‘Predator: Badlands’ recensie: Elle Fanning brengt humor en soul in het vervolg

De prooi kan veranderen – de planeten ook, de digitale achtergronden wervelen als screensavers – maar troost je met de wetenschap dat we het in ‘Predator’ nog steeds over mannen in pak hebben. Deze keer is de man de Nieuw-Zeelander Dimitrius Schuster-Koloamatangi, een acteur van 2 meter 70 wiens ogen achter gemotoriseerde onderkaken uitsteken en soms stralen van gevoel.

Ondanks zijn grootte is zijn Deck in “Predator: Badlands” wat je een baby zou kunnen noemen: een ongeteste jongeman die de klappen van zijn broer of zus verdraagt ​​in de openingsmomenten van de film. Hun vader, krijgsheer, was ontevreden over hen beiden. Na een extreme opvoeding te hebben ondergaan die in de meeste samenlevingen, buitenlands of niet, wordt afgekeurd, vloeit neongroen bloed en snelt Dek naar een andere wereld, terwijl de wraak in zijn hart laait.

‘Breng het naar huis – voor Kwei,’ mompelde hij in de complexe taal van het wezen speciaal voor de film gemaakt. (De dialoog zelf krijgt weinig aandacht.) Dek zal op zoek gaan naar de ‘onvermoordbare Kalisk’, zijn waarde tijdens de jacht bewijzen en misschien bij zijn terugkeer een kort gesprek met papa hebben.

Niet om Kalisk of wat dan ook te doden, maar deze Yautja (om hun soortnaam te gebruiken) was nooit bedoeld om de film te dragen. Zet er een in een film met Arnold Schwarzenegger erin de originele zomeractiehit uit 1987 en plotseling lijkt de Terminator spraakzaam. Zet ze tegenover de onsterfelijke wezens van walging in “Alien vs. Predator” en de Yautja zijn bijna knuffelbaar.

Maar de hoofdpersonen zijn niet zij. “Predator: Badlands” heeft een afwijkende gang, zoals een sketch van lange duur. Gelukkig komt Dek, zodra hij op Genna landt, een planeet met dodelijke planten, om zijn Kalisk in zijn zak te steken, een kabbelende halfrobot tegen en verliest hij zijn been, wat de film des te interessanter maakt. Je vraagt ​​je misschien af ​​hoe Elle Fanningtrillend hart “Volkomen onbekend” en dit seizoen “Sentimentele waarde” zich erin bevindt, of lacht om zijn geluk omdat hij een geheime nerd is die van een uitdaging lijkt te houden.

Vastgebonden op Decks C-3PO-stijl vult een onstoffelijke Thia (Fanning) de film met semi-koningscommentaren: “En wat betekent kauwen – externe hoektanden of interne tanden?” vroeg hij hem. Wanneer Fanning als tweede verschijnt als Thia’s wrede zus Tessa, een andere ‘synthetische’ film gemaakt voor gevaarlijk werk buiten de wereld, vindt de film zijn draai als een nieuw hoofdstuk in het voortdurende verhaal van onze vrienden bij de Weyland-Yutani Corporation, een fictief bedrijf dat zo ongelukkig is met het verwerven van een biologisch wapen dat ze nu met een vijandige overname te maken zouden moeten hebben.

En, zoals bijna alle anti-corporate sci-fi-avonturen in Hollywood, is ‘Predator: Badlands’ in wezen een pro-business statement, dat sterk leunt op de ontwerpen van James Cameron voor 1986. “Buitenaardse wezens,” inclusief de gedrongen voertuigen, de zielloze regie (“Het bedrijf is niet blij”, zegt de computer die niet de scenarioschrijver is) en een gigantische krachtlader waarmee een mansgroot persoon tegen de beesten kan vechten.

Er zijn hier niet veel originele handtekeningen. Terugkerend regisseur Dan Trachtenberg levert de beats vakkundig maar niet te hard, zoals een goede superfan betaamt. Als je verwacht dat de gevoeligheid van het deck een pluspunt is, geef jezelf dan een trofee. Maar als een machine – of een studio – een robot kan produceren die zo sympathiek is als Thia, is er nog steeds hoop voor de franchise.