Wie heeft er baat bij kunstmatige intelligentie? Deze fundamentele vraag, die vooral opvallend is geworden tijdens de opkomst van AI in de afgelopen jaren, was woensdag een belangrijk onderwerp op een conferentie in MIT, toen sprekers en publiek worstelden met verschillende dimensies van de impact van AI.
In een van de keynote-toespraken op de conferentie riep journaliste Karen Hao ’15 op tot een verandering in de richting van de AI-ontwikkeling, inclusief het afstappen van het massale gebruik van data, datacentra en modellen die worden gebruikt om tools te ontwikkelen onder de noemer ‘kunstmatige algemene intelligentie’.
“Deze schaal is niet nodig”, zegt Hao, die een prominente figuur is geworden in AI-discussies. “Je hebt niet zoveel AI en computing nodig om de voordelen te realiseren.” Het is waar, voegde hij eraan toe: “Als we echt willen dat AI wijdverspreide voordelen biedt, moeten we snel afstand nemen van deze aanpak.”
Hao is een voormalig medewerker van Wall Street Journal En MIT-technologierecensieen auteur van het boek uit 2025, ‘Empire of AI.’ Hij heeft uitgebreid gerapporteerd over de groei van de AI-industrie.
In zijn opmerkingen schetste Hao de enorme omvang van de datasets die de grootste AI-bedrijven nu gebruiken om grote taalmodellen te ontwikkelen. Hij benadrukte ook enkele van de gevolgen van deze toename, zoals het enorme energieverbruik en de uitstoot van grootschalige datacenters, die ook grote hoeveelheden water verbruiken. Op basis van zijn eigen rapportage merkte Hao ook de menselijke tol op van het invoerwerk van werknemers in de mondiale gig-economie, die gegevens handmatig invoeren voor grootschalige modellen.
In plaats daarvan, zo stelt Hao, zou er een alternatief pad naar AI kunnen bestaan in het voorbeeld van AlphaFold, een Nobelprijswinnend hulpmiddel dat wordt gebruikt om eiwitstructuren te identificeren. Dit vertegenwoordigt het concept van “kleine, taakspecifieke AI-modellen die een breed scala aan problemen aanpakken die overeenkomen met de rekenkracht van AI”, aldus Hao.
Hij voegde eraan toe: “Het is getraind op een zeer zorgvuldig samengestelde dataset die alleen te maken heeft met het probleem: eiwitvouwing en aminozuursequencing.… Er is geen behoefte aan een snelle supercomputer omdat de dataset klein is, het model klein is en nog steeds enorme voordelen biedt.”
In haar tweede toespraak onderstreepte deskundige Paola Ricaurte het belang van een doelgerichte benadering van AI, en schetste zij een aantal conceptuele sleutels om het nut van AI te evalueren.
“Het heeft geen zin om technologie te hebben die niet reageert op de gemeenschappen die er gebruik van zullen maken,” zei Ricaurte.
Hij is professor aan Tecnologico de Monterrey in Mexico en lid van de faculteit van het Berkman Klein Center for Internet and Society aan de Harvard University. Ricaurte heeft ook zitting gehad in commissies van deskundigen, zoals het Global Partnership for AI, UNESCO AI Ethics Experts Without Borders en het Women for Ethical AI-project.
Dit evenement wordt georganiseerd door het MIT-programma in vrouwen- en genderstudies. Manduhai Buyandelger, programmadirecteur en hoogleraar antropologie, verzorgde het voorwoord.
Het evenement, getiteld ‘Gender, Empire, and AI: Symposium and Design Workshop’, werd gehouden in een conferentieruimte van het MIT Schwartzman College of Computing, met meer dan 300 mensen aanwezig voor de keynote talk. Er zijn ook delen van de show gewijd aan discussiegroepen, en middagsessies over design, in een zestal verschillende vakgebieden.
In zijn lezing bekritiseerde Hao de vaak ondoorzichtige aard van het AI-discours en voerde aan dat dit een meer doordachte discussie over de richting van de industrie belemmert.
“Een van de uitdagingen bij het praten over AI is dat er geen specificiteit is in de term ‘kunstmatige intelligentie’”, zei Hao. “Het lijkt op het woord ’transport’. Je kunt naar alles verwijzen, van fietsen tot raketten.” Daarom, zei hij, “als we het hebben over het verkrijgen van toegang tot de voordelen, moeten we eigenlijk heel specifiek zijn. Over welke AI-technologieën hebben we het en over welke technologieën willen we meer?”
Volgens hem is kleinere uitrusting – meer vergelijkbaar met een fiets, om een analogie te gebruiken – nuttiger in het dagelijks leven. Als ander voorbeeld noemde Hao het Climate Change AI-project, dat zich richt op tools die kunnen helpen de energie-efficiëntie van gebouwen te verbeteren, emissies te volgen, toeleveringsketens te optimaliseren, extreem weer te voorspellen en meer.
“Dit is de visie op AI die we moeten opbouwen”, zei Hao.
Concluderend moedigde Hao het publiek aan om actieve deelnemers te worden aan AI-gerelateerde discussies en projecten, waarbij hij zei dat de ontwikkeling van deze technologie onzeker is en dat publieke interventie belangrijk is.
Hao citeerde auteur Rebecca Solnit en suggereerde aan het publiek: “Hoop ligt in het uitgangspunt dat we niet weten wat er zal gebeuren, en dat er in de uitgestrektheid van onzekerheid ruimte is voor actie.” Hij merkte ook op: “Ieder van jullie speelt een actieve rol in het vormgeven van technologische ontwikkelingen.”
Ricaurte moedigde de aanwezigen ook aan om proactief deel te nemen aan AI-vraagstukken, waarbij hij stelde dat technologie het beste zal werken wanneer aan de dringende dagelijkse behoeften van alle burgers wordt voldaan.
‘Wij hebben de verantwoordelijkheid om de hoop waar te maken’, zei Ricaurte.
