Home Nieuws Mijn 98-jarige grootmoeder veranderde de manier waarop ik over ouder worden denk

Mijn 98-jarige grootmoeder veranderde de manier waarop ik over ouder worden denk

9
0
Mijn 98-jarige grootmoeder veranderde de manier waarop ik over ouder worden denk

In 2019 heb ik woont in Washington, DCen mijn oma Lenora woont in Minnesota. We spraken vaak aan de telefoon, en in die tijd hadden we ons eerste gesprek over zijn kijk op het leven. Het was een gesprek dat bij mij bleef hangen.

Hij eet veel nek pijnen het was moeilijk voor hem om enige verlichting te vinden. Ik vroeg hem hoe het kwam dat hij altijd zo’n goede instelling had, en hij zei: “Chagrijnig zijn helpt niemand. Ik ben niet blij met wat er is gebeurd, maar dat is wat er is gebeurd, en het maakt andere mensen gelukkiger als jij niet ook chagrijnig bent.”

Haar heldere perspectief kwam pas echt tot me door toen ik begon na te denken over alles wat ze in haar leven had meegemaakt.

Hij verloor een dochter door vroeggeboorte. Haar man – mijn grootvader – kreeg een landbouwongeval waardoor hij leed levenslange mobiliteitsproblemen. Ze stopte met de verpleegschool om haar gezin op de boerderij te helpen. Later verloor ze mijn grootvader na meer dan 50 jaar samen getrouwd te zijn.

Zijn kijk op het leven is echter waarschijnlijk de meest positieve van iedereen die ik ken, en ik heb veel van hem geleerd.


De grootmoeder van de schrijver in Italië kijkt naar het uitzicht.

De grootmoeder van de schrijver reisde vaak met haar man.

Met dank aan Stephanie Mork



Ik noem ze de originele reisbeïnvloeders

Mijn grootmoeder haalde altijd het beste uit het leven en benutte elke kans optimaal.

Ik zeg altijd graag dat ze een echte influencer is, omdat ze deze foto heeft van een reis naar Italië uit de jaren 80 herinnert het ons aan de manier waarop tourmakers tegenwoordig vaak poseren voor foto’s.

Ondanks de mobiliteitsproblemen van mijn grootvader gingen ze tot hun pensionering naar landen als Egypte, Israël, Noorwegen, Zweden, Italië en Nederland. Ze benutten elke kans die ze kunnen tijd doorbrengen met zijn vrienden en nieuwe ervaringen opdoen.

Sommige van zijn reizen hebben mij zeker ertoe aangezet soortgelijke plaatsen te bezoeken, waaronder de geboorteplaats van zijn vader – mijn overgrootvader!


Foto's naast elkaar, links een oude foto van drie vrouwen die voor een gebouw in Nederland staan, rechts een nieuwe foto van de auteur die voor hetzelfde gebouw staat.

Zowel de schrijver als zijn grootmoeder bezochten de geboorteplaats van de overgrootvader van de schrijver in Nederland.

Met dank aan Stephanie Mork



Hij is nog steeds een vriend

Toen mijn grootvader stierf, verhuisde hij naar een coöperatieve seniorenwoning waar ze door haar suikerkoekjes en positieve ingesteldheid een figuur in het gebouw werd. Hij volgde gymlessen en ging met zijn nieuwe vrienden naar bouwevenementen.

Hij heeft elke uitdaging en levensverandering op het eerste gezicht aanvaard met een ‘Het is wat het is’-houding.

Het geloof is belangrijk voor hem

Zijn geloof is ook een belangrijk onderdeel van zijn leven. Toen ik hem vroeg wat volgens hem heeft bijgedragen aan zijn lange levensduur, zei hij: “Ik denk niet dat ik iets speciaals heb gedaan, maar God is de hele tijd bij me geweest.”

Bescheiden, dankbaar en genereus: hij hield altijd van de mensen om hem heen en bleef dankbaar ondanks uitdagingen.


De auteur en zijn grootmoeder op zijn afstudeerdag.

De auteur zegt dat het perspectief van haar grootmoeder de manier waarop ze over ouder worden denkt, heeft veranderd.

Met dank aan Stephanie Mork



Hij leefde een leven vol dankbaarheid

Hoewel hij en mijn grootvader slechts groep 8 hadden genoten, bouwden ze een bloeiend boerenbedrijf op. Mijn grootmoeder had ook een genereus hart, en zij en mijn grootvader hadden het grootste deel van hun geld gedoneerd aan organisaties die zich richtten op het ondersteunen van jongeren, van kinderkampen tot weeshuizen tot lokale universiteiten. Ik weet zeker dat dit ook gebeurt bijdragen aan de levensduur ervan.

Haar kijk op de wereld hoop ik met me mee te dragen naarmate ik ouder word. Hij klaagde nooit, hij leefde de laatste jaren van zijn leven met dankbaarheid.

Toen ik hem onlangs vroeg of hij nog andere gedachten had over zijn lange levensduur, zei hij: “Ik ben niet zo speciaal, ik ben gewoon heel dankbaar voor alles wat ik heb.”

Ik geloof dat het lange leven van oma Lenora een bewijs is van haar nederigheid, dankbaarheid en gevende geest. En vanwege al deze eigenschappen zou hij nooit opscheppen over iets dat hij had gedaan en beweren dat het zijn werk was de reden voor zijn lange levensduur.

Deze eigenschappen, gecombineerd met zijn jarenlange ervaring met werken en wonen op een boerderij, hebben hem emotioneel, mentaal en fysiek sterk gehouden. Vorig jaar was ze nog talloze appels aan het schillen en koken om zelfgemaakte appelmoes voor haar gezin te maken, en ze maakte ook graag suikerkoekjes voor ons.



Nieuwsbron

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in