Op de avond werd ook de lancering gevierd van Rose’s limited edition Havana Club Añejo 7 Años-fles, maar dit benadrukte alleen maar het altruïsme. De zaal staat vol met eten en mode, met Midden-Amerikaanse en Caribische smaken: denk aan macaroni en kaassnacks, bakbananentostones gegarneerd met avocado, rumpunch en gouden mojito’s. Aan dek, Sasa Crnobrnja, Juda En Hamer het leveren van een reeks keuzes die ervoor zorgen dat stilstaan sociaal onaanvaardbaar voelt, waarbij dancehall, dub, house en diepe stukken worden verweven tot iets opwindends en losgeslagen. “Gemeenschap, plezier en saamhorigheid vormen de kern van onze beide werelden”, zei Rose na de avond, sprekend over het gedeelde ethos achter deze relatie. “En dit evenement gaat over het vieren van ons erfgoed en tegelijkertijd het inzamelen van zinvolle fondsen en bewustwording voor degenen die aan het herbouwen zijn na de verwoesting van de orkaan Melissa.” Jamaica is de reden dat we samenkomen, maar Londen is de taal waarin het allemaal gebeurt.
Uiteraard deed ik mee aan de trekking, waarbij één lot met vier nummers voor £10 werd aangeboden en twee loten – acht nummers in totaal – voor £15. De trekking zelf, deels theater, deels totale chaos, vol gelach en aanstekelijke energie, werd verlevendigd door de onstuimige aanwezigheid van dragqueens uit Oost-Londen. Een man om te houden.
Ze draagt een catsuit met cheetah-print en groot pastelroze haar en grijpt elk moment aan door “Tromgeroffel, alstublieft!” te roepen, en vraagt haar even geschikte assistent om aan de drumknop te draaien en bam! er komt een nummer uit en uit de menigte komt een winnaar naar voren. Er zijn in totaal ongeveer 10 prijzen, variërend van T-shirts tot Havana Club-cadeausets – inclusief kopjes, shakers en alcohol – en de créme de la créme, unieke Havana Club x Martine Rose-gouden cadeauzakjes. Als het geluk niet aan jouw kant was, waren ‘For Jamaica’-t-shirts, bedrukt met afbeeldingen van papegaaien en palmbomen, onmiddellijk te koop en werden al snel het onofficiële uniform van de avond.
Tegen de tijd dat ik klaar was met mijn interview en de rest van de avond in de volledige OOO-modus was gegaan, was ik samengekomen met een groep aardige Britse industriële jongens om rum punch te drinken, geroosterde kip te eten en bij te praten, waarbij ik over alles praatte, van de culturele impact van Rose tot de politiek van rookruimtes. Dit is opnieuw een bewijs van het gevoel van saamhorigheid dat hij koesterde. Ik kwam aan zonder dat ik iemand kende, behalve het huiswerk aan de deur, maar vertrok met nieuwe connecties en dat warme, zinderende gevoel dat je alleen krijgt vanuit de juiste kamer. Anderen uitten ook hetzelfde sentiment. “Ik heb een aantal aardige mensen ontmoet die ik al een tijdje (online) volg. Zij volgen mij (ook) dus ik ontmoette ze en we hadden een geweldig gesprek over het leven, mode en alles”, aldus de maker van modecontent en voormalig profvoetballer. Jean-Claude Mpassy. Martelo, een DJ en oude vriend van Rose, zei dat veel mensen op het feest goede vrienden waren, aangezien “ik aan de telefoon sprak, wat in 2025 een kleine groep mensen is.”
