Het grote rare tv-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waar 16 iconen van het kleine scherm tegenover elkaar staan. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechter” (de schrijver). Neem deel aan de competitie Hier.
Om Adam, de Big Bad-demoncyborg, voor zich te winnen Buffy de vampierdoderSeizoen vier combineren de vier belangrijkste leden van de show hun essentie met behulp van een commandospreuk om Buffy’s moordkracht exponentieel te vergroten. Buffy is de ‘hand’, Xander is het ‘hart’, bibliothecaris Giles is de ‘geest’ en heks Willow Rosenberg speelt de ‘geest’. De rol van Willow lijkt misschien amorf, maar is filosofisch volkomen logisch. Nog meer dan Buffy zelf belichaamt Willow enkele van de centrale principes van de show – de geest ervan – in haar karakter. Wanneer we hem voor het eerst ontmoeten, is hij een simpele Sunnydale High School-nerd; tegen de tijd dat de credits in de laatste aflevering rollen, is ze een van de machtigste heksen aan Salems kant geworden.
Tijdens die finale voert Willow een spreuk uit die een potentiële huurmoordenaar in een echte Slayer verandert. In een Ratatouille-Zo’n gang van zaken: geweldige Assassins kunnen overal vandaan komen! Maar meer dan enig Potentieel belichaamt Willow het beste de stelling dat je in je macht moet stappen. Hij ontwikkelde zich van een zachtmoedige, gepeste computernerd die goed was in onderzoek, maar zwak op veel andere gebieden. Buffy geeft tegen het einde van de serie zelfs toe dat Willows krachten de hare overtreffen. En het is je misschien misschien opgevallen dat Willow – en dat altijd is geweest – nogal homo.
Voor de tiener Mathew, die flirtte met new age-religies en ernaar verlangde ooit jongens te verleiden, was Willow een geschenk uit de hemel; haar ontwikkeling van gepeste hulpje tot wrede heks was een indicatie dat haar verhaal mijn verhaal zou kunnen zijn. Zijn kracht kan mijn kracht worden; Ik kwam uit de kast rond mijn veertiende, datzelfde jaar Buffy eindigde, en het zou niet overdreven zijn om te zeggen dat Willows hand de mijne vasthield toen ik de kastdeur opende. Een van de redenen waarom Willow mij en alle anderen zo leuk vond, was dat ze nooit bezwaar maakte tegen haar nieuwe vreemdheid. Er is geen aarzeling of schaamte; Wanneer hij in seizoen 4 verliefd wordt op medeheks Tara, accepteert hij hun ontluikende romance in plaats van zich verscheurd of bang voor zichzelf te voelen. Dat is de onderliggende genialiteit van Alyson Hannigans belichaming van Willow. Angst was altijd een factor in zijn besluitvorming, maar hij zette nog steeds door.
Een dergelijke angst is normaal, gezien de betovering die eronder zit Buffy is dat de middelbare school een hel is, dienen de monsters van de week vaak als metaforen voor persoonlijke demonen. Maar binnenin is geen metafoor nodig Oranje is het nieuwe zwartLitchfield Prison, gebouwd op het Amerikaanse Hellmouth-gevangenissysteem. Hier maken we kennis met het uitgebreide appèl van de show, inclusief Poussey Washington, tot in de perfectie gespeeld door de gekke acteur Samira Wiley. Net als Willow is Poussey te slim voor haar eigen bestwil, een nerd die verwikkeld is in omstandigheden die groter zijn dan zijzelf. Hij zat in Litchfield voor een klein drugsdelict, wat een mooie toekomst uitsloot.
