Drieëntwintig jaar geleden waren de Oscars in rep en roer. President George W. Bush was net begonnen met zijn invasie in Irak na de aanslagen van 11 september, en terwijl de tv-schermen van het land zich vulden met de ‘shock and awe’-campagne, wisten velen niet hoe ze verder moesten gaan op de grootste avond van Hollywood.
ABC wilde uitstellen, zo smeekten de presentatoren, Jack Nicholson drong er bij zijn collega-genomineerde acteurs op aan om te boycotten (wat animatiefilmwinnaar Hayao Miyazaki deed), documentairewinnaar Michael Moore probeerde Bush rechtstreeks vanaf het podium in verlegenheid te brengen (onder luid boegeroep) en in veel van de acceptatietoespraken werd de oorlog erkend en werden pleidooien voor vrede opgenomen.
Het recente besluit van president Trump om Iran binnen te vallen is niet hetzelfde: Amerikaanse troepen zijn tot nu toe niet binnengevallen en er zijn geen raketaanvallen die de lucht van de media van de regering-Bush hebben verlicht. Niemand had verwacht dat de Oscars zouden worden afgelast of uitgesteld en er was ook geen sprake van een boycot; of de oorlog en (als we de peilingen mogen geloven) de algemene impopulariteit ervan werden opgemerkt, zowel door gastheer Conan O’Brien (die had gezegd dat hij dat zou doen) heb Trump niet genoemd) of de winnaar, valt nog te bezien.
Maar als de recente geschiedenis een indicatie is, zal dit niet worden vermeld. Dit zou een politiek statement kunnen zijn: het zou verschrikkelijk zijn als de valse perceptie dat prijsuitreikingen te politiek zijn een schadelijke impact zou hebben op iedereen die zijn platform wil gebruiken om te praten over belangrijke dingen waar hij om geeft.
Tot nu toe hebben de film- en televisieprijswinnaars de problemen vermeden die dit jaar tot wijdverbreide publieke verontwaardiging en protest hebben geleid – inclusief de vaak brutale methoden van immigratie- en douanehandhaving, aanhoudende zorgen over de oorlog in Gaza en de eindeloze onthullingen over het Epstein-dossier.
Ondanks klachten uit bepaalde kringen bevatten prijsuitreikingen, vooral de Oscars, zelden meer dan één of twee echt politieke momenten. Maar dit jaar was zijn afwezigheid bijzonder opmerkelijk.
Vergeleken met de Grammy Awards, waar Trevor Noah, in zijn laatste periode als gastheerTrump geroosterd en het anti-ICE-sentiment domineerde de toespraken en pins, de Golden Globes van dit jaar (die drie weken vóór de Grammy’s werden uitgezonden) leken in een andere wereld te bestaan. Sommige sterren droegen soortgelijke spelden en spraken op de rode loper, maar op een paar na graaft in Epstein en CBS News van presentator Nikki GlaserEr wordt met geen woord gerept over de vele problemen die momenteel in dit land spelen. (Toen hij aan het einde van zijn toespraak opmerkingen begon te maken over het feit dat dit een belangrijke tijd is om films te maken, rende Kleber Mendonça Filho, de Braziliaanse regisseur van de niet-Engelse winnaar ‘The Secret Agent’, met de klok mee en werd gespeeld.)
Heeft Hollywood zijn mojo verloren? Of houden filmmakers en acteurs, na jaren van klachten dat de Oscars als ‘te politiek’ en ‘te bewust’ werden beschouwd, hun woede en passie op sociale media en buigen ze voor de druk om hun toespraken bij de prijsuitreiking dankbaar en feestelijk te houden?
“Ik weet dat er mensen zijn die geïrriteerd zijn als acteurs zulke kansen aangrijpen om over sociale en politieke zaken te praten”, zei Jean Smart op de rode loper van de Golden Globes. Over haar overwinning voor actrice in een tv-komedie voegde ze eraan toe: “Er is veel te zeggen vanavond. Ik heb mijn tirades uitgesproken op de rode loper, dus ik zal het hier niet doen.”
