Onlangs is Iran een frequente tegenstander geweest in cyberspace – en hoewel Iran nog niet de scherpte van Rusland of China heeft getoond, is Iran ‘goed in het vinden van manieren om de impact van hun capaciteiten te maximaliseren’, zegt Jeff Greene, voormalig adjunct-directeur voor cyberbeveiliging bij CISA. Vooral Iran is notoir verantwoordelijk voor een reeks gedistribueerde denial-of-service-aanvallen Wall Street-instellingen dat de financiële markten zorgen baarde, en zijn aanvallen uit 2012 op Saudi Aramco en Rasgas Qatar markeerden enkele van de eerste destructieve cyberaanvallen op de infrastructuur.
Nu overweegt Iran natuurlijk welke instrumenten, netwerken en operaties het zou kunnen gebruiken om een reactie te geven – en waar die reactie precies zou plaatsvinden. Gezien zijn geschiedenis van terreurcampagnes en cyberaanvallen is er geen reden om te denken dat de vergeldingsmogelijkheden van Iran beperkt zijn tot raketten alleen – of zelfs tot het Midden-Oosten.
Wat leidt tot de grootste onbekende:
5. Hoe eindigt het? Er bestaat een onduidelijk verslag van een gesprek uit de jaren zeventig tussen Henry Kissinger en een Chinese leider, op verschillende manieren verteld, hetzij door Mao-Tse Tung, hetzij door Zhou Enlai. Toen hem werd gevraagd naar de erfenis van de Franse Revolutie, antwoordde de Chinese leider: “Het is te vroeg om dat te zeggen.” Het verhaal heeft vrijwel zeker niet plaatsgevonden, maar het is nuttig om een bredere waarheid bloot te leggen, vooral in een 2500 jaar oude samenleving als het Perzische rijk: de geschiedenis heeft een lange staart.
Hoewel Trump (en de wereld) hoopt dat de democratie dit voorjaar in Iran zal worden gerealiseerd Officiële CIA-beoordeling in februari is dat als Khamenei wordt vermoord, hij hoogstwaarschijnlijk zal worden vervangen door een hardline-figuur van de Islamitische Revolutionaire Garde. En inderdaad, het feit dat de vergeldingsaanvallen van Iran tegen andere doelen in het Midden-Oosten de hele zaterdag doorgingen, zelfs na de dood van veel hoge functionarissen van het regime – waaronder naar verluidt de minister van Defensie – ontkende de hoop dat de regering spoedig zou instorten.
De geschiedenis van Iran na de Tweede Wereldoorlog hangt zeker af van drie momenten en hun kruispunt met het Amerikaanse buitenlandse beleid: de CIA-staatsgreep van 1953, de revolutie van 1979 die de sjah ten val bracht, en nu de Amerikaanse aanval van 2026 waarbij de hoogste leider van Iran om het leven kwam. In zijn recente bestseller Koning der koningenOver de val van de Sjah schreef Scott Anderson, een oud-buitenlandcorrespondent, in 1979: “Als je een lijst zou maken van het handjevol revoluties die in de moderne tijd tot veranderingen op wereldschaal hebben geleid, die hebben geleid tot een paradigmaverschuiving in de manier waarop de wereld werkt, zouden de Amerikaanse, Franse en Russische Revoluties waarschijnlijk aan de Iraanse Revolutie worden toegevoegd.”
Het is moeilijk om op dit moment niet te denken dat we een moment beleven dat zo gedenkwaardig is als we nog kunnen begrijpen of voorstellen – en dat we vooral op onze hoede moeten zijn voor voortijdige vieringen of succesverklaringen, gezien de verreikende impact van de Iraanse onrust in het verleden.
Minister van Defensie Pete Hegseth heeft precies dat gedaan herhaaldelijk opschepte over hoe hij ziet dat het militaire en buitenlandse beleid van de Trump-regering een boodschap zendt naar de vijanden van Amerika: “FAFO”, inspelend op een vulgair spreektaal. Maar nu zijn het de VS die het “FA”-gedeelte in het luchtruim boven Iran uitvoeren – en de lange geschiedenis van Iran laat zien dat we nog steeds ver verwijderd zijn van het “FO”-gedeelte waar we de gevolgen kunnen begrijpen.
Vertel ons wat u van dit artikel vindt. Stuur een brief naar de redactie via mail@wired.com.
