Toen ik opgroeide, gingen mijn ouders elke keer naar een vakantie zonder kinderenze plakken hun reisschema op de koelkast, herinneren ons eraan dat we ons fatsoenlijk moeten gedragen tegenover het familielid dat de week leidt, en zeggen dan, bijna als bijzaak,: ‘De wil ligt in het kabinet.’
Of ze nu voor drie weken naar Griekenland vliegen of voor een lang weekend naar New Hampshire rijden, de eenvoudige maar verrassende herinnering is altijd hetzelfde. Dat de wil ligt in het kabinet.
Mijn broers en ik namen het niet zo serieus. Ik herinner me meer dan een paar oogrollen, maar we wisten om welke kasten het ging. Metalen bussen in de kelder waarin allerlei documenten zaten, van schoolopdrachten waar mijn moeder voor spaarde tot spaarobligaties die nog niet waren verlopen – en een testament.
Mijn ouders zijn niet ziekelijk, ze zijn praktisch
Hun acties zetten de toon. Iets wat ik pas echt op prijs stelde toen ik mijn eigen gezin had.
De auteur, die wordt afgebeeld tijdens een reis naar Italië, had ervoor gezorgd dat zijn testament in orde was voordat hij op reis ging. Met dank aan Bridget Shirvel
Over de dood gesproken en vermogensplanning kan zich ongemakkelijk voelen, vooral in de Amerikaanse cultuur, waar we de neiging hebben het onderwerp te vermijden. Voor mijn ouders was de dood echter geen taboe-onderwerp; het maakt gewoon deel uit van de logistiek van het leven. Tot we in de twintig waren, zeiden ze er ook vaak bij: ‘Tante Debbie heeft de leiding als er iets gebeurt.’
Ze voelen zich er niet slecht over; ze zijn praktisch. Nog steeds zo. Naarmate ze ouder werden, begonnen ze openlijker te praten over wat er in hun testament stond.
Toen ik zwanger was, maakte ik mijn eigen testament
Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was een van de eerste dingen die ik deed, naast het dagdromen over namen en het kijken naar kindermeubilair, een testament maken.
Ik werk het regelmatig bij, bijvoorbeeld als ik een huis koop en als we een hond krijgen. Niet omdat ik pessimistisch ben, maar omdat ik ben opgevoed om gewoon een deel van het leven te zijn.
Mijn ouders hebben dat soort plannen op verschillende manieren voor mij vormgegeven. Ze geloven altijd in de voorbereiding op het onvermijdelijke, niet uit angst, maar uit vriendelijkheid.
Mijn moeder is een grote fan Zweedse doodszuivering — Het Scandinavische concept van het opruimen van je leven, zodat dierbaren niet met stapels spullen hoeven om te gaan als ze er niet meer zijn. Vervelend was dat dit er vaak toe leidde dat hij bij mij thuis kwam opdagen met een doos met spullen die hij uit mijn schooltijd had bewaard, maar ik waardeerde enorm de moeite die hij deed om het huis op te ruimen dat ze bijna vier decennia lang hadden gedeeld.
Het is een beetje donker, maar ook erg attent. Wanneer gezinnen deze gesprekken normaliseren, nemen ze de onzekerheid weg die de moeilijkheden van rouw vaak verergert. Mijn broers en zussen en ik hoeven niet langer te raden wat onze ouders willen, of ruzie te maken over wie de leiding heeft. Wij weten het al. Zijn wil ligt in het kabinet.
De gewoonten van mijn ouders zijn mij bijgebleven
Nu ik reizen met mijn eigen gezin plan, merk ik dat ik de hulp van mijn moeder kanaliseer. Voordat we vertrokken, zorgde ik ervoor dat ons papierwerk in orde was. Ik heb mijn voogdijaanwijzing gecontroleerd.
Want hoe vreemd het ook mag klinken, dat simpele zinnetje – de wil ligt in het kabinet – heeft een grotere betekenis. Het gaat niet om het ergste verwachten. Het gaat over het liefhebben van mensen die behoorlijk achterblijven dingen gemakkelijker voor hen maken.
