Van huisvesting tot gezondheidszorg en van nutsvoorzieningen tot boodschappen: door de stijgende prijzen voelen Amerikanen zich steeds meer belast door de kosten van levensonderhoud.
Tegelijkertijd worden de ultrarijken steeds rijker, waardoor de kloof tussen de rijken en de arbeidersklasse groter wordt.
Deze verslechterende gelijkheid wordt gesteund door de regering-Trump. Federaal beleid zoals zijn ‘One Big Beautiful Bill’ heeft de belastingen voor bedrijven en de ultrarijken verlaagd, evenals de sociale voorzieningen zoals Medicaid.
Maar staten zijn begonnen terug te vechten. Alleen al in de zittingsperiode van 2026 hebben wetgevers uit ten minste 19 staten meer dan 100 wetsvoorstellen ingediend die gericht zijn op het beheersen van de ongebreidelde accumulatie van rijkdom, evenals de uit de hand gelopen kosten van levensonderhoud.
En staten bevinden zich in een unieke positie, zeggen de organisatoren, om nu actie te ondernemen, vooral via belastingwetten die rijkdom kunnen herverdelen.
Een wetsvoorstel over het belastingbeleid
Dat aantal van meer dan 100 mensen omvat niet eens de volledige reikwijdte van de inspanning, zegt Ida Eskamani, senior directeur van economische rechtvaardigheidsinitiatieven bij de State Innovation Exchange. De State Innovation Exchange, of SiX, werkt samen met staatswetgevers in het hele land om beleid te bevorderen dat de arbeidersklasse ten goede komt.
Het door SiX gevolgde wetsvoorstel is tot nu toe een hoogtepunt, zei Eskamani, onder de staten waar de organisatie het meest direct betrokken is geweest bij wetgevers.
‘Het is nog maar februari’, zei hij Snel bedrijf vorige week. “We verwachten meer en we blijven momentum zien.”
Alle voorgestelde wetsvoorstellen richten zich op het belastingbeleid als instrument om vermogensverschillen aan te pakken. In sommige gevallen zijn het directe vermogensbelastingen, vergelijkbaar met de Miljonairsbelasting die in 2022 in Massachusetts werd ingevoerd – en zijn ze een goed voorbeeld geworden van hoe progressief belastingbeleid het maatschappelijk welzijn kan verbeteren. inkomsten genereren dat onderwijs, openbaar vervoer en meer financiert.
In de WashingtonZo hebben wetgevers bijvoorbeeld een belasting van 9,9% voorgesteld op inkomsten boven de $1 miljoen. In de IllinoisWetgevers overwegen een resolutie om een extra belasting van 3% te heffen op inkomsten boven de $1 miljoen. A Connecticut Het wetsvoorstel zou een toeslag van 1,75% op vermogenswinsten opleggen voor personen die meer dan $ 1 miljoen verdienen.
In andere gevallen zouden voorgestelde wetsvoorstellen de belastingwetten aanpassen om andere belangrijke politieke kwesties aan te pakken, variërend van het afschaffen van belastingvoordelen voor immigratie- en douanehandhavingsbedrijven (zoals voorgesteld in Californië), of intrekking van belastingvrijstellingen voor datacenters (zoals in Maryland).
“De betaalbaarheidscrisis is geen toeval”
Ondanks hun verschillen hebben al deze wetsvoorstellen gemeen dat ze de staatsmacht in de belastingwetgeving benutten om een trend te corrigeren die volgens wetgevers, vakbondsleden en andere organisatoren al te lang aan de gang is: dat bedrijven en de superrijken hun “eerlijke deel” niet aan de samenleving hebben betaald.
“De betaalbaarheidscrisis is geen toeval”, zei Eskamani. “Dit is het resultaat van doelbewuste beleidskeuzes om de rijkdommen te beschermen die geconcentreerd zijn in werkende gezinnen. We hebben dus een ‘doorsijpelend’ economisch systeem gezien dat de accumulatie van rijkdom beloont en harde werkers straft.”
