De start van het nieuwe jaar luidt een onheilspellende dag in de NFL in: Black Monday, de dag waarop coaches (meestal) het grootste risico lopen hun baan te verliezen. Black Monday vindt plaats op de dag nadat het reguliere seizoen is afgelopen, een tijd waarin bijzonder hard wordt teruggekeken op overwinningen, verliezen en totale mislukkingen.
Op de lijst met slachtoffers staat onder meer Raheem Morris, die op zondag 4 januari zijn baan bij de Atlanta Falcons verloor; Kevin Stefanski, Pete Carroll en Jonathan Gannon werden op Zwarte Maandag 5 januari ontslagen door respectievelijk de Cleveland Browns, Las Vegas Raiders en Arizona Cardinals; John Harbaugh, die op dinsdag 6 januari werd ontslagen door de Baltimore Ravens; en Mike McDaniel, wiens ontslag bij de Miami Dolphins donderdag 8 januari werd aangekondigd.
In de NFL en andere sportcompetities zijn prestatiestatistieken heel duidelijk en openbaar. Dus als coaches niet genoeg Ws leveren, zou het dan geen radicale verantwoordelijkheid zijn om degenen die niet presteren te laten gaan? En kan het bedrijfsleven hieruit een les leren?
“Prestatiebeheer met hoge zichtbaarheid”
Die kant-en-klare mentaliteit biedt geen model van verantwoordelijkheid tegenover traditionele werkomgevingen buiten de sportwereld, zegt Mario Avila, universitair docent Management Practice aan de Vanderbilt University. Snel bedrijfMaar het biedt een ‘goed zichtbaar prestatiemanagementmodel’ dat de hogere regionen van het Amerikaanse bedrijfsleven zou kunnen dienen.
Het op deze manier conceptualiseren van prestaties in de NFL is mogelijk omdat alle ogen op het veld gericht zijn naarmate het spel vordert. En “hoewel deze KPI’s zeer krachtig zijn, en het hebben van duidelijke prestatie-indicatoren zeer krachtig en belangrijk is, ligt het verschil tussen de NFL en het traditionele bedrijfsleven in het bedrijfsleven”, zei Avila ook, waar de verantwoording anders functioneert. Een voetbalcoach moet rekening houden met blessures, de selectie en het geduld van de eigenaar; factoren waar een CEO niet aan denkt. Daarom voegde Avila eraan toe: “verantwoording is heel anders.”
Maar dat betekent niet dat bedrijfsleiders geen lessen kunnen trekken uit de NFL en Black Monday. Bovenaan de lijst staan duidelijkheid en feedbackloops, legt hij uit.
“Er is veel duidelijkheid over wat KPI’s zijn” in een game, en KPI’s bieden “onmiddellijke feedback: win of verlies je? Haal je de juiste cijfers of worden de verwachtingen waargemaakt? Het is goed zichtbaar, je staat voor miljoenen kijkers en is elk weekend te zien.”
Een manager die aan een bureau werkt, voert misschien geen oorlog op het veld tegen 53 tegenstanders, maar hetzelfde gebeurt nog steeds; het meeste werk gaat immers over het bereiken van doelen en uiteindelijk over winnen.
Meer een les in teamwerk dan een les over verantwoordelijkheid
Voetbal biedt ook veel lessen in leiderschap en teamwerk, iets dat ingebed is in de ruggengraat van de sport, zegt Stephen Master, adjunct-assistent-professor van Marketing aan de Stern School of Business van de Universiteit van New York vertelt het verhaal Snel bedrijf.
Sport gaat “over teamwerk: het gaat erom dat iedereen zo goed mogelijk bijdraagt, en het gaat over cultuur.” Net als in een traditionele kantooromgeving, “als er iemand is die een negatieve indruk wekt en een kankergezwel is in de kleedkamer, en hij/zij geen goede teamgenoot is… dan is dat hetzelfde wat je kunt riskeren in het Amerikaanse bedrijfsleven, waar iemand eigenlijk alleen maar geïnteresseerd is in zijn eigen prestaties en zijn/haar persoonlijke groeidoelen.”
Als leiderschap werkervaring heeft gestimuleerd – voetbalspelers krijgen trofeeën, werknemers van bedrijven misschien bonussen – moeten die prikkels ‘ook gekoppeld worden aan
bedrijfsprestaties of divisieprestaties, en dat is hetzelfde in elke sport, maar vooral in voetbal”, voegde hij eraan toe. Zoals Master zei: een quarterback van elk team kan de beste ter wereld zijn, maar als de aanvalslinie niet goed functioneert, zal het team niet winnen.
De echte conclusie
Als er één ding is dat bedrijfsleiders moeten vermijden, dan is het de wegwerpcultuur van leiderschap in de NFL, die “schadelijk is voor zakelijk succes op de lange termijn”, aldus Avila. Mensen in een omgeving brengen waar ontslagen en massaontslagen welig tieren – waar een slechte start je na twee seizoenen je baan kan kosten – is niet iets dat het bedrijfsleven zou moeten navolgen als er zorgen zijn over het moreel van het bedrijf.
De elkaar kruisende gesprekken met de NFL en het Amerikaanse bedrijfsleven roepen ook vragen op over de resultaten op de lange termijn versus de lange termijn. winst op de korte termijn, legt Dae Hee Kwak, directeur Graduate Programs en Associate of Sport Management aan de Universiteit van Michigan, uit. Snel bedrijf. De NFL “is gebouwd voor sprints van 17 weken, terwijl gezonde bedrijven zijn gebouwd voor marathons van 50 jaar. Als je NFL-logica toepast op marathons, zul je nooit genoeg lopers overhouden om de race uit te rijden.”
Een omgeving vol angst zal weinig doen om marathonlopers – of misschien voetbalcoaches – aan te moedigen hun werk zonder angst te doen, beaamt Avila. “Incentives om nu te winnen doen afbreuk aan de capaciteitsopbouw op de lange termijn”, zei hij. “Maar als we kijken naar enkele van onze organisaties in het hele land die het meest succesvol zijn… kortetermijnprikkels en een win-nu-mentaliteit veranderen dat gedrag echt.”
‘Angst staat het leren in de weg’, vervolgde hij. “Omdat mensen zichzelf gaan beschermen in plaats van experimenteren.” Succes is gebaseerd op risico, en “Je wilt dat mensen in je bedrijf risico’s nemen. Als je een veilige omgeving creëert, zullen mensen meer risico’s nemen. Als ze bang zijn om ontslagen te worden, zullen ze terughoudend zijn om risico’s te nemen, wat leidt tot verminderde innovatie en verminderde groei.”
Terwijl eindeloze pagina’s kranten en websites zich vullen met verhalen over massaontslagen, is misschien wel een van de belangrijkste lessen van de NFL het punt van Avila: om te slagen moeten werknemers – alle werknemers – worden aangemoedigd om iets nieuws te proberen, en misschien zelfs te falen, voordat ze erbovenuit kunnen stijgen.
Radicale verantwoordelijkheid mag dan een steunpilaar zijn in de NFL, maar dat betekent niet dat het ook echt werkt in andere werkomgevingen – of zelfs maar overwogen moet worden. Als succes op de lange termijn het doel is, moeten bedrijfsleiders wellicht de voetbalcoaches hun werk laten doen…terwijl zij hun eigen werk doen.
