Er is een verschil, natuurlijk tussen ‘muziek spelen’ en ‘naar muziek luisteren’. De eerste is gewoon een geweldige manier om de stilte te onderbreken terwijl je doorgaat met een of andere taak, terwijl de laatste een manier is om je mee te nemen naar een wereld van emotie en expressie. Hoewel de eerste methode dus geen buitengewoon kwaliteitsniveau vereist om effectief te zijn, zal de tweede methode zeer nuttig zijn omdat deze zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke bedoeling van de kunstenaar klinkt. Voor digitale muziek is het verliesvrije audio.
Je hebt de laatste tijd waarschijnlijk meer gehoord over verliesvrije audio, dankzij de toenemende populariteit ervan muziekstreamingdienst bieden het aan als onderdeel van hun abonnement, de laatste Spotify. Maar wat is verliesvrije audio precies, hoe krijg je die, en maakt het echt een verschil? Laten we het bespreken.
Inhoud
Wat is verliesloze audio?
Met de voor de hand liggende risico’s is verliesvrije audio digitale audio waarbij de oorspronkelijke informatie in de opname niet verloren gaat. Dit betekent niet dat het bestand niet is gecomprimeerd; zowel lossless als “lossy” bestanden hebben een compressieproces ondergaan om ervoor te zorgen dat het digitale bestand een beheersbare grootte heeft, zodat het betrouwbaar kan worden gestreamd. Het is de grootte van het bestand na compressie die bepaalt of het bestand verliesvrij is of niet – en er zijn twee cijfers die hier relevant zijn.
De eerste is de ‘sample rate’, het aantal keren per seconde dat een analoog audiosignaal wordt onderzocht terwijl het wordt omgezet in digitale informatie. Hoe hoger de bemonsteringssnelheid, hoe nauwkeuriger de digitale informatie. Een cd heeft bijvoorbeeld een bemonsteringssnelheid van 44,1 kHz, wat betekent dat het analoge signaal 44.100 keer per seconde wordt bemonsterd wanneer het wordt omgezet naar digitaal.
Vervolgens is er de ‘bitdiepte’, die aangeeft hoeveel van de analoge geluidsgolf door elk signaalmonster wordt opgevangen. Hoe hoger het getal, hoe meer analoge audiosignalen worden onderzocht en hoe nauwkeuriger de transcriptie van informatie van analoog naar digitaal. Dit zorgt ook voor een groter dynamisch bereik, oftewel de afstand tussen de stilste en luidste momenten in een opname. Compact discs gebruiken 16-bits audio.
De 16-bit/44,1 kHz-resolutie die op compact discs wordt gebruikt, werd ten tijde van de ontwikkeling van de technologie erkend als het beste compromis tussen het vastleggen van zoveel gegevens als het menselijk oor kan horen en het binnen een beheersbare grootte houden van digitale audiobestanden. En dit geldt ook: elk digitaal audiobestand met een resolutie van minimaal 16-bit/44,1 kHz kan als verliesvrij worden beschouwd, zolang het maar wordt opgeslagen in een verliesvrij formaat zoals FLAC (Free Lossless Audio Codec) of natuurlijk op een compact disc. Alles wat minder is dan dit – vaak anders uitgedrukt, in kbps – kan gerust ‘lossy’ worden genoemd, terwijl alles wat groter is ons meeneemt naar het rijk van ‘hoge resolutie’ audio (wat uiteindelijk hoger is dan cd-kwaliteit, maar over het algemeen wordt beschouwd als iets met een bitdiepte van 24-bit of hoger).
Is verliesloze audio beter dan gewone audio?
Het korte antwoord: ja. Informatie is immers kennis, en kennis is macht – of, in dit geval, kennis is toegang tot zoveel mogelijk audio-informatie, waardoor je muziek klinkt zoals de artiest het bedoeld heeft.
Een iets langer antwoord: ja, zolang je apparatuur gebruikt die alle informatie in een verliesvrij audiobestand kan weergeven, zal het beter* klinken dan een verliesvrij audiobestand. Dit betekent alles: van de bron van uw muziek, hoe goed digitale informatie wordt omgezet naar analoog, de versterking ervan en ten slotte de luidsprekers of hoofdtelefoons die deze informatie aan uw oren presenteren.