De vermogensongelijkheid is de afgelopen decennia toegenomen. Tussen 1989 en 2022 verdienden huishoudens in de top 1% van de VS minstens 101 keer meer rijkdom dan het gemiddelde huishouden. Oxfam– en minstens 987 keer meer dan huishoudens in de onderste 20%.
De kloof is niet kleiner geworden. In de Alleen 2025De top 15 miljardairs van Amerika zijn 1 biljoen dollar waard, terwijl gewone Amerikanen het moeilijk hebben toenemende zorgen over de betaalbaarheid.
Trump wel verergeren Dit probleemzeggen deskundigen. De ‘One Big Beautiful Bill Act’, of HR1, voorziet hierin $1 biljoen in belastingverlagingen voor de rijkste 1% in de afgelopen tien jaar. Het verlaagde de federale Medicaid-financiering destijds met bijna hetzelfde bedrag.
Het beleid ‘staat staten toe de verantwoordelijkheid over te nemen’, zei Eskamani. “Dus in deze crisis is het absoluut noodzakelijk dat de staat het voortouw neemt op het gebied van belastingen.”
Sommige staten hebben overwinningen behaald door eenvoudigweg enkele van de HR1-belastingverlagingen af te wijzen. Staten kunnen ervoor kiezen bepaalde federale belastingregels niet te volgen via een proces dat ‘ontkoppeling’ wordt genoemd. Idaho heeft geweigerd enkele van de grootste verlagingen van de vennootschapsbelasting in het wetsvoorstel door te voeren, en Florida De staatswetgevers hebben aangegeven dat dit ook in strijd zou zijn met veel staten.
Een “echte betaalbaarheidsagenda”
Door nieuwe welvaarts- en bedrijfsbelastingen door te voeren, kunnen staten de financieringstekorten opvullen die voortvloeien uit dit federale beleid.
Maar meer nog, ze hebben ook de mogelijkheid om ‘iets beters op te bouwen’, zei Eskamani. Hij wees op de eerste stap in New Mexico om gratis universele kinderopvang aan te bieden als voorbeeld van acties die staten kunnen ondernemen om de levens van werkende gezinnen te verbeteren.
Dat is slechts één voorbeeld. Deze week heeft May Day Strong, een coalitie van wetgevers, vakbonden en gemeenschapsactivisten (waaronder SiX), een handleiding uitgebracht over wat zij noemen “een echte betaalbaarheidsagenda.”
De gids dient als blauwdruk voor het voorstellen en goedkeuren van beleid op staatsniveau dat de betaalbaarheid aanpakt.
Dit omvat belastingaanpassingen, maar omvat ook manieren om goedbetaalde banen te garanderen door middel van hogere minimumlonen en betere bescherming van werknemers; hoe de huisvestingskosten onder controle kunnen worden gehouden, bijvoorbeeld door het uitbannen van huurverhogingen en het uitbreiden van de rechten van huurders; en beleid dat voorziet in wat gezinnen nodig hebben, van kinderopvang tot gezondheidszorg.
Op de persconferentie waarmee het rapport werd gelanceerd, spraken staatswetgevers zoals Jason Lewis, de hoofdsponsor van de Massachusetts Millionaires Tax door de Senaat, naast vakbondsleiders zoals Jackson Potter, vice-president van de Chicago Teachers Union.
Volgens Eskamani hoeft deze handleiding niet alleen door parlementsleden gevolgd te worden. Het biedt ook een kaart voor activisten, vakbonden en gemeenschapsorganisaties om zich te engageren en te pleiten voor verandering.
“We nemen het op tegen enkele van de machtigste bedrijven en miljardairs ter wereld”, zei hij. “Wetgevers die samenwerken met gemeenschapsorganisaties en het grote publiek en hun kiezers zijn hierin van cruciaal belang, omdat de enige manier waarop we deze groep wetteloze miljardairs kunnen verslaan is door gemeenschapsmacht op te bouwen.”
