.
“Wat heb je in gedachten?” vraag ik.
“Het verlies, het verlies van ons land, het verlies van onze waardigheid, van Libanon begon bij Alma (al Shaab).”
Lees meer:
Waarom duurde het zo lang voordat Britse oorlogsschepen werden ingezet?
Wat steekt de Straat van Hormuz over?
VN-troepen hielpen de overgebleven bewoners te evacueren
De burgemeester zei dat de overgebleven dorpelingen besloten te vluchten toen de commandant van het plaatselijke VN-vredeshandhavingsdetachement (UNIFIL) zei dat ze hen niet konden beschermen.
“Hij zei dat je het recht hebt om te blijven, maar als je dat doet, zijn wij niet verantwoordelijk. Het is erg gevaarlijk. We hebben de priester gevraagd contact op te nemen met het Vaticaan, (en zij zeiden) dat het aan jou is, dus heeft iedereen ons verlaten.
“Dus hebben we besloten dat wij niet de 83 martelaren zijn.”
Burgemeester Shady Saayah pronkt met een tatoeage van het kruis en de beschermheilige van Libanon
Vervolgens trok hij zijn jasje uit en liet me de tatoeage van het kruis en de patroonheilige van Libanon op zijn linkerarm zien.
‘Wij geloven in heiligen, niet in wapens’, zei hij. “Het enige wat we willen is vrede.”
Deze bijeenkomst in de Heilig Hartkerk is een van de vele verhalen – uit een oorlog die meer dan een week heeft geduurd. Dit conflict heeft echter een humanitaire ramp veroorzaakt die een land op zijn kop heeft gezet.
