Het was alleen maar passend dat Angelo Dundee, die Muhammad Ali door zijn verbazingwekkende carrière van 61 gevechten loodste, op dat moment besefte dat hij over een werkelijk buitengewoon talent beschikte.
Ali en Dundee brachten een relatie tot stand tussen vechter en coach, kort nadat Cassius Clay, zoals hij destijds bekend stond, een gouden medaille won op de Olympische Spelen van Rome in 1960.
Van daaruit werd Clay misschien wel de grootste zwaargewichtbokser aller tijden, maar tijdens zijn elfde professionele wedstrijd wist Dundee zeker dat hij in staat was de prestigieuze titel te behouden.
Samen met zijn flitsende voetenwerk en ongelooflijke handsnelheid stond Ali erom bekend dat hij het enige had dat niet kon worden geleerd: een vrijwel onverwoestbare kin.
Dit is grotendeels hoe hij grote hitters als Joe Frazier versloeg, George Foreman en Earnie Shavers, wiens schijnbaar aangeboren vermogen om diep te graven, in grote mate bijdroeg aan zijn succes.
Vooral tegen Foreman toonde Ali ongelooflijke moed door door te gaan met aanvallen, zelfs als het leek alsof hij met vuur speelde. voordat hij uiteindelijk zijn tegenstander in de achtste ronde tegenhield.
Maar lang daarvoor – meer dan tien jaar zelfs – toonde Clay buitengewone moed door van het canvas af te stappen om de gewelddadige aanval van Sonny Banks in 1962 te stoppen.
In een gesprek met Ring Magazine voor zijn dood in 2012 benadrukte Dundee dat het de strijd van Banks was die hem, simpel gezegd, in staat stelde precies te zien uit welke vechters hij bestond.
“Mohammed gooit goede schoten. Een deel van zijn vermogen om stoten uit te delen is zijn hart. Ik wist dat hij dat had toen hij vroeg in zijn carrière tegen Sonny Banks werd betrapt.
“Sonny sloeg hem met een linkse hoek in de eerste ronde, die zo hard was en op het geld dat Mohammed op de grond viel.
“Hij werd wakker toen hij het canvas raakte en stond op om Sonny in de volgende ronde knock-out te slaan en hield hem een paar rondes later tegen. Toen wist ik dat ik een geweldige vechter had.”
Dundee had inderdaad geen ongelijk in zijn beoordeling van Ali, wiens carrière grotendeels een bewijs was van de grenzen die hij bereid was te overwinnen.
