De vrouw zou haar familie hebben verteld dat ze medische hulp bij het sterven nodig had vanwege haar verslechterende toestand, maar ondanks dat ze de medici had verteld dat ze van gedachten was veranderd, werd ze de volgende dag geëuthanaseerd.
Een vrouw werd ’tegen haar wil’ geëuthanaseerd een dag nadat ze zei dat ze er niet langer mee door wilde gaan geholpen bij het sterven nadat haar man ‘moe’ werd door de zorg voor haar.
Eenvoudigweg ‘mevrouw B’ genoemd, de Canada Deze vrouw van in de tachtig had een bypass-operatie aan de kransslagader ondergaan en ondervond daarna verschillende complicaties, waaronder ademhalingsfalen waarvoor specialistische behandeling in het ziekenhuis nodig was en verdere operaties. Toen haar gezondheid begon te verslechteren, besloot mevrouw B de verdere behandeling stop te zetten en palliatieve zorg te krijgen.
Er werd steun voor haar en haar familie geregeld en ze werd naar huis gestuurd waar haar man voor haar zorgde. Vervolgens zou hij zijn familie hebben verteld dat hij medische hulp bij sterven (MAiD) wilde, een Canadese wet die in aanmerking komende patiënten toestaat medische hulp aan te vragen. medische professional helpen om een einde aan zijn leven te maken, hetzij door medicijnen aan een arts te geven, hetzij door een recept te geven dat de patiënt zelf kan innemen.
LEES MEER: De terminaal zieke vader stierf in hartverscheurende pijn nadat hij Dignitas niet kon betalenLEES MEER: De regering is van plan mensen in hun eigen huis te laten sterven, niet in ziekenhuizen
Patiënten wachten vaak weken, maar als zorgverleners de zaak medisch urgent achten, kan dit soms nog dezelfde dag gebeuren. In een rapport van de hoofdlijkschouwer van Ontario waarin de MAiD-praktijken werden beoordeeld, werd de bezorgdheid geuit dat beschermende maatregelen werden uitgehold en tot twijfelachtige sterfgevallen leidden, waarbij de nadruk werd gelegd op het geval van mevrouw B.
Zelfs met de hulp van een palliatief zorgteam met verpleegkundigen zou de echtgenoot van mevrouw B. nog steeds moeite hebben om de hoeveelheid zorg te krijgen die hij nodig heeft. In het rapport wordt uitgelegd dat mevrouw B vervolgens “naar verluidt haar wens voor MAiD aan haar familie heeft geuit” en dat “diezelfde dag haar partner namens haar contact heeft opgenomen met een verwijzingsdienst.”
De volgende dag had ze een ontmoeting met een MAiD-beoefenaar die beoordeelde of ze in aanmerking kwam, maar volgens rapporten “vertelde ze naar verluidt de MAiD-beoordelaar dat ze haar verzoek wilde intrekken, daarbij verwijzend naar persoonlijke en religieuze waarden en overtuigingen.” Hij vertelde de beoordelaar dat “het nastreven van intramurale palliatieve zorg/hospicezorg en palliatieve sedatie beter aansluit bij zijn doelstellingen rond het levenseinde.”
De volgende dag werd mevrouw B met spoed naar de afdeling spoedeisende hulp van een plaatselijk ziekenhuis gebracht, waar haar toestand stabiel was, maar “er werd opgemerkt dat haar partner last had van verpleegstersvermoeidheid”. Haar palliatieve zorgarts vroeg om een verwijzing voor intramurale palliatieve zorg of hospicezorg vanwege de uitputting van haar man, maar het verzoek werd afgewezen “omdat het niet voldeed aan de hospicecriteria voor het levenseinde.”
Diezelfde dag heeft haar man een tweede spoedbeoordeling voor MAiD aangevraagd en later die dag heeft een andere beoordelaar de beoordeling uitgevoerd en vastgesteld dat mevrouw B in aanmerking komt voor MAiD. Er werd contact opgenomen met de oorspronkelijke beoordelaar, maar deze verwierp het laatste besluit en gaf aanleiding tot bezorgdheid. Volgens het rapport: “Deze MAiD-beoefenaars uitten hun bezorgdheid over de noodzaak van ‘urgentie’ en een gedeeld geloof in de behoefte aan uitgebreidere evaluaties, drastische veranderingen in het perspectief op doelen aan het levenseinde, en de mogelijkheid van dwang of ongepaste beïnvloeding (dat wil zeggen als gevolg van burn-out bij zorgverleners).
