Recensie ‘Fantasy Life’: Amanda Peet, terug op het grote scherm, is beter dan ooit

Soms duurt het een hele film om tot die mooie slotzin te komen. Maar om die laatste zin echt uitmuntend te laten zijn, moet er nog wat werk worden verzet aan de hele vorige film. Ik ben blij om te kunnen melden dat de acteur filmmaker is geworden Matteüs Schaarmet zijn speelfilmdebuut ‘Fantasy Life’, waarin hij de faciliteiten laat zien om een ​​maaltijd tot aan de laatste hap te perfectioneren. Een eenvoudige maar hilarische rondreis van Manhattan naar Martha’s Vineyard, de film heeft de kenmerken van een romantische komedie, maar heeft een ingewikkelder gevoel vanwege de onwaarschijnlijke relatie.

Shear, met een rustend gezicht dat lijkt op een paniekaanval, speelt Sam, wiens toenemende angst genoeg is om hem in het openbaar in elkaar te laten storten nadat hij is ontslagen. Hij voelt zich ook misselijk als hij zijn donkerste zelfhaatgedachten bekent aan zijn vaderlijke, alhorende psychoanalyticus (een perfecte). Judd Hirsch). Wanneer een aanbod van zijn psychiatervrouw (Andrea Martin) om op hun drie kleindochters te passen een impulsief ja uitlokt – ‘Wij kennen je ouders’, zegt ze opgewekt tegen Sam, terwijl ze alle zeurende ethische zorgen terzijde schuift – komt Sam terecht in het luxueuze, fysieke huis van de succesvolle muzikant David (Alessandra Nivola) en de rustige, werkloze acteur Dianne (Amanda Peet).

Het duurt niet lang voordat een niet bij elkaar passende rebound-optreden voor snel geld verandert in een fulltime baan, maar ook in een groeiende genegenheid tussen Sam en Dianne als mede-depressiepatiënten die in elkaar een verwante, half beschadigde geest van beloften uit het verleden en huidige angst herkennen. Sam, een voortijdig afgestudeerde rechtenstudent, wordt gedegradeerd naar een functie waarvan hij weet dat hij er fundamenteel ongeschikt voor is. Dianne, ooit een ster met een vlakke carrière en die 50 wordt, schommelt vaak tussen de zorg dat ze nooit meer iets zal doen en ambivalentie over het zelfs maar proberen. Het is een medicijn, maar werkt op een onvoorspelbaarheid die Peet, in een van zijn beste rollen, zonder het minste medelijden overbrengt, maar met een vloeiende, wrange emotionele intelligentie die altijd de angst overbrengt die hem voedt.

Bij het maken van dit willen-ze-willen-niet-ze, dat verschijnt op het hoogtepunt van het zomerseizoen van de Vineyard, is het tempo van Shear iets te kort en aarzelend, alsof hij bang is dat hij in de komische clichés van neurose en depressie zal vervallen die zo vaak in de canon van de joodse humor voorkomen. (Een cliché dat in feite op hilarische wijze op zijn kop wordt gezet in een film met Shear: de grote Nathan Silver ‘Tussen de tempels.’)

Maar zodra alle spelers in dezelfde kamer zijn – de echtgenoot terug van de tour, de dienstdoende schoonfamilie, inclusief de rijke mensen van Dianne (Jessica Harper en een veroordelende Bob Balaban) – begint Shear aan een intergenerationeel familiediner vol beschuldigingen, alcohol, onthullingen en komische timing die haar tijdbommethoden en ondersteunende cast op godsniveau rechtvaardigt. Nivola toont in een bijzonder moeilijke rol een even hilarische mix van alfamannelijkheid, tederheid en vernedering zonder belangrijke dimensies te verliezen.

Dat Shear het seizoensgebonden tijdsbestek van de verhaallijn weet te beëindigen met humor, warmte en hoop is een sierlijke noot die ‘Fantasy Life’ doet aanvoelen als het begin van een veelbelovende carrière als schrijver en regisseur. Het wonderbaarlijk gekalibreerde teamwerk van Shear en Peet herinnert ons eraan dat we vaak naar films (moeten) gaan om mensen te ontmoeten, om aan te nemen en ons onbegrepen te voelen, om tussen het lachen door te hopen en ons zorgen te maken en er soms met een bevredigende onvolledigheid uit te komen. In feite is die laatste regel (technisch gezien de voorlaatste regel, die ik niet zal bederven) geen granaat. Het is een gevoelsverklaring, geboren uit een gekke ervaring die in deze moeilijke tijden voor eerlijke komedies over het leven een veelzeggend manifest zou kunnen zijn.