De toespraak was een echo van de beroemde toespraak van Jane Fonda tijdens de Oscars van 1972: “Er valt veel te zeggen, en ik ga het vanavond niet zeggen.” En misschien een reactie op recentere ‘zwijg en dribbel’-kritiek, zoals gedestilleerd door Ricky Gervais, presentator van de Golden Globes 2020, die het publiek waarschuwde: “Als je vanavond een prijs wint, gebruik die dan niet als platform om een politieke toespraak te houden. Je bent niet in de positie om het publiek ergens over de les te lezen. Je weet niets van de echte wereld.”
Het is waar dat, aangezien de Oscar-waarderingen de afgelopen twintig jaar zijn gedaald, sommigen hebben betoogd dat politieke toespraken de oorzaak zijn. Dit heeft echt geen zin. Het aantal kijkers voor alles behalve de Super Bowl is gekelderd, en de Oscar-beoordelingen houden geen rekening met de miljoenen mensen die delen van het evenement op sociale media hebben bekeken. (We zullen zien wat er wanneer gebeurt De Oscars verhuizen naar YouTube in 2029.)
En de Oscars zijn nooit politiek geweest.
Toespraken die afwijken van de alomtegenwoordige bedanklijst krijgen altijd meer aandacht, of ze nu politiek zijn of niet, om de simpele reden dat ze hoogst ongebruikelijk zijn. Maar over het algemeen zijn de Oscars, zowel per decennium als per specifieke uitzending, grotendeels en consequent apolitiek geweest. Zoals het nu is, bijna elke minuut van de ruim drie uur durende show, jaar na jaar.
Tenzij je natuurlijk denkt dat het danken van God politiek is. Wat ik niet deed. Ik categoriseer ook geen enkele toespraak die het feit van een historische overwinning onderstreept (zoals Halle Berry in 2002 deed), Hollywood aanmoedigt om meer diverse verhalen te vertellen (zoals Cate Blanchett deed in 2014) of het publiek in het algemeen eraan herinnert dat systemische onderdrukking en oorlog slecht zijn (zoals Adrian Brody deed het midden in zijn tirade 2025).
Veel toespraken die als ‘politiek’ worden bestempeld, onderstrepen alleen maar de thema’s van de films die worden bekroond – in 2009 pleitten Dustin Lance Black en Sean Penn voor homorechten toen ze de Oscar voor ‘Milk’ in ontvangst namen, waarin de levens van vermoorde mannen werden vastgelegd. homorechtenactivist Harvey’s melk. Op dezelfde manier zijn John Irving die abortusrechten en Planned Parenthood steunt na het winnen van ‘The Cider House Rules’ in 2000, en John Legend en Common die hartstochtelijk spreken over burgerrechten, vroeger en nu, na het winnen van ‘Glory’, een nummer uit het burgerrechtendrama ‘Selma’ in 2015, de gewoonste zaak van de wereld.
Sacheen Littlefeather wees in 1973 een Oscar voor een grote acteur af ten gunste van Marlon Brando.
(Bettmann-archieven)
Een puur politieke toespraak vermeldt naar mijn mening rechtstreeks een bepaalde leider, beleid of crisis, die al dan niet iets te maken heeft met de film die wordt geëerd. Het bekendste is natuurlijk het besluit om Marlon Brando te sturen Kleine veer Sacheen voor het aanvaarden van een Oscar voor ‘The Godfather’ en het protesteren tegen de behandeling van indianen, en de veroordeling van Vanessa Redgrave in 1978 van ‘criminele zionisten’ die demonstreerden tegen haar betrokkenheid bij een pro-Palestijnse documentaire, zelfs toen ze een aanbod accepteerde als bijrol in ‘Julia’.
