Als oprichter, voorzitter en CEO van de Exceptional Women Alliance heb ik de eer om te mogen communiceren met ongelooflijke vrouwelijke leiders in verschillende sectoren. Deze maand sprak ik met Shari Hofer over een verborgen personeelsprobleem: de ouderenzorg.
Voor veel organisaties wordt mantelzorg nog steeds gezien als iets dat medewerkers buiten het werk rustig doen. Volgens 2025 Ouderschap in de VS Volgens een rapport van AARP en de National Alliance for Caregiving verlenen ongeveer 63 miljoen Amerikanen gezinszorg en verlenen bijna 48 miljoen onbetaalde zorg aan volwassenen. Het AARP-rapport uit 2021 schat dat de economische waarde van de gezondheidszorg voorbij is Jaarlijks 600 miljard dollar. Tegenwoordig leiden deze professionals tegelijkertijd teams, voeden ze gezinnen op en zorgen ze voor ouder wordende ouders. Het resultaat is een onzichtbare personeelsdynamiek die de prestaties, het behoud en de effectiviteit van leiderschap heeft beïnvloed.
Hofer schreef With Love: een praktische gids voor de zorg voor oudere ouders tot het levenseinde met co-schrijver Shabnam Kazmi. Beiden bouwden veeleisende mondiale carrières op terwijl ze gezinnen grootbrachten en zorgden voor ouder wordende ouders door dementie, Parkinson en beslissingen rond het levenseinde. Hun nieuwe boek herformuleert zorgverlening niet als een persoonlijke ontbering, maar als een leiderschaps- en organisatorische noodzaak.
Vraag: Hoe begon uw ouderschapstraject, en wanneer werd het intenser, zowel op persoonlijk als op professioneel vlak?
Hofer: Het begon toen mijn broers en zussen en ik hoorden dat onze vader leed aan maculaire degeneratie en dementie. We hadden onze moeder verloren en we leefden allemaal in verschillende staten. We wisten dat de weg die voor ons lag lang en ingewikkeld zou zijn, en we moesten actie ondernemen, omdat onze vader zonder hulp geen veranderingen zou aanbrengen en voor zichzelf zou kunnen zorgen.
De intensiteit ervan nam toe naarmate we hem dichter bij ons brachten. Dat was het keerpunt: het ouderschap verschoof van iets dat we op afstand deden naar een integraal onderdeel van ons dagelijks leven.
Vraag: Op welk punt veranderde ouderschap van een persoonlijke verantwoordelijkheid in iets dat uw werkidentiteit beïnvloedde?
Hofer: De afgelopen jaren ben ik erg afhankelijk geweest van mijn team en mijn manager. Ik deelde net genoeg om steun te krijgen, maar hield het geheim. De realiteit is te pijnlijk. En er is altijd het risico dat breder delen mijn perceptie zou kunnen veranderen – een triest maar reëel onderdeel van de bedrijfscultuur.
Toen mijn vader stierf, kwam alles aan de oppervlakte. De fysieke impact van uitputting en verdriet wordt onmogelijk te negeren. Ik had jarenlang hard gewerkt, maar het eiste zijn tol van mijn lichaam en mijn vermogen om betrokken te blijven.
Toen besefte ik: de effecten van mantelzorg zullen lang aanhouden nadat de rol is geëindigd.
Vraag: Heeft ouderschap de manier veranderd waarop u leiding geeft?
Hofer: Erg. Dit verdiepte mijn begrip van vertrouwen, delegatie en opvolgingsplanning; ik moest op anderen vertrouwen op een manier die ik nog nooit eerder had gehad. En dit deed mij beseffen dat de bestaande leiderschapsstructuur opnieuw opgebouwd moest worden, omdat deze geen rekening hield met de realiteit van de kinderopvang.
Wat nog belangrijker is, het veranderde de manier waarop ik naar prestaties kijk. Goed presterende werknemers hebben vaak onzichtbare lasten. Leiderschap gaat niet alleen over het behalen van resultaten; het gaat over het begrijpen van de context en het creëren van systemen waarmee mensen duurzaam en consistent kunnen werken.
Vraag: Hoe ga je om met burn-out en welke lessen kun je daaruit leren?
Hofer: Vermoeidheid is niet iets dat je kunt overwinnen. Bezig blijven lost het niet op. Wanneer ze zich voordoen, moet je luisteren en handelen. Dat is een signaal, geen zwakte.
Vanuit het perspectief van de werkplek moeten leiders gesprekken over capaciteit normaliseren. Het negeren van vermoeidheid beschermt de prestaties niet; het zal deze na verloop van tijd eroderen.
Vraag: Wat begrijpen werkgevers nog steeds verkeerd over werknemers die zorgverleners zijn?
Hofer: Ze zien maar een deel van het verhaal. Als de prestaties of betrokkenheid van een persoon veranderen, gaat daar vaak iets anders achter schuil. Ouderschap is onvoorspelbaar en zelden lineair.
Leiders moeten vragen stellen – met empathie – en ruimte creëren voor eerlijke antwoorden.
Vraag: Hoe kunnen bedrijven verder gaan dan alleen praten over de balans tussen werk en privéleven, maar ook daadwerkelijk de uitdagingen van de ouderenzorg ondersteunen?
Hofer: Het hangt af van de geleefde waarden. Als organisaties zeggen dat ze prioriteit geven aan mensen, moeten leiders het goede voorbeeld geven. Flexibiliteit kan niet alleen in het beleid bestaan; het moet worden vertaald in het dagelijks gedrag. Medewerkers merken dat er een kloof bestaat tussen wat er gezegd wordt en wat gewaardeerd wordt.
Vraag: Wat moeten leiders nu doen?
Hofer: Ouderenzorg is geen probleem van de toekomst, het is een realiteit van vandaag. Als organisaties een personeelsbestand dat steeds meer wordt gevormd door zorgverantwoordelijkheden effectief willen ondersteunen, moeten leiders verder gaan dan bewustzijn en actie ondernemen.
Drie ploegendiensten zijn vooral belangrijk:
1. Normaliseer de transparantie rond capaciteit
2. Herdefinieer prestaties door middel van context, niet alleen door output
3. Breng cultuur in lijn met de praktijk, en niet alleen met beleid.
Organisaties die zorgverlening als een onuitgesproken kwestie blijven behandelen, zullen te maken krijgen met een toenemende burn-out, terugtrekking en talentverlies. Degenen die dit als een gedeelde realiteit erkennen – en dienovereenkomstig culturen, verwachtingen en systemen ontwerpen – zullen sterkere, veerkrachtiger en menselijker organisaties bouwen.
Ouderschap verandert niet alleen het individu. Dit hervormt de beroepsbevolking. Leiders die dit begrijpen en op basis daarvan handelen, zullen het volgende tijdperk van leiderschap bepalen.
Larraine Segil is de oprichter, voorzitter en CEO van The Exceptional Women Alliance.
