Bij de VN bestaat er brede overeenstemming over de plannen van Trump voor Gaza. Amerika verwelkomde de resolutie als een belangrijke stap voorwaarts in het verzekeren van kostbare vrede. Zelfs Rusland, dat een tegenresolutie had ingediend, besloot zich van stemming te onthouden.
Op papier ziet het er overtuigend uit. Dertien stemmen vóór, geen enkele tegen en twee onthoudingen uit Rusland en China. Maar dat is niet het hele verhaal.
De uitdaging is dat de mensen die daadwerkelijk vechten niet erg gelukkig zijn.
Israël is het met het grootste deel van het plan eens, maar benadrukt dat er geen weg naar een Palestijnse staat mogelijk is. Die wens was opgenomen in de resolutie om enkele landen te kalmeren die vonden dat te veel macht aan Israël en Amerika was overgedragen.
Maar premier Benjamin Netanyahu heeft duidelijk gemaakt dat hij zoiets niet zal laten gebeuren. De realiteit is dat als Netanyahu bij de verkiezingen van volgend jaar zijn ambt verliest, het onwaarschijnlijk is dat hij zal worden vervangen door iemand met een andere kijk op deze kwesties. Dus hoewel de resolutie misschien een weg naar een tweestatenoplossing suggereert, is het moeilijk om zo’n weg te vinden in de Israëlische politiek.
Dan is er Hamas, dat ook sterk gekant is tegen het idee dat buitenlanders niet alleen Gaza zullen controleren, maar ook de veiligheid ervan zullen handhaven en de verantwoordelijkheid zullen nemen voor de ontwapening van Hamas zelf.
Houd vast aan een beetje optimisme
Er is veel meer dat we niet weten dan we feitelijk weten. Wie zal deze stabiliserende kracht vormen, welk mandaat zal daarvoor nodig zijn, hoeveel invloed zal de VN uitoefenen, wie zal de wederopbouw financieren en hoe zal de Vredesraad werken – inclusief de rol van Tony Blair? Wanneer en hoe zullen de Israëlische troepen vertrekken? Wat gebeurt er als de overgebleven gijzelaars die zijn omgekomen niet worden teruggestuurd? Wanneer zal de humanitaire hulp daadwerkelijk naar de regio stromen? Wat zal er feitelijk met Hamas gebeuren? En daarnaast zijn er nog veel meer vragen. De lijst reikt tot aan de horizon.
Er blijven vragen over hoe betrokken figuren als Tony Blair zullen zijn. Foto: Reuters
Lees meer:
Binnen in het Jordaanse pakhuis waar hulp uit Gaza is opgeslagen
De stoffelijke resten van Israëlische soldaten die in Gaza zijn gedood, keren elf jaar later terug
Het is gemakkelijk om je door dit alles overweldigd te voelen, maar er zijn mensen die nog steeds optimistisch blijven. De resolutie is aangenomen en het betekent voortdurende Amerikaanse betrokkenheid, die velen zien als de sleutel tot duurzame vrede.
Het aantal Amerikaanse militairen, maar ook diplomaten en werknemers uit de particuliere sector, die nu actief bezig zijn met het plannen van de toekomst van Gaza, loopt in de duizenden. De optimistische logica is dat, zolang de VS plannen maken voor vrede en niet voor oorlog, vrede – wankel, transactioneel, pragmatisch en onvoorspelbaar – welkom zal zijn.