In 1993, toen veel Oscar-bezoekers rode linten droegen om mensen met hiv/aids te eren en om hulp van de overheid te vragen, ging het echtpaar Susan Sarandon en Tim Robbins nog verder en gebruikten ze hun tijd als presentatoren om de Amerikaanse regering te vragen hiv-positieve Haïtianen die in Guantanamo Bay werden vastgehouden, het land binnen te laten. Datzelfde jaar gebruikte presentator Richard Gere het feit dat “1 miljard mensen” toekeken om “gezond verstand” over te brengen aan de Chinese leider Deng Xiaoping, in de hoop dat hij het Tibetaanse volk zou toestaan “vrij te leven”. (Destijds Oscar-producent Gil Cates was er snel bij om de drie presentatoren te verslaan; Gere keerde pas in 2013 terug naar de Oscars.)
Een jaar nadat Moore Bush bekritiseerde over Irak, vergeleek Errol Morris, die de film ‘The Fog of War’ won, de oorlog in Irak kort met het ‘konijnenhol’ in Vietnam (dat het onderwerp van zijn film was). In 2015 gebruikte ‘Boyhood’-ster Patricia Arquette een groot deel van haar speech voor een bijrol van de actrice om gelijke beloning voor vrouwen te eisen. Datzelfde jaar droeg ‘Birdman’-regisseur Alejandro G. Iñárritu zijn onderscheiding op aan zijn mede-Mexicanen, in de hoop dat ze door Amerikanen ‘met waardigheid en respect’ zouden worden behandeld, zodat ze samen ‘een grote natie van immigranten’ zouden kunnen opbouwen. (Wat tegenwoordig eerlijk gezegd politieker is dan toen.) Een jaar later sprak Leonardo DiCaprio zich uit over klimaatverandering na het winnen van de film ‘The Revenant’.
In 2019 riep Spike Lee, die een aangepast scenario ontving (“BlacKkKlansman”), de kiezers op bij de komende verkiezingen om te mobiliseren en “aan de goede kant van de geschiedenis te komen” en in 2024 maakte Zone of Interest-regisseur Jonathan Glazer, die een internationale film ontving, velen boos door de ontmenselijking die nodig was om de Holocaust te laten plaatsvinden, te vergelijken met de gebeurtenissen in Gaza.
Zelfs vandaag de dag zijn dit de meest prominente en altijd genoemde voorbeelden van politieke toespraken uit angst jaren 70. Dit verdrijft natuurlijk het idee dat de Oscars politieker zijn geworden en verzwakt het argument dat dit een Big Deal is.
Als we deze relatief korte momenten naast de urenlange acceptatietoespraken plaatsen waarin, met wisselende mate van emotie, de kunst van het filmmaken werd geëerd en de vele mensen die degenen steunen die dit doen (waaronder God, ouders, partners, kinderen, enkele onbekende maar door de hemel gezonden leraren) en het is moeilijk om veel ‘wakkerheid’ te zien.
De mensen die bij de Oscars aanwezig zijn, zijn verhalenvertellers, en veel van de verhalen die ze vertellen gaan over ongemakkelijke waarheden over ons collectieve verleden, heden en toekomst (waaronder de beste films ‘One Battle After Another’ en ‘Sinners’). Natuurlijk hebben de genomineerden en winnaars meningen over politiek, wetenschap, sociale kwesties, internationale conflicten en degenen die lijden zonder hulp of stem – daarom maken ze films. Dus als sommigen van hen besluiten managers of studiohoofden niet te bedanken en een paar woorden te zeggen over klimaatverandering of welke juridische/beleids-/presidentiële acties dan ook waarvan zij denken dat ze het leven van veel mensen erger maken, dan is dat hun keuze. Ze hebben zojuist een Oscar gewonnen!
Voor degenen die niet op hun gemak zijn met kijken: gebruik die 45 seconden gewoon om een hapje te eten en als je terugkomt, zal de presentator klagen over hoe lang de show duurde en de volgende vijf winnaars zullen ongetwijfeld huilen en glimlachen; het prijzen van medegenomineerden; dankzij de producent; zeg iets liefs over de cast, crew en hun moeders; voordat ze hun kinderen vertellen dat ze van ze houden en dat het tijd is om naar bed te gaan.
En dat is ook oké.