De oorspronkelijke behandelaar verzocht om de volgende dag mevrouw B. te bezoeken voor een herbeoordeling, maar hun verzoek werd afgewezen door de MAiD-aanbieder “vanwege hun klinische mening dat de klinische omstandigheden onmiddellijke zorg vereisten”. In plaats daarvan werd een derde beoordelaar ingeschakeld om een “virtuele beoordeling” uit te voeren en zij waren het met de tweede beoordelaar eens dat mevrouw B in aanmerking komt voor MAiD.
Mevrouw B werd diezelfde avond geëuthanaseerd. Leden van de MAiD Death Review Committee in Ontario uitten in hun rapport hun bezorgdheid over de manier waarop mevrouw B. werd behandeld, omdat veel leden ‘geloofden dat de korte periode het niet mogelijk maakte om alle aspecten van de sociale toestand van mevrouw B., de toestand rond het levenseinde en haar zorg te onderzoeken.’
Volgens het rapport: “De meeste leden waren bezorgd dat er geen klinische indicatie was voor beoordeling op dezelfde dag en het verstrekken van MAiD, waarbij complexe omstandigheden geïdentificeerd konden worden die baat zouden kunnen hebben bij de mogelijkheid om te verkennen en te navigeren.” Items die verder onderzoek behoeven zijn onder meer: ”De impact van het weigeren van ziekenhuisdiensten, aanvullende zorgopties, de belasting van zorgverleners, consistentie van MAiD-verzoeken en verschillende perspectieven van MAiD-behandelaars.”
De vermoeidheid van de echtgenoot werd ook door de leden besproken, en velen uitten “bezorgdheid over de mogelijkheid van externe dwang die voortkomt uit de ervaringen van verpleegkundigen met vermoeidheid en gebrek aan toegang tot palliatieve zorg in intramurale of ziekenhuisomgevingen”. Volgens het rapport: “De leden merkten op dat de partner van mevrouw B. de belangrijkste pleitbezorger was voor en leiding gaf aan de toegang tot MAiD, met beperkte documentatie dat het proces onafhankelijk werd uitgevoerd.”
Ze merkten ook op dat “MAiD-beoordelingen werden voltooid terwijl de partner aanwezig was”, wat zou kunnen betekenen dat de vrouw zich onder druk gezet voelde om toestemming te geven. Sommige leden vroegen zich af of familieleden iemand zouden mogen doorverwijzen voor een MAiD-beoordeling, waarbij ze de bezorgdheid benadrukten dat “verwijzing van een familielid voor MAiD het risico met zich meebrengt dat het verzoek niet zelfgestuurd is en problemen veroorzaakt zoals externe druk.” Leden van de beoordelingsraad zeiden ook dat “elke plotselinge verandering in haar verzoek of besluit om toegang te krijgen tot MAiD besproken, begrepen en gedocumenteerd had moeten worden.”
Dr. Ramona Coelho, een huisarts en lid van de commissie, schreef een recensie van het rapport waarin hij zeer kritisch was over de zaak van mevrouw B. Hij zei: “De nadruk moet liggen op het waarborgen van palliatieve zorg en adequate ondersteuning voor mevrouw B. en haar partner. De hospice- en palliatieve zorgteams moeten onmiddellijk opnieuw worden ingeschakeld, gezien de ernst van de situatie.”
Hij schreef voor de denktank van het Macdonald Laurier Institute en vervolgde: “Bovendien heeft de MAiD-aanbieder het proces versneld, ondanks de zorgen van de eerste beoordelaar en mevrouw B, zonder volledig rekening te houden met de impact van de vermoeidheid van haar partner.” Hij benadrukte ook de “alarmerende trend” van MAiD-rushes, wijzend op West-Ontario, “waar MAiD-sterfgevallen op dezelfde dag en de volgende dag het meest voorkomen.”
Hij legde uit dat dit “zorgen doet rijzen over het feit dat sommige MAiD-aanbieders geneigd zouden kunnen zijn patiënten gemakkelijk goed te keuren voor voortijdige sterfte, in plaats van ervoor te zorgen dat patiënten toegang hebben tot adequate zorg of uit te zoeken of hun lijden kan worden genezen.” Hij voegde eraan toe: “Dit benadrukt een zorgwekkende trend waarbij de snelheid van MAiD-voorziening voorrang krijgt boven patiëntgerichte zorg en ethische waarborgen.”
