Wat zijn de slechtste Black Ops 7-kaarten en hoe kunnen ze worden opgelost?

Het assortiment Black Ops 7-kaarten is momenteel uitgebreid, van kleine gevechtskaarten van dichtbij tot grote, intense steden die worden belegerd. Er zijn echter enkele klachten die moeten worden geuit.

Kaartontwerp is lange tijd een belangrijk onderdeel geweest van Plichtsroep franchise, en ondanks enkele vaak herziene handelsmerkinstellingen lijkt de serie de innovatie te hebben verruild ten gunste van archetypische ontwerpen die de serie niet vooruit helpen.

Er zijn 19 Black Ops 7 multiplayer-kaarten, waaronder twee in de nieuwste spelmodus, Skirmish.

Gedurende de hele selectie strijden spelers in verlaten ziekenhuizen, aan boord van cruiseschepen en op erfgoedlocaties. Maar ondanks de diversiteit waren de kaarten van Black Ops 7 bij de lancering te sterk afhankelijk van oude, beproefde kaartindelingen om naam te maken.

Van alle kaarten had ik het minst plezier in Hijacked. Deze kaart, een van de vele Black Ops 7-kaarten uit Black Ops 2, wordt bepaald door de zeer kleine gevechtszones, smalle gangen en ondergrondse passages. Het is te klein om te genieten van de op doelstellingen gebaseerde spelmodi, en Team Deathmatch laat je rechtstreeks naar een locatie springen waar een vijand al op zijn doelwit mikt. Het ruikt naar Black Ops – dichtbij, snel en frustrerend – en helaas is het ook niet evenwichtig genoeg om enige lof te rechtvaardigen.

Hetzelfde geldt voor Flagship, dat zich aan boord van de buiten gebruik gestelde USS Barack Obama bevindt. De kaart wordt bepaald door bewegende machines en geconcentreerde gevechtszones, een kenmerk van de kaartindelingen van Black Ops 7.

Nogmaals, deze kaart is niet geschikt voor iedereen die de kaart bezit Black Ops 7-uitrusting beschikt niet over twee machinepistolen. Dit is niet echt een probleem op een kaart als Toshin, die opvalt dankzij de uitkijkpunten en open ruimtes, die eigenlijk een aanvulling vormen op de compacte lay-out.

Interessant is dat je het kaartontwerp van Call of Duty het meest ziet schitteren in de kaarten die speciaal voor Skirmish zijn ontworpen. In zowel Edge als Tide integreren grote kaarten kleine gevechtszones in grotere scènes slagveld. Je ziet gevechten die worden geïnitieerd door sluipschutters in beweging, tactische sluipschutters die achterblijvers aanvallen en zware artillerieschutters die een verdedigende rol spelen. De variatie die de grotere maps vereisen, dwingt spelers om tactisch na te denken, met teamwerk in gedachten, en het valt niet te ontkennen dat dit de beste Call of Duty-ervaring tot nu toe is.

Black Ops 7 vertrouwt op de typische formule van de franchise; de meeste kaarten zijn opzettelijk klein, waardoor spelers snel aan killstreaks kunnen beginnen. Helaas is dit een verouderde manier van spelen, en het is duidelijk dat spelers nu veel meer geïnteresseerd zijn in langzamere, betekenisvollere strategieën.

Schermutseling, de reddende genade van Black Ops 7 die geen bestaansreden heeft, is de enige reden waarom de grotere kaarten van Black Ops 7 bestaan, en daarvoor moeten we dankbaar zijn. Een andere reden waarom ik geloof dat Edge en Tide nuttige kaarten zijn, is vanwege de minimale ontwerpelementen in de nabije toekomst.

Hoewel kaarten als Blackheart en The Forge vol zitten met verbazingwekkende technologie en steeds veranderende stadia, lijden ze uiteindelijk allemaal onder hetzelfde vergeetbare ontwerp. In sommige opzichten zijn de futuristische elementen bijna een pijnlijke plek om naar te kijken. De kaarten van Skirmish zijn daarentegen wat realistischer en in sommige opzichten tijdloos: gewone gebouwen, een gebrek aan onherkenbare technologie en flitsende lichten, en een overvloedige mix van natuur.

De multiplayer-kaarten van Black Ops 7 mislukken grotendeels omdat ze te veel doen, en dat wordt nog duidelijker als je ze vergelijkt met de multiplayer-kaarten van Black Ops 7. beste Call of Duty-kaarten.

Dit probleem is minder een probleem in de zombiekaarten Ashes of the Damned en Vandorn Farm van Black Ops 7, die zich beide richten op meeslepende horrorthema’s in plaats van op de hyperfuturistische en klinische ontwerpen die typerend zijn voor hun multiplayer-kaarten.

Typisch voor een game die zich afspeelt in 2035: veel van de vlaggenschipkaarten van Black Ops 7 zien eruit als iets dat rechtstreeks uit een Embark Studios-game komt. Het is logisch dat Activision’s ontwerpethos voor de game samenkomt op dit punt van neofuturisme; somber, vergeetbaar, saai en zielloos. De franchise heeft duidelijk geen ideeën meer en heeft gekozen voor het meest voorspelbare ontwerp.

Het kan niet worden ontkend dat als de ontwikkelaars zich hadden geconcentreerd op een diverse lay-out, in tegenstelling tot flitsende reclameborden en afleidende neonverlichting op de kaarten, spelers een betere ontvangst van het spel zouden hebben gehad. Het is dan ook geen verrassing dat de recensies voor de game grotendeels neigen naar ‘Mostly Negative’ op Steam.